Μια μόνο σταγόνα..

Δεν μπορούσα άλλο..έπρεπε να τα σταματήσω όλα αυτά. Μόνο που δεν ήξερα πως ακριβώς. Από τις ταινίες ότι είχα δει..

Πήγα στο μπάνιο κι άρχισα να γεμίζω την μπανιέρα νερό. Κρύο.. Δεν με ένοιαζε κ πολύ πια.

Μ’ ένα κοφτερό νυστέρι στο χέρι που πήρα από το εργαστήριο φεύγοντας, χαιρετώντας άλλη μια φορά σα να μην τρέχει τίποτα, κοιτούσα την μπανιέρα που γέμιζε. Έφτασε κάποια στιγμή εκεί που τα νερά φεύγουν από μια τρυπίτσα για να μην πλυμηρίσει ο τόπος. Για να αποτρέπει στιγμές σαν αυτές. Αυτοκτονικές..

Ξεγυμνώθηκα ολόκληρος. Με την λίγο παραπάνω κοιλιά μου να μου είναι πιστή εδώ και λίγο καιρό και να μη φεύγει από πάνω μου. Τις άτακτες τρίχες στο κεφάλι μου να αρνούμαι εδώ και καιρό να χτενίσω. Άγγιξα με τα ακροδάχτυλα του ποδιού μου το νερό. Πολύ κρύο.. Ένοιωθα ακόμα το κρύο.. ένοιωθα..

Βρέθηκα μέσα στην μπανιέρα με το νερό ως το σαγόνι, ξαπλωμένος και ήρεμος πλέον. Πιο δύσκολο μου φάνηκε να μπω μέσα στο κρύο νερό παρά αυτό που επρόκειτο να κάνω. Και που δεν ήξερα πως ακριβώς γίνεται. Πήρα το νυστέρι πάνω από το μάρμαρο της μπανιέρας και το έβγαλα από την θήκη του. Αυτή..την προστατευτική αλουμινένια θήκη..

Έκανα μια τελευταία βουτιά μέσα στην μπανιέρα. Λυγίζοντας τα πόδια μου μπήκα ολόκληρος μέσα. Το κεφάλι μου μούδιασε από το κρύο. Τεντώνοντας τα πόδια μου και κόντρα στην άλλη άκρη της μπανιέρας βγήκα πάλι έξω. Κι έμεινα έτσι με νερά να στάζουν από τα μαλλιά μου με κλειστά τα μάτια. Τίποτα δεν ακουγόταν..μόνο..

Μόνο μια σταγόνα. Και μετά άλλη μια..κι άλλη..

Η Βρύση έσταζε τις σταγόνες της ρυθμικά στην επιφάνεια του νερού. Μαζί με την σταγόνα άρχισα να χτυπάω έτσι ρυθμικά και τον δείκτη του χεριού μου πάνω στο πόδι μου. Και ο ήχος της σταγόνας σα να άλλαζε σιγά σιγά.. Ναι.. γινόταν σαν..παλαμάκια..??

Στην αρχή ένα και μετά πολλά. Σαν κόσμος πολύς να χειροκροτούσε ρυθμικά. Κάποιο ουρλιαχτό ενθουσιασμού ακούστηκε από το βάθος. Μια κοπέλα..σαν ανυπόμονη.. Κάποιος φώναξε «παμεεεεε!!!!» προστακτικά αλλά σα να περιμένει κάτι που ήθελε πολύ καιρό να το ακούσει . Κι όλο και πιο κοντά μου, και πιο δυνατά τα παλαμάκια..

Άνοιξα τα μάτια μου και στραβώθηκα στην αρχή. Με έτσουξαν και λίγο από τους πολλούς καπνούς. Όταν άρχιζε να σχηματίζεται εικόνα, διέκρινα πολλά χέρια, σηκωμένα ψηλά να κάνουν ακριβώς αυτό. Χτυπούσαν παλαμάκια ρυθμικά, χαρούμενα και περίμεναν..με περίμεναν να.. Ήμουν όρθιος τώρα, φορούσα την αγαπημένη μου μπλούζα με την ηλεκτρική κιθάρα, και στεκόμουν μπροστά από ένα μικρόφωνο. Ήμουν σίγουρος πια για το τι συνέβαινε..

