Δεν πεθάναμε, έτσι?
Ζούμε ακόμα, έτσι? Έχουμε ακόμα τις αισθήσεις μας, έτσι?
αυτή η ζέστη είναι λογική, έτσι? Είναι ανθρώπινη, έτσι?
Δεν θα μείνουμε για πάντα στον Δία, έτσι? Πρέπει κάποια στιγμή να γυρίσουμε, έτσι?
Πρέπει να ξαναζήσουμε, έτσι?
Μα.. μα δεν ζούμε?
Ζούμε.. έτσι?
ζούμε ακόμα.. έτσι?
δεν πεθάναμε ακόμα… έτσι?
δεν πεθάναμε ακόμα..
αλέξης π.
Θα προσπαθήσω να γράψω βράδυ στο καράβι..
στίχους κ λόγια των χαμένων ναυαγών.
Έμπνευση παίρνω απ τους αφρούς που μοιάζουν χάδι
στο ολοσκότεινο των μαύρων θαλασσών..
_
Και πάλι κλέβω και σου γράφω πριν ανέβω,
πριν ταξιδέψω νύχτα πάνω απ το νερό..
ώρες κατάλληλες για να με κοροϊδεύω
όπου απ την κούραση χαζεύει το μυαλό..
_
Τώρα φαντάζομαι θα πρέπει να στεριώνω
φτάνω κοντά σου, πρέπει κάτι να σου πω..
μήπως κι εγώ, βιαστικά για να τελειώνω,
πρώτη φορά να ψιθυρίσω “σ’ αγαπώ” ?
Αλέξης Π.
και σε μια στιγμή ανύποπτη “βαρέθηκα, μου είπε, τις ομορφιές ετούτου του τόπου. Βαρέθηκα τις ψευτιές τους. Που όλες οι ομορφιές είναι πάντα σε κατάθλιψη και όλες οι ασχήμιες χαρούμενες ενώ στην πραγματικότητα το αντίθετο συμβαίνει..” μου είπε..
και τι να απαντήσεις τώρα? όταν, έτσι σε μια ανύποπτη στιγμή, ακούς αυτό το ξέσπασμα.. Και δεν ήταν μόνο αυτό..
“τα βαρεθηκα όλα τα χωρίς νόημα. Δεν έχει νόημα να της μιλήσεις γιατί δεν πρόκειται να κάνετε οτιδήποτε από όλα αυτά που θες να της κάνεις. Δεν έχει νόημα να την παρηγορήσεις γιατί δεν θα το εκτιμήσει πραγματικά. Δεν έχει νόημα να πάτε βόλτα γιατί σε χρησιμοποιεί για να ξεχάσει και σε καμία περίπτωση δεν θα σε αφήσει να την χρησιμοποιήσεις κι εσύ όπως θέλεις..”
πράγματα ασυνάρτητα σχεδόν, χωρίς λογική συνέχεια, που πάσχιζα να αντιληφθώ γιατί μιλούσε κάθε φορά. Και πριν καλά καλά καταλάβω το νόημα αυτού του ξεσπάσματος.. τελείωνε.. Δεν έβρισκα καν το χρόνο να γράψω με αυτό στο μυαλό μου. Ήταν τόσο γρήγορα όλα.
Παλιά με θυμάμαι να κρατούσε περισσότερο ο θυμός μου. Με πράγματα, με ανθρώπους, με κοπέλες..Τώρα σχεδόν καθόλου. Κι ενώ όλοι το βλέπουν καλό αυτό εγώ νοσταλγώ την περίοδό μου εκείνη. Του απόλυτου θυμού. του συνεχούς εκνευρισμού.
Τη νοσταλγώ γιατί είχα όρεξη να είμαι έτσι, ενώ τώρα και αυτό με κουράζει υπερβολικά. Γιατί την εκμεταλλευόμουν εκείνη την ώρα, νομίζω δημιουργικά. Έγραφα θυμωμένα, βρίζοντας άμεσα ή έμμεσα μέσα σε ποιήματα, σε ημερολόγια, σε τραγούδια… Έκανα πράγματα εκείνη την ώρα, έπαιρνα αποφάσεις εκείνη την ώρα, έκανα που κ που σεξ εκείνη την ώρα..όμως πάνω από όλα τραγουδούσα.. Τραγουδούσα εκείνη την ώρα. Τότε λοιπόν μήπως ήταν που τραγουδούσα καλά?
“Όσο μεγαλώνουμε δεν αλλάζουμε. Όσο μεγαλώνουμε χαλάμε. σαν τα φρούτα πρέπει να βρίσκουμε τρόπους να μένουμε στο ψυγείο όσο περισσότερο γίνεται. Στο ψυγείο. Όπου το αίμα παγώνει, δεν κυλά. Εκεί να διατηρούμαστε να μη ζούμε. Λίγο καιρό μένουμε εκτός ψυγείου και πρέπει να τον εκμεταλλευτούμε πριν αρχίσουμε να σαπίζουμε και αγχωθούμε. Λίγος ή καθόλου καιρός μας έμεινε εκτός ψυγείου αλέξη..”
..την πρόλαβα αυτή τη σκέψη. Μάλλον γιατί άρχισα να κουράζομαι πάλι και σκέφτομαι πιο αργά.. πιο βαριεστημένα πάλι.. Πάλι θα περιμένω μια αστραπή να την περιγράψω με λέξεις. Με κουμπάκια που πατιώνται αργοπορημένα, αφού η σκέψη θα έχει γίνει και θα έχει χαθεί..
