δραπετης

•Οκτωβρίου 1, 2014 • Γράψτε ένα σχόλιο

Στο ενυδρειο αδειαζει σιγα σιγα το νερο. Λεγεται εξατμιση. Καθως ειναι ανοιχτο απο πανω, το νερο μεσα του σιγα σιγα δραπετευει. Μην εστιαζεις στο ενυδρειο οπως κανουν οι πολλοι. Το ενδιαφερον σου να τραβα το νερο. Το νερο εχει ανακαλυψει ενα τροπο να ξεφευγει παντα απο την φυλακη του. Αλλαζει μορφες. Και το κανει παντα πολυ πολυ αργα, για να μην το παρει κανεις χαμπαρι. Απο υγρο γινεται αεριο και φευγει, και χανεται. Το καθε μοριο του χορευει μπροστα στα ματια σου χωρις να το βλεπεις γιατι ειναι τοσο μικρο και διαφανο. Μια σταγονα καθε μερα. Τοσο αργα. Κανεις δεν πρεπει να καταλαβει την διψα του -τι ειρωνικο να διψα το νερο- για ελευθερια. Πολυ αργα και μεθοδικα σαν τον πιο εξυπνο κατα συρροη δολοφονο, εξαφανιζεται μπροστα σε ολους χωρις να το καταλαβαινει κανεις.

Μονο οταν στερεψει το ενυδρειο θα το καταλαβει καποιος, μονο οταν μετα απο μηνες το δει αδειο. Εξατμιση, θα πει, και θα το ξαναγεμισει ισως. Ξεχνοντας ολο το σχεδιο που στηθηκε πισω απο αυτο, το τοσο καλα μελετημενο. Το νερο που ηταν εκει δραπετευσε. Και αυτο ειναι που εχει σημασια.

Πολλα κομματια του χορευουν αερινα ακομα μπροστα μας.

προσπαθησε να τα δεις κι εσυ!

αλεξηςΠ

διπλωσε την κλωστη γυρω απ τη γλωσσα σου και μιλα

•Οκτωβρίου 1, 2014 • Γράψτε ένα σχόλιο

Η τεχνη. Τη χρησιμοποιεις την τεχνη. Στη ζωη σου τη βαζεις για να της δωσεις διασταση. Νεα διασταση σε κατι επιπεδο. Νεα διασταση σε αυτο που εισαι, μηπως και παψεις να εισαι. Χρησιμοποιεις την τεχνη για να νιωσεις, για να ενθουσιαστεις, για να ζησεις, για να πηδηξεις και να πηδηχτεις. Η τεχνη που βαφτιζεις ειναι απλως ενας πονηρος τροπος να ελισσεσαι. Να μπορεις να γινεσαι ενδιαφερων. Η τεχνη που βροντοφωναζεις οτι υπηρετεις ειναι ο τροπος σου για να μοιαζεις ηρωας. Η τεχνη της οποιας υποτιθεται οτι εισαι σκλαβος ειναι ο δευτερος σιχαμενος εαυτος σου που δε βρωμαει με τοσα αρωματα πανω του. Η τεχνη που βαφτιζεις εσυ ειναι ο τροπος σου για να κρυβεσαι. Εσυ κρυβεσαι και την καψα σου για γαμησι το αναλαμβανει η τεχνη.

Η τεχνη να ξερεις δεν καβλωνει, η τεχνη σκοτωνει. Η τεχνη να ξερεις δεν προκαλει παθος για σεξ, η τεχνη προκαλει πονο φυσικο που δεν ξερεις απο που ερχεται ακριβως. Η τεχνη δεν σε κανει να φαινεσαι ωραιος, η τεχνη σε κανει να σε σιχαινονται γιατι λεει αληθεια. Η τεχνη δεν σου δινει ποτε τιποτα, μονο σου παιρνει. Η τεχνη σε εκμεταλλευεται και σε κουραζει και σε πληγωνει και σε σκοτωνει σιγα σιγα κι επωδυνα. Δεν μπορεις να την εκμεταλλευτεις, δεν εχεις τιποτα να κερδισεις απο αυτη, ουτε λεφτα, ουτε δοξα, ουτε φιλους, ουτε γαμησια. Της τεχνης ειμαστε σκλαβοι οσοι ειμαστε και για οσο αντεχουμε και μετα απλα μας φτυνει και μας πεταει και νιωθουμε μιζεροι η το πολυ χαρουμενοι που επιζησαμε. Αλλα πιο χαζοι, πιο μικροι και πιο λιγοι. Οπως και να χει, μεσα η εξω απο αυτη, η τεχνη μπορει μονο κακο να σου προκαλεσει, μονο πιο ασχημο να σε κανει, μονο πιο μισητο, μονο πιο ασημο.