Σαστισμένος ακόμα δεν ήξερα τι να πω. Ποιο τραγούδι να ξεκινήσω? Ήταν σα να το ξεραν όλοι εκτός από μένα. Κοίταξα δεξιά και αριστερά μου. Δυο αγαπημένα μου πρόσωπα με τα γνωστά τους όργανα περασμένα πάνω τους. Ο Αργύρης με κοιτούσε σα να μου έλεγε «άντε ρε μαλάκα, πάλι ξεχάστηκες?» και με παρότρυνε να μπω με ένα συνεχές νεύμα προς το μικρόφωνο μπροστά μου.. Μετά με την γνωστή φάτσα της απελπισίας πλησίασε το δικό του μικρόφωνο και άρχισε να τραγουδά.. δεν πήγαινε άλλο φαίνεται η αγωνία. Το κοινό έπρεπε να ακούσει κάποια στιγμή και τους στίχους.. «just because I m losing, doesn’t mean I lost, doesn’t mean I m lost, doesn’t mean I ll stop, doesn’t mean I will cross..»

Στη δεύτερη στροφή είχα καταλάβει πλεόν τι πρέπει να κάνω, που βρίσκομαι και τι ακριβώς κάνω πάνω στη σκηνή! Μπήκα κι εγω κι άρχισα να παρασύρομαι από την μαγεία του τραγουδιού. Τη μαγεία του κόσμου από κάτω.. Χαμήλωσα το βλέμμα και κουνούσα ρυθμικά το κεφάλι μου μαζί με τον ρυθμό.. Τα μάτια μου έπεσαν πάνω στα πόδια μου.. Ήμουν ξυπόλυτος..

Οι πατούσες μου ήταν πολύ κρύες σαν να βρίσκονταν μέσα σε κρύο νερό. Η μουσική και ο κόσμος άρχισε να χαμηλώνει..να χάνεται.. και το ρυθμό του τραγουδιού συνέχισε.. μια σταγόνα.. Μια μόνο σταγόνα.. και μετά άλλη μια.. κι άλλη..

Άνοιξα τα μάτια μου. Ήμουν μέσα σε μια μπανιέρα, ξαπλωμένος, με νερό μέχρι το σαγόνι.. Νερό κρύο και.. και κόκκινο. Μα πως γίνεται να ναι τόσο κόκκινο το νερό. ..Δεν καταλάβαινα. Τρόμαξα. Ταρακούνησα το κεφάλι μου όσο πιο δυνατά μπορούσα για να συνέλθω κι έκανα να σηκωθώ να βγω. Μα όλο γλυστρούσα.. σα να μην είχα δύναμη να κρατηθώ στα πόδια μου. Τέντωσα το χέρι μου να φτάσω μια πετσέτα που κρεμονταν δίπλα. Μόλις το χέρι μου βγήκε από το νερό έγινε κατακόκκινο.. «Μα τι..?Αίματα?» δεν αναρωτιόμουν πια. Καταλαβα τι είχε γίνει.. Τρόμαξα ακόμα περισσότερο! Με όση δύναμη είχα έφτασα την πετσέτα και την τύλιξα σφιχτά γύρω απ τις πληγές μου. Έγειρα το κορμί μου προς τα έξω και έπεσα στο πάτωμα του μπάνιου. Σέρνοντας άνοιξα την πόρτα..

«Πρέπει να παραδεχτώ ότι χρειάζομαι βοήθεια», σκέφτηκα.. «χρειάζομαι βοήθεια», φώναξα..

«Μπορεί την επόμενη φορά, ή ακόμα κι αυτή, η μουσική να μην είναι εκεί για να με σώσει..»

 

Αλέξης Π.

θέλω κάποια στιγμή να ζήσω..

να ζήσω όπως όλοι. Να σηκώνομαι να πηγαίνω στη δουλειά, να γυρνάω σε οχτώ ώρες στο σπίτι. Να βάζω κάτι να φάω, να κανονίζω κάποια χαλαρή έξοδο για το βραδάκι. Ένα ποτάκι με κανα φίλο, σινεμά με μια κοπέλα ή κανα ματς με την παρέα.