..ό,τι θυμάμαι από αυτή σου το έγραψα εδώ πέρα..
αλέξης π.
“θα μπορούσα να γράφω για ώρες,θα μπορούσα να σου μιλάω για ώρες,γιατί δε σε βαριέμαι και αυτό είναι τέλειο..γιατί είσαι σαν κ μένα,γιατί σε μια παραλία δε βλέπεις απλά μια θάλασσα και μια αμμουδιά,βλέπεις τα κοχύλια..και τα κοχύλια είναι όμορφα και τέλεια..γιατί βλέπεις πέρα από την εικόνα,βλέπεις πέρα από τα γράμματα..και ξέρεις πιο είναι το πιο τέλειο;αυτά που βλέπεις δε φοβάσαι να τα πεις..να τα νιώσεις..είναι τέλειο που τα γράμματα πατιούνται από μόνα τους..απίστευτο..”
χμ.. απίστευτο πρέπει να είναι.. ναι..
αλέξης π.
μικρή μου … βγες στην ακτή για λίγο. Να με δεις. Ψάχνω για κοχύλια.Τα πιο όμορφα κοχύλια στην ακτή τα βρήκα, τα πιο σπάνια. Έλα να περπατήσουμε μεχρι την ακρη στα βράχια -τη βλέπεις?- και να σου μάθω τι σημαίνουν τα ονόματά τους και να σου μάθω ό,τι ξέρω.. Όσο υπάρχει φως θα σου μαθαίνω ό,τι ξέρω. Σαν πέσει το φως θα μου μάθεις ό,τι ξέρεις?
Το φως έπεσε … πέφτει νωρίς αυτή την εποχή, κι αναρωτιέμαι.. Να συνεχίσω να σε σκέφτομαι? Σκιά δεν είσαι στο σκοτάδι, μόνο φως. Αόρατη δεν είσαι. Εσύ και οι πράξεις σου, οι ερωτικές κινήσεις σου, φροντίζουν γι αυτό. Αόρατη γίνεσαι στο φως. Δεν ξέρεις τι να κάνεις στην φωτεινή ζωή σου. Σκιά γίνεσαι σαν σε χτυπά ο ήλιος. Κάτω από τον ήλιο, τον ελληνικό, τον δυνατό ήλιο θέλω να σε βρω, να πάμε μέχρι εκεί τα βράχια -τα βλέπεις?-.. Να σου μάθω τι να κάνεις τις ημέρες. Και μετά από λίγο να νυχτώσει, γρήγορα νυχτώνει αυτή την εποχή .. Και να μη φύγεις .. Και να λάμψεις μπροστά μου. Και να μου μάθεις πως να γίνομαι φως στο σκοτάδι κι εγώ. Εγώ και οι πράξεις μου..
Νυχτώνει να…
νυχτώνει πια..
αλέξης π.
Καλή επιτυχία στα παιδιά της τρίτης Λυκείου, που ξεκινούν τις πανελλήνιες την Παρασκευή με έκθεση/γλώσσα!!
Το επόμενο για όσους το έχουν επιλέξει θα είναι η Βιολογία Γενικής Παιδείας την Δευτέρα. Ελπίζουμε όλα τα παιδιά να έχουν σωστή βιολογική σκέψη κατά την διάρκεια των εξετάσεων και αυτή να προσμετρήσει κάπου (έστω και μόνο στο 4ο θέμα) και να μην έχουμε ένα απλό ερωτηματολόγιο του οποίου οι απαντήσεις είναι ατόφιες σε κάποια σελίδα του βιβλίου.. Ξέρω ζητάω πολλά..
Το κακό είναι ότι από τα παιδιά μου πλέον ζητάω το αντίθετο, να διαβάσουν δηλαδή και να αποστηθίσουν αν μπορούν την θεωρία όπως ακριβώς την έχει στο βιβλίο. “Φάγαμε τον περισσότερο καιρό για να καταλάβουμε αλλά τώρα πρέπει να επενδύσουμε χρόνο για να θυμόμαστε”, συνηθίζω να λέω χωρίς να μου αρέσει και πολύ.. Αλλά έτσι είναι δυστυχώς..
Στις 22 έρχεται και η Βιολογία Κατεύθυνσης, όπου τουλάχιστον εκεί ελπίζω η κριτική σκέψη να χρειαστεί να λειτουργήσει και όχι μόνο για 1 ή 2 μόρια από τα 100! Δεν είναι κακή ιδέα, νομίζω, να δυσκολέψουν λίγο τα θέματα στην κατεύθυνση. Και ειδικά στην κατεύθυνση όπου όλα τα παιδιά έχουν πιο θετικό/πρακτικό τρόπο σκέψης και τους αρέσει περισσότερο να στίβουν το μυαλό τους και να απαντούν σε ερωτήσεις εκτός του σχολικού εγχειριδίου..(που να μην τις γράφει καθαρά κάπου εννοώ..)
Όπως και να χει πάμε να γράψουμε χωρίς άγχος, με ότι όπλα έχει ο καθένας. Άλλος με την εξυπνάδα περισσότερο, άλλος με την οργάνωση, άλλος με την αποστίθηση.. Εξάλλου όλα αυτά -και άλλα πολλά- αποτελούν ατού στις Πανελλήνιες. Επαναληψη λοιπόν…
άλλη μια..
και μια ακόμα..
και φύγαμε!!!!
καλή επιτυχία σε όλους / όλες!
αλέξης π.