Μην μπερδευεσαι. Οταν καβλωνεις με τον εαυτο σου και με τη σειρα τους αλλοι μαζι σου επειδη τραγουδας, επειδη παιζεις, επειδη ζωγραφιζεις, επειδη υποκρινεσαι, επειδη χορευεις. Μην μπερδευεσαι. Εισαι ενα μιζερο τιποτενιο ζωο οπως αυτος που τα κοροιδευει αυτα και δηθεν εσυ τα καταλαβαινεις κι αυτος οχι. Μην μπερδευεσαι. Ποτε δεν αγγιξες την τεχνη, ποτε δεν την ανεπνευσες. Αν ηταν ετσι τωρα θα παλευες να μεινεις ζωντανος, δεν θα γελαγες πινοντας ποτακι χαλαρα μιλωντας για τα ρευματα των διαφορων καλλιτεχνων του παρελθοντος σαν εσενα, μετα το show σου.

Ωραιο show, ωραιο ντυσιμο, βροντερη φωνη και βαρβαρα πολιτισμενο παρουσιαστικο. Σκετη γοητεια. Και πολυ εντεχνος τροπος να πουλησεις αυτο που αγοραζες πριν χρονια απο αλλους με το ιδιο ονομα.

Τεχνη.

αλεξηςπ

και η θαλασσα?

•Σεπτεμβρίου 5, 2014 • Γράψτε ένα σχόλιο

να λυγισουν τα δεντρα. να σηκωθουν τα νερα. να θεριεψουν τα κλαδια. να μας πλημμυρισει ο ποταμος.

η μουσικη ειναι αναγκη δικη μας. και ολα αυτα δικες μας αναγκες. η φυση εχει τη δικη της μουσικη που προσπαθουμε απο οταν βρεθηκαμε τυχαια εδω να μιμηθουμε. κι απο ζηλεια παιζουμε, ακουμε και τραγουδαμε μουσικες μπροστα στη φυση. Γιατι την ηρεμια του δεντρου ποτε δεν θα φτασουμε. τη γαληνη του βραχου ποτε. Το κελαρισμα του ποταμου δεν μπορει να το παιξει η φλογερα μου, το μπουμπουνητο της αστραπης τα ντραμς σου.

ο,τι κι αν κανουμε καρδια μου, για μας γινεται. Για να νιωσουμε οτι κατι κανουμε στη φυση. οτι κατι αλλαζουμε. οταν περναμε απο κει και ετσι πιστευουμε, αυτη γελαει. Τα δεντρα μας κοροιδευουν σιωπηλα, γιατι σεβονται την αναγκη μας. Το ποταμι απλα αδιαφορει και συεχιζει να κυλα. Οι βραχοι μονο τσαντιζονται με την παρουσια μας και μας το δειχνουν με την τρομακτικη τους οψη!

Ολα ειναι τελεια εκει, εσυ κι εγω δεν μπορουμε να κανουμε κατι καλυτερο. Και μονο που περπαταμε αναμεσα στη χλοη και τα πουρναρια, ειμαστε μικρα μιασματα που μας ανεχονται. ποσο μαλλον αν τραγουδησουμε. Η καλη μας φωνη δεν πιανει τιποτα εκει. Ειναι ανθρωπινη.

Τα δεντρα θα λυγισουν αν το θες εσυ, και το ποταμι θα σηκωθει να φτασει στα ποδια σου γιατι το θες εσυ. Δεν εχει καμια αναγκη.