να ζήσω όπως εσύ. Να ξυπνάω χαρούμενος, να δουλεύω χαρούμενος, να γυρνάω χαρούμενος, ν’ ακούω οποιονδήποτε χαρούμενα. Έτσι όπως πρέπει, έτσι όπως εσύ..

Ξέρω τι κάνω.. το χω καταλάβει εδώ και χρόνια. Και κάθε τόσο έχω ένα νέο παράδειγμα που με επιβεβαιώνει. Ξέρω ακριβώς τι κάνω. Κλέβω τη χαρά σου. Όσο περισσότερο μπορώ, ζω στη χαρά σου. Ψάχνω και βρίσκω επίτηδες οργανισμούς σαν εσένα, να σφίζουν από ορμόνες χαράς και κάθομαι και παρατηρώ πως είναι οι χαρούμενοι άνθρωποι.Δε νοιώθω χαρά. Τη μιμούμαι. Την ξέρω πως είναι, την έχω μάθει. Και μερικές φορές τη μιμούμαι..έτσι να ξεχνιέμαι από τη μιζέρια μου.

Καμία χαρά δεν υπάρχει φοβάμαι.. Καμία πλέον που να με κάνει να ξεχνιέμαι. Και μόνο εμένα θυμάμαι πια, μόνο εμένα παρατηρώ, και ξεχνάω σιγά σιγά. Ξεχνάω πως ήταν αυτό, πως μου το πες, πως μου το δειξες.. ξεχνάω πως το ζούσες. Ξεχνάω που ήσουν χαρούμενη. Καθε στιγμή χαρούμενη. Κάθε στιγμή χαρούμενες. Φοβερό..

αλλά ξεχνιέται κι αυτο..

αλέξης π.

Με μένα

Είναι κάτι στιγμές, σαν αυτή, που γιορτάζω.. Δεν φταίω εγώ, τυχαίνει κάθε χρόνο..Μόνος μου. Κάπου που δύσκολα μπορείς να με βρεις.. κι εσύ και οποιοσδήποτε.. Γιορτάζω όπως είμαι..χωρίς να έχω ντυθεί όμορφα, χωρίς να έχω ξυριστεί.. όπως είμαι.. όπως με ξέρεις

Δεν τραγουδάω τώρα που γιορτάζω.. Στη γιορτή μου θα τραγουδάνε άλλοι.. μόνο άλλοι και μόνο οι καλοί.. Εύκολα διαλέγω ποιοι με ένα κλικ. Και μου τραγουδούν.. μου τραγουδούν στενάχωρα, μα εγω.. μα εγώ γιορτάζω. Κλείνω τα μάτια και γιορτάζω με όποιον θέλω, με όποια θέλω.. Και δεν ξέρω αν προλαβαίνω  να γιορτάσω με όλους όσους θέλω μέσα σε μια νύχτα μόνο.. Με κοπέλες, με κορίτσια, με γυναίκες, με φίλους, με αδερφούς, με συναδέλφους, με μένα…  Κι αρχίζω ανάποδα.. Όπως πάντα.. Γιορτάζω με μένα, έτσι.. Να μη με αγαπάω πολύ όπως όλοι αυτοί.. Δεν θέλω να μ αγαπάνε πολύ..μονο λίγο.. όπως λίγο είναι το φεγγάρι σήμερα.. Τόσο περίπου.. Ως εκεί, μα τόσο λίγο.. Όσο με αγαπάω κ εγώ.. Δεν μ αρέσει πολύ που είμαι μόνος μου.. αλλά έτσι αποφάσισα..

Να μαι με ανθρώπους που με αγαπούν λίγο. Να μαι με κοπέλες που με θέλουν λίγο. Να μαι με μυαλά που με σκέφτονται λίγο, με φίλους που με θυμόνται λίγο. Να μαι με μένα που μ αγαπάω μόνο λίγο.. Γιατί μου φτάνει αυτό. Και ξέρω, έτσι κι αλλιώς εγώ είμαι.. Ξέρω ότι αυτό το λίγο μου αξίζει. Και είναι τόσο λίγο που θα διαρκέσει όλη νύχτα..