Η μουσική. Μόνο και γι αυτή μου φαίνεται πως όλα αξίζουν. Αν εξαιρέσεις όλα τα άλλα από μια ζωή, τη δικιά μου ζωή, η μουσική.. αυτή μόνο φτάνει για να βρίσκω το λόγο της. Η μουσική. Οι μουσικές. Τίποτα άλλο δεν είναι όλες αυτές πέρα από 7 νότες.. εφτά διαφορετικές νότες. πως γίνεται αυτό ποτέ δεν θα το καταλάβω. Σαν μουσικός που δεν είμαι και σαν βιολόγος που προσπαθώ να γίνω η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι αυτό που πάντα έλεγα και για την βιολογία. Είναι τόσο απλή.. Τόσα άπειρα απλά πράγματα που την κάνουν κάτι πολύπλοκο.. απίστευτα πολύπλοκο. Έτσι και η Μουσική.. Οι μουσικές.. Σαν τις γυναίκες πολλές οι μουσικές.. Κι όλες να έχουν κάτι να σου πουν.. ένα μέρος τους.. του κορμιού τους, του μυαλού τους ένα μέρος.. ή και όλων μαζί.. Οι μουσικές, πάντα για τις μουσικές μιλάω. Τις διαφορετικές, τις όμορφες, τις υπέροχες μουσικές. Τις υπέροχες μουσικές σας ..
Όλα θέλω να τα ντύνω με την μουσική τους. Που άλλη μπορεί να είναι κάθε φορά αλλά φτιαγμένη απο τα ίδια πράγματα. Λίγα στοιχεία που φτιάχνουν ένα τόσο υπέροχο κωδικό.. πραγματικός κωδικός. Πoυ ξέρεις από πριν ότι ποτέ δεν θα σπάσεις.. όση μουσική κι αν μάθεις.. όση κι αν μάθεις απ αυτήν.
“Well I heard there was a secret chord
That David played, and it pleased the Lord
But you don’t really care for music, do ya?
Hallelujah..”
γι αυτό κι εγω δεν τη μαθαίνω. όπως κανένα δεν θέλω να μαθαίνω κι απλά να τους ζω. Απλά να τη νοιώθω με διάφορετικούς κάθε φορά τρόπους να μου μιλά. Με rock τρόπους, με jazz.. Με hiphop ρυθμούς, με έντεχνους τρόπους κι αλλιώς.. κι αλλιώς.. ποτέ δεν θα τη μάθω. Κι έτσι πάντα θα μαι περίεργος γι αυτήν. Ποτέ δεν θα ήθελα να πω “σε ξέρω” και να τελειώσουμε εκεί, όπως μερικές φορές συμβαίνει με τους ανθρώπους.. Όπως σας συμβαίνει με τους ανθρώπους.. Όπως μου συμβαίνει που και που..
“Well it goes like this
The fourth, the fifth
The minor fall and the major lift
The baffled king composing..
Hallelujah”
Με μουσικές τα ντύνω όλα, το ξέρω το λέω συχνά. Ίσως για να μην το ξεχνάω. Και οι ρυθμοί αλλάζουν έτσι όπως και στις λίστες μου με όλων των λογιών τα τραγούδια, και μου θυμίζουν ότι είναι πολλοί, πάρα πολλοί οι λόγοι για να ζεις. Για να ζω..Κάπως έτσι μοιάζει η δική μου προσευχή αυτές τις άγιες μέρες.. Κάπως έτσι ανασταίνομαι κι εγώ κάθε λιγο και λιγάκι.. χμ.. κάθε λίγο..
“Hallelujah”
Jeff Buckley – αλέξης π.
Και θυμήθηκα τώρα έτσι πάλι ξαφνικά το παλιό μου αυτοκίνητο.. Παλιό… το πρώτο μου.. αυτό που με μεγάλωσε.. όχι παλιό..σε καμία περίπτωση παλιό.. Την τελευταία μας βόλτα μαζί μόλις πριν ένα μήνα την κάναμε.. ή μάλλον δεν την κάναμε..
Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Σου κάνει εντύπωση, θαρρώ, που μιλώ για το παλιό μου αυτοκίνητο, παρά για σένα. Εντύπωση μου κάνει κι εμένα αλλά ακούγοντας ερωτικά τραγούδια αυτό μου ήρθε πρώτο στο μυαλό. Είναι σίγουρα εντυπωσιακό.. Ίσως ήταν αυτοί οι στίχοι που του ταιριάζoυν τώρα που είναι σκεπασμένο μ ένα σκούρο πανί για να μη φαίνεται η κατάντια του.. “θέλω να βγω στον ήλιο.. στο φλογισμένο φως..” κι εγώ θέλω να βγεις αστέρι μου.