Οι αναγκες ολες ειναι δικες μας. Τις μεταφερουμε εκει και καποιες τις εκπληρωνουμε. Η μουσικη φτιαχτηκε γι αυτο το λογο. Ειναι μια απο τις πολλες αναγκες μας. Ειναι το βασανο που σε κανει να κλαις αλλα το επιζητας. Το εχεις αναγκη. Καποιες αναγκες μου εμειναν στις κολυμβηθρες. καποιες πιαστηκαν απο ενα κλαδι πανω απο το ποταμι, καποιες εσβησαν οταν βουτηξα τα ποδια μου στο κρυο, γλυκο νερο του Βοιδοματη. Καποιες εμειναν μαζι μου. Δεν εφτασε το βουνο ολοκληρο για να τις θρεψει. Ετσι συνεβη και σε σενα, ετσι και σε καθε ανθρωπο. Ακριβως για αυτο, επειδη ειμαστε ανθρωποι.

Η μουσικη. Εσυ. Και οι υπολοιπες αναγκες μου γυρισαν μαζι μου πισω.

μακαρι το θροισμα των φυλλων να μου εφτανε.

μακαρι το κελαρισμα του ποταμιου να σου εφτανε.

μακαρι καποια στιγμη να φτανουμε ο ενας στον αλλο.

 

 

αλεξηςπ

χορευες

•Ιουλίου 11, 2014 • 1 σχόλιο

κλεινω τα ματια μου και βλεπω ξανα τα χερια σου στον αερα να προσπαθουν να κανουν μια ρυθμικη κινηση. Δομικα ειναι φυσιολογικα αλλα τα κρατας σε μια περιεργη θεση, σαν συνεχεια τεντωμενα, σαν μωρου. το τραγουδι παιζει δυνατα κι εσυ χαιρεσαι, τα χερια σου ψηλα, οσο ψηλα μπορουν να φτασουν απο το αναπηρικο σου καροτσακι. Ερχεται ο φιλος η ο αδερφος η ο φυσιοθεραπευτης σου και τα πιανει κι αρχιζει να χορευει γυρω απ το καροτσακι. Κι εγω μπηγω τα κλαματα. Μεσα στο χαρουμενο νησιωτικο ρυθμο του θαλασσινου, κλαιω και καρφωνω τα ματια μου στο χορευτικο με τα χερια σου. Σ ευχαριστω που με εκανες να κλαψω. Για κατι αλλο. Για κατι εξω απο τα προβληματα που και καλα εχω εγω. Για κατι εξω απο την κοπελα μου που τσακωθηκαμε. Εξω απο τον αλητη που προκαλει μικρους σεισμους στο σπιτι μου με τη μουσικη του καθε σαββατοκυριακο. Σ ευχαριστω που με εκανες να κλαψω..

Η βιολετα διπλα μου το καταλαβαινει καποια στιγμη, χαμενη σε δικες τις σκεψεις και προβληματα και δικους της ρυθμους. και με παιρνει αγκαλια. Δε μπορω καν να συννενοηθω απλα κλαιω. Βλεπω τη χαρα δωσμενη μεσα απο σας και κλαιω. Γιατι ισως τετοια χαρα δε θα μπορεσω ποτε να παρω εγω οσο στεκομαι ορθιος και υγιης. Και με ποναει η καρδια, το στομαχι η η μεση μου μερικες περιοδους και λεω παει θα παθω κατι κακο. Μαλακα. Και με παραταει ο συντροφος μου γιατι τσαντιστηκε απο κατι που εκανα λαθος και λεω παει δε θα αντεξω. Μαλακα.

Σ ευχαριστω. Και σενα και σενα κυρια που δεν καταλαβαινεις γιατι αλλα χορευεις. Εξω απ το ρυθμο. Κατι κρατας στα χερια σου και σαν να ειναι δυο ανθρωπακια σε καθε παλαμη σου που χορευουν κι ερωτοτροπουν. Σ ευχαριστω για το θεαμα. Αυτο ειναι κατι πρωτογνωρο σε συναυλια. Μεσα σε δευτερολεπτα αρχισα να κλαιω. Καθε που χορευατε, ενας απο σας, βουρκωνα. Να δωσω ματαια ολα μου τα λεφτα, σκεφτηκα. Να παω εκει να πω κατι, σκεφτηκα. “Να το θυμασαι για παντα” μου απαντησα. Αυτο μονο. Απλα να θυμασαι. Γιατι εκλαιγες. Καθε φορα που σου συμβαινει κατι κλεισε τα ματια σου και κοιτα.. Τα δυο χερια τα καρφωμενα στο αναπηρικο καροτσακι πως χαιρονται. Κοιτα ηλιθιε τι ειναι ζωη κι ευτυχια. Και δυστυχια μαζι. Ουτε το ενα μπορεις να νιωσεις οσο κι αν κλαις που τσακωθηκατε ουτε το αλλο οσο κι αν νιωθεις την αγαπη.