Δεν μου χρειάζεται άλλος τώρα.. Λίγη είναι και αυτή η νύχτα, ας βρεθώ με όλους τους υπόλοιπους που μ αγαπούν μια από τις επόμενες.. Τώρα μόνος. Σήμερα μόνος. Να μην τραγουδάω εγώ πια.. Μα αυτοί.. αυτοί που με πήραν στο λαιμό τους, που με σταναχώρησαν και μ έμαθαν να ζω ακριβώς όπως τώρα. Με μένα.

ας μείνω για λίγο ακόμα με μένα..

Αλέξης Π.

Στάθης Αρτινός – όταν ο ήλιος θα πάψει να ανατέλλει

ανεβάσαμε για πρώτη φορά ένα τραγούδι πολύ αγαπημένο μας γραμμένο και πρωτοτραγουδισμένο από τον Στάθη Αρτινό.  Έτσι αφού σου γράφω τόσο καιρό, ας σου τραγουδήσω κιόλας μια φορά!

http://www.youtube.com/watch?v=H81iuRUBFTw

αλέξης π.

Της ανάμνησης ο πόνος

Η σκέψη μου τον ύπνο σου θα έρθει να σκεπάσει

Κουρνιάζεις πάλι μέσα μου σαν τα πουλιά στα δάση

Θυμάμαι να σε άγγιζα μια νύχτα, άγγελέ μου

Και θρόιζες τα φύλλα σου στο πέρασμα του ανέμου

_

Έλα όμως που ανασαίνω για να νοιώσω τ’ άρωμά σου

Για την αύρα σου πεθαίνω και ζηλεύω τη χαρά σου

Έλα όμως που θυμάμαι κάθε βράδυ που είμαι μόνος

Μου χες πει να μην  ξεχναμε.. της ανάμνησης ο πόνος

_

Τα ψεύτικα τα λόγια σου σε πυρετό μου τα πες

Και ξέμεινα να ζω στο χθες και στις οφθαλμαπάτες..

Τα χρόνια κι αν σε άλλαξαν παιδί θα σε θυμάμαι

Σ’ αγγίζω γι άλλη μια φορά.. στον ουρανό πετάμε!

Αλέξης Π.

Επιτέλους με ανακάλυψες

επιτέλους.. μη νομίζεις ότι σε περίμενα, ούτε σε ήθελα ποτέ να μπεις εδω μέσα να με μάθεις. Αλλά με ανακάλυψες. Τώρα δεν γίνεται τίποτα. Επιτέλους διάβασες μερικά δικά μου κ έψαξες για τα δικά σου. Μα μάταια. Επιτέλους κατάλαβες. Δεν ήσουν τόσο σημαντική για να διαβάσεις κάτι για σένα εδώ μέσα. Μάταια, επιτέλους, με ανακάλυψες..

Πάντα θυμάμαι να μην καταλαβαίνεις πολλά πράγματα. Από τη μια χαζό και γλυκό απ την άλλη. Απ’ τη μια εγώ να μην ξέρω πως ακριβώς γράφουν στα ελληνικά κι απ την άλλη εσύ με την αλλοιωμένη γλωσσική αντίληψη.. Το χαζό εγώ, το γλυκό εσύ..

Οπότε τι κι αν με βρήκες? Μετά από καιρό κι αφού σε ξέχασα κι εγώ, τι κι αν είσαι εδώ, επιτέλους, τώρα? Πουθενά δεν υπήρξες, λέει, στις αληθινές μου σκέψεις.. Και εύκολα ξενερώνεις κ τα παρατάς τα περίεργα, τα στριφνα σαν εμένα.. Και διαβάζεις “στριφνά” και το πρόσωπό σου ζωγραφίζει περιέργεια και λίγο αηδία.. “Στριφνά?” λες.. “Τι είναι στριφνά?”

Κι όμως σαν ψάξεις. Κι όμως σαν μάθεις. Κι όμως εκεί είσαι, εκεί γύρω από τα υποκατάστατα για τα οποία σε προειδοποίησα από εδώ. Αλλά τώρα που με βρήκες, επιτέλους, όλα έχουν αλλάξει. Επιτέλους!

Χμ.. επιτέλους όλα έχουν αλλάξει!!