Πόσα μου άφησε αυτό το αυτοκίνητο να θυμάμαι! ένα μόνο αυτοκίνητο μου άφησε να θυμάμαι πιο πολλά απ’ όσα με όλους τους φίλους μου, με όλες τις κοπέλες μου, με όλα τα γκομενάκια, γιατί απλά ήταν πάντα εκεί. Ήταν εκεί όταν περίμενα να την πάρω από το τραίνο για να πάμε σπίτι, ήταν εκεί όταν ήρθα στην Αθήνα, σ’ εκείνη, για πρώτη φορά, ήταν εκεί όταν κάναμε έρωτα μέσα του μέρα ή νύχτα, ήταν εκεί όταν χωρίσαμε..μέσα εκεί χωρίσαμε, τώρα το θυμήθηκα! Ήταν εκεί οταν ερωτευόμουν και τη μια και την άλλη, ήταν εκεί όταν αποφάσιζα τι να κάνω μαζί τους, μαζί το συζητήσαμε! Ήταν εκεί να ακούει τα όνειρά μου, να με ακούει να τραγουδάω. Εκεί μέσα έγραψα αρκετά τραγούδια μας,το “Μικρές αλλαγές” εκεί το έγραψα, έξω από το σπίτι της έγραψα τον τελευταίο μου στίχο “μέθυσε όμως η καρδία σου, κι έγινα βλαβερό ποτό”..εκεί έμπαινα να προφυλαχτώ από την βροχή όταν έπαιρνα στο πανεπιστήμιο κάτι να φάω και κατέβαινα μόνος μου στη θάλασσα να αγναντέψω. Καμιά φορά μόνο που πεινούσα πολύ έμενα στο παρκινγκ, μαζί του, και γυρνούσα μετά γρήγορα στο εργαστήριο. Ήταν αυτό που μου έμαθε να οδηγώ! Να εντυπωσιάζομαι από τον τρόπο να παίρνεις τις στροφές με ψηλά το χειρόφρενο, να γλιστράμε μαζί στα χαλικάκια που είναι στρωμένα στα πάρκινγκ του Βιολογικού ή πιο κατω του Γεωλογικού.. Ήταν εκεί όταν με κυνηγούσε το security του Πανεπιστημίου γιατί είχαμε αφηνιάσει και οι δύο, κι εγώ και αυτό, να τρέχουμε πάνω κάτω από το ένα αδειανό πάρκινγκ στο άλλο μέσα στη νύχτα..
Ήταν εκεί για να πάμε με τους φίλους μου εκδρομούλες! Στο δάσος γεμάτοι με σκηνές, στρώματα, σακίδια τέσσεροι μαντράχαλοι! Στο βουνό με τις σανίδες από τα snowboards να κρέμονται απ’ έξω και με τους ίδιους μαντράχαλους μέσα. Εκεί ήταν όταν έκανα το πρώτο μου ταξιδάκι μαζί της μέχρι το νησί. Και σε μερικά επόμενα.. Στο βουνό εκείνο που του άρεσε πολύ! Εκεί όταν πήγαινα χωρίς λόγο, πάντα, μέσα στη νύχτα σπίτι της..Όταν μετά πήγαινα στο φιλαράκι μου το νυχτοφύλακα και τα λέγαμε για να μην αποκοιμηθεί! Εκεί όταν έβγαινα από το αμφιθέατρο και περνούσαν όλοι από μπροστά του. Εκεί όταν κάναμε κοντρούλες και χαζομάρες με τα αυτοκίνητα του Αργύρη..
Ήταν εκεί όποτε έμενα μόνος μου κ απλά ήθελα να κάνω βόλτες. Ήταν εκεί όταν μετακόμησα, μαζί του, στην Αθήνα. Όταν έκανα το Αθήνα-Πάτρα-Αθήνα καθημερινότητά μου, αυτό μαζί μου. Και από μια Πάτρα σε μια Αθήνα δεν προλάβαμε να φτάσουμε μακριά.. Αυτό είναι τώρα σε κώμα κι εγώ ανάρρωσα.. Ψυχολογικά.. Αλλά το θυμάμαι που κ που και ακόμα να λάμπει το θυμάμαι..να λάμπει σε κάθε του γωνία..
Μάρτυρας σε όλα. Ο μοναδικός μου μάρτυρας ότι όλα αυτά τα έζησα! Κανείς άλλος δεν ξέρει ότι τα έζησα όλα αυτά μαζί, πέρα από μένα και αυτό! Είναι φοβερό λοιπόν, αλλά ΚΑΘΟΛΟΥ περίεργο γιατί το θυμήθηκα τώρα με τον στίχο του Ζερβουδάκη.. Καθόλου εντύπωση να μην σου κάνει.. Μου λείπει ένας φίλος!
Τώρα γίνομαι φίλος με ένα άλλο αυτοκίνητο, υπέροχο, σοβαρό. Μιλάμε ακόμα με πολύ σεβασμό. Αρχίζω πάντως σιγά σιγά να του ανοίγομαι. Ελπίζω αντάξια να σταθεί ένας καλός φίλος, να με μαθαίνει και να τον μαθαίνω συνεχώς. Όπως με το αστέρι μου, που ένα συγγνώμη δεν του ζήτησα ακόμα.. Που το σκέπασα όχι για να μην το βλέπω αλλά για να μη με βλέπει.. Κοιμήσου λίγο ακόμα εκεί.. Μέχρι να μιλήσεις ξανα αστέρι μου.. Ελπίζω. Ελπίζω τόσο πολύ να ξαναμιλήσουμε…Να μη χάσω άδικα ενα πραγματικό μου φίλο.. ελπίζω
κοιμήσου λίγο ακόμα εκεί..
αλέξης π.
Κάθομαι και κάνω αυτό που βλέπουμε στις ταινίες. Αυτό που ζηλεύουμε στις ταινίες.. που χαμογελώντας το παρακολουθούμε και βουρκώνουμε κι εμείς μαζί με τον πρωταγωνιστή.. Κάθομαι στο λευκό μου τεράστιο γραφείο, ποιος να μου το λεγε ότι θα μου χρειαζόταν τελικά, κοιτώ έξω τη νύχτα.. Ναι! Μπορώ κ κοιτώ έξω τη νύχτα, οι κεραυνοί στα απέναντι νησάκια του Σαρωνικού είναι τόσο συχνοί αυτή τη νύχτα που φωτίζει συνέχεις και βλέπω.. Σίγουρα τώρα, αυτή τη στιγμή, είμαι σίγουρος πως θα βλεπα εκεί έξω όλη την ομορφιά που θα θελα να δω και χωρίς τις λάμψεις να μου φωτίζουν..