Σας ευχαριστω ολους και ολες. Δεν το περιμενα ποτε αυτο. Μια μεγαλη εκπληξη. Εξω απο αγαπες, απο ερωτες, απο τσακωμους και λογια και ανθρωπους μου που με παρατανε. Πολυ πιο μεγαλο ολο αυτο. Σας ευχαριστω για την εκπληξη που με εκανε να κλαψω και να μη μπορω να σταματησω. Η Ζοζεφινα μου μπορει να νομισε οτι κατι θυμηθηκα. Καποια παλια ιστορια, κατι που θα θυμαμαι παντα. Το παθαινει συχνα και αυτη και με την αγκαλια της εδειξε οτι το καταλαβαινει. Αλλα ποτε δεν της το ειπα τον πραγματικο λογο. Τωρα που εχω προβληματα μαζι της κλεινω τα ματια. Και εκτος απ τα ματια της να με κοιτουν σα μικρου παιδιου την νυχτα που ποθει τη συνεχεια του παραμυθιου που σκαρφιζομαι, βλεπω και τα χερια σου..

Δυο παλαμες με δακτυλα περιεργα βαλμενα, ρυθμικα να ζουν τη μουσικη του θαλασσινου.

Σ ευχαριστω και δακρυζω

Σ ευχαριστω και ζω

αλεξηςΠ

καθυστερω το μοιραιο

•Ιουνίου 15, 2014 • 2 σχόλια

ποτε δε θα το αφησω. παντα θα επιστρεφω εδω μεσα να γραφω. δεν αλλαζει προσωπο η θλιψη. γινεται γραμματα σε χαρτι η σε οθονη..

σταματησα το χρονο στον ιανουαριο γιατι εκει ηθελα μαλλον. δεν εχω αλλη εξηγηση. συν το “φορτο εργασιας”. που υπηρξε. αλλα για κατι που αγαπας δεν πρεπει να υπαρχει. δεν πρεπει να γινεται ποτε ωραριο των 10 με 1. το καταλαβαινω αυτο αγαπη μου. Καπως ετσι ξεγελω τον εαυτο μου οτι ο χρονος δεν κυλα και οτι ακομα μαθαινω το πρωτο εκεινο τραγουδακι στο γιουκαλιλι που ηθελα να σου παιζω οταν νυσταζεις. παντα σαν πρωταρης το παιζω αλλωστε οποτε ουσιαστικα καταφερα το παγωμα του χρονου.

Η καρδια ομως? παγωνει κι αυτη οσο δεν γραφουμε? οσο δε ζουμε? οσο δεν τρελαινομαστε? 

Τωρα μετα απο τοση ενταση νιωθω μια απιστευτη κουραση. ουτε οταν εκανα 12 ωρες μαθημα σερι ετσι πριν ενα μηνα. μια κουραση που εισχωρει βαθια μεσα στα κυτταρα μου. ειδικα τα εγκεφαλικα. οσα μου μειναν να σκεφτονται. σταματω και κοιτω σα χαζος τον κερσορα να αναβοσβηνει για μερικα λεπτα. μετα δεν εχω τι να γραψω και γραφω ακριβως αυτο. οτι σταματαω και κοιτω σα χαζος τον κερσορα να αναβοσβηνει..

Τοσα ομορφα πραγματα εγιναν στη ζωη μου απο τοτε που εγραψα τελευταια και θα ερθω τωρα να με επιβεβαιωσω και να κατσω να γραψω μεσα στη κουραση της θλιψης. Της θλιψης οτι ολα δε μπορει παρα να ειναι ξενα τελικα και να μοιραζονται ψιχουλα που καποτε τελειωνουν. Η που καποτε καταλαβαινουν τα πουλια οτι δεν φτανουν τα ψιχουλα και πετανε. αυτα. η εμεις. Μακαρι να μην ειναι ετσι και να μεινουμε ολοι εδω. Σ αυτο το μεγαλο κλουβι να βγαζουμε ο ενας τα ματια του αλλου, να θελουμε το κακο του διπλανου μας και να ενδιαφερομαστε για την καβλα των τριτων.. Μακαρι ομως. παρολη την αντιθεση μακαρι.