Περιμένουμε εδώ την βροχή.. Την ακούμε από μακριά, από εκεί απέναντι να βρέχει αλλού.. Και περιμένουμε όλοι εδώ στην πολη να έρθει, να βρέξει, να ξεπλύνει ξανά όλη τη βρωμιά που μαζεύτηκε.. Εδώ κ δύο μέρες.. αφού τόσο έχει να βρέξει.. Δυο μέρες αλλά η βρωμιά ξαναμαζεύτηκε.. Και δεν θα φύγει με τη βροχή, όλοι το ξερουμε.. Απλά θέλουμε να ζούμε με την ψευδαίσθηση.. Ο,τι κάποτε λέει έτσι απλά μια νύχτα, μια βροχή κι ένας αέρας μανιασμένος θα έρθουν και θα πάρουν όλες τις βρωμιές.. Αυτής της πόλης, αυτής της ζωής που ζούμε, όλες τις βρωμιές των ανθρώπων.. και πάνω απ’ όλα τις δικές μας.. Ζούμε με την ψευδαίσθηση.. Και περιμένουμε την βροχή μέσα στη νύχτα.. Ακούμε τον κεραυνό να σκάει όλο και πιο κοντά, κι από ένα απαλό μακρινό μουγκρητό γίνεται βογκητό κοντινό μας. Και με κάθε βογκητό του ουρανού ένα πικρό χαμόγελο σκάει στο πρόσωπό μας.. Περιμένουμε υπομονετικά.. Βάζουμε απαλά τραγούδια να παίζουν, τραγουδάμε κι εμείς, βουρκώνουμε στα ρεφραίν, κοιτάμε έξω από τα παράθυρά μας, από τα μπαλκόνια μας.. Οι πιο θαραλέοι θα βγούν στις ταράτσες τους.. Μέχρι να έρθει η βροχή..
Κλείνω τη μουσική γιατί νομίζω την άκουσα! Ναι! Έφτασε κ στην από εδώ στεριά. Άρχισε να κάνει μικροσκοπικες, μοριακές τρυπούλες στη στέγη μου. Κι αυτό τον ήχο που σε κάνει να θέλεις να χαμηλώσεις μέχρι και τη μουσική για να ακουστεί.. Μέχρι κι αυτή τη Μουσική..Κι αν σκεφτούμε ότι όλα αυτά είναι πολύ ψεύτικα κι όμως μας αρέσουν.. Ψεύτικους ήχους κάνει εδώ η βροχή..Ανθρώπινους.. Αν σκεφτούμε το μεγαλείο να είμασταν τώρα λέει κάτω από ένα δέντρο, σε ένα μεγάλο δάσος κι εκεί να την ακούμε.. Εκεί νομίζω θα μας μιλούσε πραγματικά η βροχή.. Τώρα στην πόλη που έτυχε να περάσει απλώς μας βρίζει.. Και.. ω θαύμα, ακόμα κι έτσι μας αρέσει.. Ακόμα κι έτσι την περιμέναμε.. Φτιάξαμε καφέδες μέσα στη νύχτα, χαμηλώσαμε τα φώτα και αρχίσαμε να της γράφουμε.. να της τραγουδούμε, μόνο για να μας πλησιάσει λίγο ακόμα.. Είμαι σίγουρος πια πως όλοι μας την περιμέναμε.. Τι καλύτερο να κάνει έτσι κι αλλιώς κανείς στις τέσσερις το πρωί.. ?
Κάθομαι και κάνω αυτό που βλέπουμε στις ταινίες.. Όχι γιατί τις μιμούμαι.. αλλά γιατί μπορώ κι εγώ να το κάνω, όπως οι πρωταγωνιστές των ταινιών, που είναι όλοι πανέμορφοι, με ωραία σπίτια, φουλ ερωτευμένοι και με άπλετο χρόνο να συγκινούνται.. Μπορώ κι εγώ, θέλω κι εγώ.. Δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω απ’ το να γράφω, να τραγουδώ όλη τη νύχτα, να περιμένω την βροχή να έρθει να με πλύνει..να με ξεπλύνει.. Να συγκινούμαι, να θυμάμαι, να βουρκώνω μόνο γιατί όλα αυτά είναι τόσο ωραία.. Όσο δύσκολα κι αν είναι, οσο νεκρά κι αν είναι πια, όσο μακριά κι αν είναι, όσο ονειρεμένα.. Δεν παύουν να ναι ωραία.. Και μπορώ κ τα σκέφτομαι, και μπορώ κ τα τραγουδώ, και τα γράφω.. και τα κλαίω.. Δε μου λείπει τίποτα και όλα, δεν θυμάμαι τίποτα και όλα.. δεν θέλω τίποτα… κι όλα τα θέλω..!
Αλέξης Π.
Σκεψου κάτι για τα επόμενα 5 λεπτά..για το πως θα περάσουν… Θα μεινεις εδώ, θα ακούς το τραγούδι αυτό -συνέχεια το ίδιο- βουρκώνοντας κάθε φορά που θα ζητάει κι άλλα? Ή μήπως θα σκεφτείς κάτι?? κάτι δικό σου που μέχρι τώρα δεν υπήρχε.. Που μέχρι τώρα δεν το διάβασε, δεν το έζησε κανένας.. Σκέψου τι πρέπει να κάνεις τα επόμενα 3 λεπτά..