Σκεφτηκα πολλα ομορφα πραγματα να γραψω. Μετα ομως ειπα οχι, αυτα ειναι δικα μου. Αυτα ειναι αληθινα. Χαιρομαι που πια δε γραφω για να μ ακουσει καποιος. Εσυ ας πουμε που ταχα αγχωνεσαι γιατι δεν γραφω πια. Γιατι ζω δικα μου πραγματα. Αλλα μην αγχωνεσαι. Μην αγχωνεστε, που αλιμονο ποτε δεν το πιστεψα, το μονο που κανω ειναι να καθυστερω το μοιραιο.

Καθυστερω το μοιραιο. Καθε αγαπη ειναι μοιραια. Το ξερετε ολοι. Μοιραια καποτε θα τελειωσει. Ο ερωτας, το τρεμουλο και η αγαπη μετα – αν υπηρξε ποτε. Μη σκατε συμβαινει παντα. Θα πιστεψω σε αυτο και μετα θα σταματησω να γραφω εδω μεσα. Αλλα τι λεω, αφου στην αρχη γραφω οτι ποτε δε θα το αφησω. παντα θα επιστρεφω. Οποτε?

οποτε απλα καθυστερω, ετσι νωχελικα και μιζερα, γεματος ομως με την οργη που ειδες πριν λιγες ωρες, καθυστερω το τελος. Του ερωτα, του σεξ, της αγαπης.. της ζωης.

Παντα απο δω και μπρος θα καθυστερω το μοιραιο

ΑλεξηςΠ

ειναι C-Em-F-C-F-C-G-Am-F και παλι.. μεχρι να κοιμηθεις

•Ιανουαρίου 22, 2014 • Γράψτε ένα σχόλιο

Ψαχνει ψαχνει. Βρισκει. Ισα για να χαρω. Και μετα χανεται. Μου θυμιζει πολλα..

Τα τραγουδια που απαγορευονται συνεχιζουν να αυξανονται. Όχι σε μενα. Σε μενα δεν απαγορευεται τιποτα. Είναι τα τραγουδια που ζουν μεσα από καποιον. Ελπιζω να εχεις ένα τετοιο τουλαχιστον που θα ζει μεσα από μενα. Για σενα το ελπιζω κυριως αλλα και για οποιον με γνωρισε. Δικο μου η μη, ένα τραγουδι να μυριζει εγω στην πρωτη του νοτα. Κι οποιος κι αν είναι διπλα σου, ο,τι κι αν κανεις, ο,τι κι αν σου κανει να είναι το μυαλο σου, η καρδια σου και οι αισθησεις σου ολες σε μενα προσανατολισμενες.

Τα τραγουδια τα απαγορευμενα συνεχως αυξανονται. Δεν μπορω να τραγουδησω μεσα στο σπιτι τουτο δυο λεξεις κολλητα «προσωπα» «θλιμενα» . με μια αποσταση χρονικη τη μια από την άλλη ναι αλλα κολλητα ποτε. Μεσα σε τουτο το σπιτι θα ταν ιεροσυλια.

Τραγουδια χαζα της αγαπης για το χρημα, γιατι γι αυτό φτιαχτηκαν, όπως το χαζο σαγαπω για το τωρα το πριν το μετα και το παντα. Κάθε φορα που μου ερχεται σκεφτομαι τi μαλακια στιχος και αμεσως μετα την πρωτη μου αγαπη. Αυτή τουλαχιστον τη σκεφτομαι με ένα χαμογελο και μια απαλη ζεστασια.