Φοβάμαι πως κ αυτά τα λεπτά που περιμένω υπομονετικά να περάσουν δεν θα πω την αλήθεια.. Μάλλον θα πρέπει να προσθέσεις ακόμα 3 λεπτά στα εικοσι πέντε χρόνια που σου κρύβω την αλήθεια..ψυχή μου..
Θα αντέξεις. Είμαι σίγουρος, όλοι θ’ αντέξετε αφού αντέχω εγώ..
Πέρασες λοιπόν μαζί μου ακόμα 5 λεπτά χωρίς να μάθεις τίποτα το αληθινό..και τι μ’ αυτό..?? Δεν θα μ’ αγαπάς τώρα πια..θα μου θυμώσεις..? Θα αντέξεις ακόμα λίγο χωρίς εμένα.. είμαι σίγουρος..
3..2..1..
…Αλέξης Π.
και θυμήθηκα ξανά πως ούτε κι εγώ μπορώ..
Ζωγραφίζω μουσική
Τη μοναξιά μου, τη σιωπή, τη ζωγραφίζω μουσική
Θα κοιμηθώ, και στο όνειρο πάλι θα τραγουδάω
Και θα αγαπήσω τη ζωή μου όταν κοιμάται
Κι οταν ξυπνάω το ρυθμό μου θα ξεχνάω
_
Τη νοσταλγία, τη στοργή, τη ζωγραφίζω μουσική
Τη μελωδία μου, που τόσο εύκολα ξεχνάτε
Και στο βουβό του δωματίου απαντάω
Όταν συνέχεια με ρωτά γιατί δε μου μιλάτε.
_
Την έκλαψες τη μουσική, δε σ’ έκλαψε
Την έφτιαξες τη μουσική, δε σ’ έφτιαξε
Την κέρασες τη μουσική, δεν κέρασε
Την κάλεσες τη μουσική, δεν πέρασε..
_
Το πάθος μου στη ξένη γη, το ζωγραφίζω μουσική
Και με τα χείλη μου το δέρμα του ακουμπάω
Και η Μουσική κάνει πως τάχα με λυπάται
Αφού το ξέρει ότι μόνο αυτή αγαπάω
_
Την άφησες τη μουσική?Σε άφησε..
Την χάλασες τη μουσική? Σε χάλασε..
Την ξέχασες τη μουσική? Σε ξέχασε..
Τη γύρεψες τη μουσική?Σε έχασε..
…….δεν μπορεις να ζήσεις χωρίς μουσική ε..?
… αμ εγώ…
Αλέξης Π.
Βρήκα άλλη μια όταν κατέβαινα τις σκάλες τρέχοντας μήπως και προλάβω πριν κλείσουν οι πόρτες του τρένου. Πάντα σε κάποια περίεργη στιγμή μου έρχονται οι καλύτερες σκέψεις. Τότε λοιπόν βρήκα άλλη μια. Καθόταν σαν να ζητιανεύει στο τελευταίο σκαλί με μια κάπα που από μαύρη είχε γίνει πλέον γκρι και το χέρι της τεταμένο προς τους περαστικούς. Νομίζω όμως δεν περίμενε να της αφήσουν κάτι στην παλάμη όπως οι άλλοι ζητιάνοι. Νομίζω περίμενε κάποιος να την δει, να την πιάσει από το χέρι και να.. και να την αντιληφθεί..να την σκεφτεί. Να την αφήσει να μπει στο μυαλό του. Αυτό θέλουν άλλωστε όλες. Όλες οι σκέψεις. Αλλά πάλι νομίζω… δεν μπορώ να είμαι σίγουρος. Βιαζόμουν βλέπεις να φτάσω στο τρένο…
Το μακρόσυρτο μπιιιιιπ τελείωνε τώρα. Απέμενε ένα τελευταίο βήμα για να μπω μέσα και είχα όλο τον χρόνο του κόσμου για να σκεφτώ τι πρέπει να κάνω. Γύρισα και την είδα. Δεν με είχε αντιληφθεί ακόμα.. είχα καιρό να φύγω. Αυτές, είναι αλήθεια, αν σε καταλάβουν ότι τις είδες μετά… μετά δεν βγαίνουν απ’ το μυαλό σου! Έτσι είναι οι σκέψεις… Απ’ τη μια σκεφτόμουν ότι είναι ευκαιρία να φύγω με μία λιγότερη, άρα και λιγότερα πράγματα να τριβελίζουν το μυαλό μου. Απ’ την άλλη εκείνη η περιέργεια που ποτέ δεν θα με αφήσει -το έχω πλέον αποφασίσει- με παρότρυνε να μείνω εκεί μέχρι να με αντιληφθεί. Το μακρόσυρτο μπιιιιπ τελείωνε τώρα.. Για μερικά ακόμα χρόνια του μυαλού μου θα τελείωνε.. Θα τελειώνει..
Μαζεψα το πόδι μου και πάτησα πάλι πίσω. Ακριβώς σε ένα από εκείνα τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν για να σε προειδοποιήσουν ότι είσαι πολύ κοντά σε ένα τεράστιας μάζας αντικείμενο που αναπτύσσει υψηλότατες ταχύτητες. Για να προειδοποιήσουν ότι μπορεί να πεθάνεις ενα βηματάκι αν κάνεις ακόμη. Ναι. Έμεινα έξω! Ακόμα κι αν δεν ήξερα αν θα ήταν για καλό, άρχιζα πάλι να νοιώθω τους παλμούς μου. Πάλι ένοιωθα ζωντανός, πολύ ζωντανός, πιο ζωντανός από όλους εκεί! Μόνο με την σκέψη να είναι ακόμα πίσω μου οι παλμοί τράνταζαν όλο μου το σώμα όλο και πιο βίαια. Δεν μπορούσα άλλο. Γύρισα να την κοιτάξω.
Δεν ήταν πια εκεί!! Δεν ζητάνευε πια! Την έχασα αυτή τη σκέψη, την έχασα για πάντα! “Κάποιος πούστης την σκέφτηκε πρώτος” μίλησα μέσα από τα δόντια μου.. Κάποιος ακόμα μπόρεσε να την δει! Φοβήθηκα. “Αλλά έτσι είναι..” σκέφτηκα, “δεν μπορείς όλα να τα σκέφτεσαι εσύ..”Ποιος να ήταν? Κοίταξα μες τα μάτια όσους είχαν μείνει στον υπόγειο σταθμό. Μια κοπέλα πολύ όμορφη φορόυσε γιαλιά ηλίου. “Λίγο αργά για να σε θαμπώνει ο ήλιος..” σχεδόν φώναξα, σίγουρα την υποψιαζόμουν.. Περπάτησε λίγα μέτρα πιο μακριά μου πολύ ήρεμη.. Κάτι θα σκεφτόταν φαινεται… Τώρα, μετά την γκάφα μου, όλοι με κοιτούσαν. Ποτέ δεν θα καταλάβαινα ποιος έκλεψε την σκέψη μέσα από τα χέρια μου πια.. Προδώθηκα!
… ….
Μαζεψα το πόδι μου και πάτησα κάτω τελευταία στιγμή! Το μακρόσυρτο μπιπ μόλις είχε σταματήσει κι εγώ, ο τυχερός, είχα βρεί ίσως την τελευταία θέση στο βαγόνι! Κοίταξα στο κάτω κάτω σκαλί καθώς το τρένο ξεκινούσε. Μια σκέψη καθόταν εκεί γερασμένη, με ένα γκρι παλτό. Κοιτούσε κάτω και είχε το χέρι πάντα τεντωμένο. Όχι σα να ζητά κάτι μα σα να θέλει να σε πιάσει.. Μια κοπέλα πανέμορφη μόλις κατέβαινε. Την κοίταξε, έβγαλε τα γιαλιά της κι έσκυψε να της μιλήσει…
“Θα προλάβαινα”, σκέφτηκα ψιθυριστά.. “Αν δεν έμπαινα στο κωλοτρένο..θα προλάβαινα..”
Κρίμα..
Αλέξης Π.
Ακόμα ένας άνθρωπος..
Τι ψάχνεις όταν γράφεις μια τέτοια φράση..? “Ακόμα ένας άνθρωπος”…
Περίεργος τρόπος να ψάχνεις.. Όχι, δε νομίζω ότι ψάχνεις για έναν ακόμη άνθρωπο. Έχεις πολλούς τέτοιους θαρρώ. Μπορεί να νοιώθεις εσύ έτσι.. Να νοιώθεις ένας ακόμη άνθρωπος μέσα στους τόσους. Κι εγώ όταν -σπανίως- περπατάω σε πολυσύχναστους δρόμους αναρωτιέμαι σε τι διαφέρω από όλους εμάς που περπαταμε εκεί μαζί.. Νομίζω διαφέρω σε όλα αυτά που διαφέρουν και οι άλλοι από μένα. Αλλά αυτό δεν σε κάνει να νοιώθεις καλύτερα νομίζω. Νομίζω ακόμα αναρωτιέσαι, ακόμα φοβάσαι μήπως είσαι ένα ακόμα άνθρωπος.. Μήπως έχεις καταντήσει ένας ακόμα που περπατάει σε εκείνο τον δρόμο χωρίς να διαφέρει.. Χωρίς να διαφέρεις ακόμα κι αν είσαι όμορφη, ακόμα κι αν ντύνεσαι περίεργα ή πλουσιοπάροχα.. Και αυτό ακριβώς είναι που σε αγανακτεί γυρνώντας σπίτι σου, και γράφεις στις μηχανές αναζήτησεις κάτι που κανείς δεν έγραψε μέχρι τωρα.. γράφεις “ένας ακόμα άνθρωπος” . Ε λοιπόν, ξέρεις κάτι? Εκεί ακριβώς διαφέρεις από τους άλλους!
Είμαι σίγουρος ότι δεν βρήκες κάτι να καλύπτει αυτό που έψαχνες μετά την μικρή σου αναζήτηση.. Ίσως έμεινες κι εδώ λίγο και να διάβασες μερικές από τις βλακείες μου. Και -αν με συγκαταλέγεις κι εμενα εκεί, στους ανθρώπους- σιγουρεύτηκες πλέον ότι είσαι κι εσύ ένας από μας.Ίσως και να μην έμεινες καθόλου.. στο πρώτο μου χαζό ποίημα που διάβασες βαρέθηκες παλι να ακους ανθρώπους γύρω σου να λενε για έρωτες κι έφυγες για το επόμενο αποτέλεσμα της μηχανής αναζήτησης..
Μπορώ να φανταστώ χιλιάδες λόγους στο γιατί έψαξες την φράση “ένας ακόμα άνθρωπος” στο διαδίκτυο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν, ούτε κι εμένα φυσικά να το γράφει! Κι εκεί ακριβώς είναι που ξεχωρίζεις! Μπορεί λοιπόν να είσαι ένας ακόμα, αλλά θυμήσου! Και μόνο γι αυτό είσαι πλέον ξεχωριστός! Ένας ξεχωριστός άνθρωπος!