Τραγουδια ξενα που υποθετουν ότι αυριο θα βρω το δρομο μου.. “maybe tomorrow..” απαγορευτηκε δια ροπαλου προσφατα, όταν κολλησε μπροστα, πανω του και πισω του το σαγαπω το δικο σου. Μικρα σαγαπω πολλα στη σειρα κανουν κακο στην υγεια να ξερεις εσυ. Στην υγεια σου. Θυμισου το

Τραγουδια που με θελουν αυτά που σου λεω κάθε βραδυ να στα πω μια φορα κι όταν ξημερωσει.  Χαρουμενα θλιμενα, όπως εσυ παντα αλλωστε. Ακομα κι όταν σε ταραζω λες απλα γελαστα «μη με ταραζεις» και τελειωσε η ιστορια.

Τωρα που βρεχει βαλτο να τ ακους. Γιατι όταν το ακουω εγω εισαι μεσα στις σταγονες και κοιτας σα χαζο, λες και δεν καταλαβαινεις, λες και δεν σε καταλαβαινω τι θες να πεις με αυτό το μειδιασμα το πονηρο και αθωο σου καθε φορα που συναντωνται οι ματιες μας.

Δε θα το θυμασαι. Αλλα αυτό το σαγαπω με το μπλε και το μαυρο.. ηταν δικο μου κι αυτό. Απλα σ αρεσε και μου το χες πει. Όπως πολύ πολύ αργοτερα σ αρεσε και το δηλωσες αναλογα. Τοσο αργοτερα που να μην θυμασαι καν ότι καποτε μυριζε εγω. Δεν πειραζει, εκει ειμαι με τα δικα μου ένα κλικ μακρυα οποτε με θες. Οποτε γαμησου τωρα και ακουσε με αργοτερα. Μια χαρα σχεδιο! Δεν πειραζει εκει θα μαι εγω. Είναι ευκολη η προσβαση στους ηχους μου. Αυτό ισως σε καθησυχαζει κιολας για μενα. Όπως θες.. ασε ενα ψεμα σου στα χειλη η στο λαιμο μου πριν φυγεις

Το “goodbye” για μενα είναι ιερο. Μου θυμιζει φιλο που πεθανε. Το μονο φιλο που πεθανε μεχρι τωρα και για παντα ελπιζω. Μακαρι να ζησουν για παντα ολοι μου οι φιλοι. Πιστευω μονο γι αυτους μια εξαιρεση θα μπορει να γινει. Για μενα είναι ιερο για αλλους λογους. Αλλα για σενα ο λογος ειμαι εγω. Το θυμαμαι και το σεβομαι

Χαζουλκα σε θυμαμαι να χορευεις ακομα την ισπανικη χαζομαρα “tengo la camisa negra..” στον υπνο μου με λαθος ρυθμο και να κανεις σαν ελατηριο. Στο ονειρο μου ειχες κι ένα μαχαιρι και με μαχαιρωνες λεει παραλληλα! Τι θυμηθηκα! Θυμησου κι εσυ δεν είναι κακο. Καλα εισαι πια το ξερω, οποτε θυμησου

Θυμησου όμως κι εσυ τωρα. Θυμησου τι ειπα. Απαγορευμενα όχι για μενα. Είναι μια χαρα τραγουδια όλα αυτά. Είναι γεματα γελια η κλαματα τους. Γεματα αγαπες δηλωθεντες σαν αγαπες τοτε. Τοτε. Ξερω ακριβως τι σημαινει αναμνηση. Αναμνηση είναι να μην τη ζεις. Να την θυμασαι μονο. Θυμησου κι εσυ την επομενη φορα που θα αλλαξεις τραγουδι γιατι “δεν  το μπορεις”, πως δεν υπαρχει απαγορευμενο τραγουδι. Ακου το. Ξανα. αλλα για πρωτη φορα ακουσε το! Είναι ομορφο από μονο του, μην το φυλακιζεις σε μια αναμνηση. Εστω και για λιγο αστο ελευθερο. Αυτό κι εσενα.

Σε φιλω γλυκα,

Θα κοιμασαι τωρα στο παιδικο σου δωματιο, που ακομα δεν ξερω πως είναι..

αλεξηςπ.

οταν το κοριτσακι κρυβεται στο λαιμο ενος ξενου

•Δεκεμβρίου 10, 2013 • Γράψτε ένα σχόλιο

ωρα: τωρα.

μαθημα τωρα η σε λιγο. γραψε μην ξεχασεις. γραψε για τους φιλους.