Καλως όρισες για όσο έμεινες και καλή συνέχεια στις αναζητήσεις σου, τυχαίε και ξεχωριστέ και μο ναδικέ άνθρωπε!
Αλέξης Π.
Δε ξέρω παρά να τραγουδώ
όμως φοβάμαι, μάτια μου, το ξέχασα κι αυτό..
ξέχασα πάλι χθες να ονειρευτώ..
.
Να γράφω και να σου μιλώ,
όπως για πάντα σου έγραφα τα μάτια σου πριν δω..
ξέχασα, πάλι, μάτια μου πως είναι ν’ αγαπώ..
.
Δε ξέρω παρά να τραγουδώ,
να γράφω και να σου μιλώ..
όμως εύκολα πια τελειώνει και κοιμάται το μυαλό..
.
μα δε φοβάμαι..
.
κάποια στιγμή -να δεις- ξανά θα ονειρευτώ!
Αλέξης Π.
Λίγο πιο βαρύ από εμένα, κάπου 30-40 κιλά, αλλά έχει δύο ρόδες.. Εύκολα μπορώ να το κυλήσω να το τοποθετήσω όπως θέλω.. Μοιάζει ένα μικρό τερατάκι αλλά σαν το ανάψεις, κι αυτό είναι μια διαδικασία από μόνο του, ο ήχος που κάνει είναι σχεδόν χαζός! Σαν χαζοχαρούμενο παιδάκι κάνει κι ας έχει πια μεγαλώσει, από το ‘88 στους δρόμους είναι. Αυτό θα πει εμπειρία! Το χρώμα ξεθωριασμένο κ ξαναβαμένο και ξανά ξεθωριασμένο. Κάπου κάπου είναι πορτοκαλί λαμπερό κάπου θαμπό, όπως όλοι μας μετά από τόσα χρόνια..
Το πλησιάζω με χαρά μικρού παιδιού λες και πρόκειται για ένα από τα lego που διάλούσα μικρός! Και οι επίπονες προσπάθειες να πάρει μπρος δεν έχουν τέλος! Σαν ζωηρό και ανυπάκουο παιδί, μια το μπουζί έχει μαζέψει υγρασία, μια το μικροσκοπικό του καρμπιρατεράκι έχει μπουκώσει από βενζίνη. Μια πρέπει να ανοίξεις το τσόκ, μια να σκουπίσεις την μπουζόπιπα, μια να χτυπήσεις λίγο το καρμπ..
Με μια τελευταία μανιβελιά πέρνει επιτέλους μπροστά! Προσπαθώ να κρατήσω ψηλά τις στροφές μέχρι να ζεσταθεί για να μη “μουτρώσει” πάλι αλλά όχι τόσο ψηλά ώστε να μπουκώσει ξανά! Το συνηθίζω και στα φανάρια αυτό το τελευταίο, κι όσοι μηχανόβιοι σταματούν μαζί μου εκεί με τις χιλιάρες τους κ τις δερματινες στολές ακούν να το μαρσάρω και με κοιτάζουν με ένα ύφος σα να μου λεν “πλάκα μου κάνεις τώρα..θελεις κόντρα?” “Όχι ανθρωπέ μου, μη μου σβήσει προσπαθώ να καταφέρω!”, τους απαντάω πάντα με ένα καλά εξασκημένο πλέον βλέμμα.. Φυσικά βέβαια με το πράσινο φτάνω στα κόκκινα πριν κάθε μα κάθε αλλαγή. Εκεί με πεμπτη στα κόκκινα συνηθίζει να βάζει δευτέρα και να φεύγει ο μηχανόβιος από δίπλα μου!
Η πιο ωραία μέρα, οι υπόλοιπες ήταν πολύ αγχωτικές, ήταν όταν το μηχανάκι έφτασε επιτέλους στο χωριό. Διέσχισε όλο το Αιγαίο σχεδόν, όλη την Αθήνα στις ρόδες του και με μένα για αναβάτη του και την εθνική Αθηνών- Πατρών μέσα σε ένα φορτηγό. Κι έφτασε! Εδώ που το χώμα είναι πολύ εύκολο να βρεθεί, είτε οργωμένο είτε ξερό..το ιδιο και τα φυτά και τα φύλλα. Εδώ που θα κάνει παρέα με άλλους μεγαλύτερους φίλους του που σαν παίρνουν μπροστά μοιάζει να μην χαίρεται και τόσο πολύ.. Βασικά χαίρεται, αλλα όσο και να το φωνάζει δεν ακούγεται στο βουητό του πολέμου από τα αγωνιστικά…
Και μένει πια εκεί. Έγινε γρήγορα μέλος της οικογένειας. Και των μηχανών και των ανθρώπων. Και το φροντίζουν δε λέω. Και οι μηχανές και οι άνθρωποι! Και παρκάρει πλάι στους μεγάλους τις νύχτες να ακούει ιστορίες και να ονειρεύεται σαν κοιμηθεί πως θα ταν να τα έκανε κι αυτό όλα αυτά τα κατορθώματα! Με το μικρό του διχρονούλη κινητήρα και με τα αδύναμά του αλογάκια!
Κι εγώ απλά ελπίζω όταν θα το ξαναδώ να μου εξιστορήσει αυτά που έμαθε τόσες μέρες μακριά μου!
Και μερικά, άντε, να τα προσπαθήσουμε!
Αλέξης Π.