η για τα τραγουδια εκεινα που αγαπησες τοσο και τωρα σου ερχονται ξανα στο μυαλο και απλα θυμασαι ποσο τα αγαπησες τοτε. οχι τωρα ομως.

οι φιλοι τα αδερφια και οι αγαπες. δεν διαφερουν και πολυ. οι ανθρωποι ομως διαφερουν. διαφερουν οσο κυλα ο χρονος μεσα τους. αλλαζουν με το χρονο. ενας χρονος κι αλλος ενας ακομα, κι αλλος.. και οι ανθρωποι αλλαζουν.

κατι τραγουδια τωρα μου το προκαλεσαν αυτο. και δεν ξερω ποιον η ποια να πρωτοσκεφτω. και δεν ξερω ποια απο ολα στο μυαλο μου να σου εμπιστευτω. εδω μεσα. μονο ποσο αλλαζουν οι ανθρωποι θελω να σου πω. που το ξερεις ματακια. αλλα απλα το λεω. και αυτο ειναι τοσο ακαταλαβιστικο σε μενα. η αγαπη που ελεγες τοτε και η αγαπη που λες τωρα ειναι αλλες. γιατι τοτε εχουν το ιδιο ονομα? ακαταλαβιστικο.

και συμβαινει, μου συμβαινει, σου συμβαινει. ελπιζω δηλαδη σε ενα βαθμο να σου συμβαινει. κι εσενα καθολου. μπερδεψου ελευθερα. ετσι θα πεις, θα πει ο λογικος και οργανωμενος μεσα σου που εχεις αφησει λιγο τελευταια πιο εξω σου. τελευταιο χρονο. δυο ματια ακομη που κοιτας τον αφηνουν εξω το λογικο μεσα σου. δυο χειλη ακομη που επισκεπτεσαι ολο και πιο συχνα. τι θαυμα κι αυτο! περιμενες ποτε πραγματι να σου συμβει? ω τι θαυμα μικρη καριολα

ελα παλι πισω. ωρα? τωρα. τι? μαθημα. περιμενε μια στιγμη, εχω μια στιγμη ακομα? κοιταω το ρολοι. εχω.

οι φιλοι ειναι εκεινα τα τραγουδια λοιπον, τα βρισκω που και που και περναει απο μεσα μου αυτο το τρεμουλο και φευγει. αλλα φευγει γιατι εφυγε και αυτο μαζι. ποσο μου λειπουν μερικες φορες τα δικα μας. θυμαμαι οταν παιζουμε μουσικη μαζι ποσο. περναει η νοτα σου και μου τρυπαει τ αυτια ετσι ακριβως οπως θελω ρε ατιμε. τα χερια μου δεν παιζουν καλη κιθαρα αλλα το μυαλο μου παιζει μεσα απο τα δικα σου χερια. αυτο ειναι κατι μοναδικο, που σημερα που γιορταζεις στο χρωσταγα. γι αυτο δεν εμαθα ποτε καλη κιθαρα αδερφε μου. εχω τα χερια σου δικα μου οταν εισαι διπλα μου και τραγουδαω.

οι φιλοι ειναι τα τραγουδια εκεινα. και οι αγαπες και τα αδερφια αυτα τα ιδια ειναι. πως ολα στο μυαλουδακι μου το μικρο, το απλοικο ακομα που δεν καταλαβαινει πως η “αγαπη” προσωποποιειται αλλου καθε τοσο τα κανει ολα μουσικη στο τελος. ολα ειναι μουσικη στο τελος. ολα. τα χαδια σου και τα παραμιλητα σου, οι προστυχες λεξεις που σου βγαινουν γιατι “δεν μπορεις να κρατηθεις” ειναι η μουσικη σου. που μου τρυπαει τα αυτια με τον ιδιο τροπο, με την ιδια αγαπη. μου συμβαινει κι εμενα ναι. μα ουτε και για μενα το καταλαβαινω.

ουτε για σενα που θελω

ουτε για σενα που δεν θελω να το σκεφτομαι

 

..και γιναν ολα μουσικη, και η καθε εικονα εγινε ρημα

ηταν και η αγαπη εκει.. κι ολα ειναι φινα

 

αλεξησςΠ

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.