το να μη με καταλαβαίνεις είμαι σίγουρος ότι είναι το μόνο που έμεινε, και πίστεψε με.. Επιτέλους, πλέον θέλω κι εγώ να μη με καταλαβαίνεις.. τι ωραία..!!

επιτέλους..

αλέξης π.

ζούμε ακόμα. έτσι.

Δεν πεθάναμε, έτσι?

Ζούμε ακόμα, έτσι? Έχουμε ακόμα τις αισθήσεις μας, έτσι?

αυτή η ζέστη είναι λογική, έτσι? Είναι ανθρώπινη, έτσι?

Δεν θα μείνουμε για πάντα στον Δία, έτσι? Πρέπει κάποια στιγμή να γυρίσουμε, έτσι?

Πρέπει να ξαναζήσουμε, έτσι?

Μα.. μα δεν ζούμε?

Ζούμε.. έτσι?

ζούμε ακόμα.. έτσι?

δεν πεθάναμε ακόμα… έτσι?

δεν πεθάναμε ακόμα..

αλέξης π.

βράδυ στο καράβι..

Θα προσπαθήσω να γράψω βράδυ στο καράβι..

στίχους κ λόγια των χαμένων ναυαγών.

Έμπνευση παίρνω απ τους αφρούς που μοιάζουν χάδι

στο ολοσκότεινο των μαύρων θαλασσών..

_

Και πάλι κλέβω και σου γράφω πριν ανέβω,

πριν ταξιδέψω νύχτα πάνω απ το νερό..

ώρες κατάλληλες για να με κοροϊδεύω

όπου απ την κούραση χαζεύει το μυαλό..

_

Τώρα φαντάζομαι θα πρέπει να στεριώνω

φτάνω κοντά σου, πρέπει κάτι να σου πω..

μήπως κι εγώ, βιαστικά για να τελειώνω,

πρώτη φορά να ψιθυρίσω “σ’ αγαπώ” ?

Αλέξης Π.

λίγος ξεκούραστος καιρός εκτός ψυγείου?

και σε μια στιγμή ανύποπτη “βαρέθηκα, μου είπε, τις ομορφιές ετούτου του τόπου. Βαρέθηκα τις ψευτιές τους. Που όλες οι ομορφιές είναι πάντα σε κατάθλιψη και όλες οι ασχήμιες χαρούμενες ενώ στην πραγματικότητα το αντίθετο συμβαίνει..” μου είπε..

και τι να απαντήσεις τώρα? όταν, έτσι σε μια ανύποπτη στιγμή, ακούς αυτό το ξέσπασμα.. Και δεν ήταν μόνο αυτό..

“τα βαρεθηκα όλα τα χωρίς νόημα. Δεν έχει νόημα να της μιλήσεις γιατί δεν πρόκειται να κάνετε οτιδήποτε από όλα αυτά που θες να της κάνεις. Δεν έχει νόημα να την παρηγορήσεις γιατί δεν θα το εκτιμήσει πραγματικά. Δεν έχει νόημα να πάτε βόλτα γιατί σε χρησιμοποιεί για να ξεχάσει και σε καμία περίπτωση δεν θα σε αφήσει να την χρησιμοποιήσεις κι εσύ όπως θέλεις..”

πράγματα ασυνάρτητα σχεδόν, χωρίς λογική συνέχεια, που πάσχιζα να αντιληφθώ γιατί μιλούσε κάθε φορά. Και πριν καλά καλά καταλάβω το νόημα αυτού του ξεσπάσματος.. τελείωνε.. Δεν έβρισκα καν το χρόνο να γράψω με αυτό στο μυαλό μου. Ήταν τόσο γρήγορα όλα.

Παλιά με θυμάμαι να κρατούσε περισσότερο ο θυμός μου. Με πράγματα, με ανθρώπους, με κοπέλες..Τώρα σχεδόν καθόλου. Κι ενώ όλοι το βλέπουν καλό αυτό εγώ νοσταλγώ την περίοδό μου εκείνη. Του απόλυτου θυμού. του συνεχούς εκνευρισμού.

Τη νοσταλγώ γιατί είχα όρεξη να είμαι έτσι, ενώ τώρα και αυτό με κουράζει υπερβολικά. Γιατί την εκμεταλλευόμουν εκείνη την ώρα, νομίζω δημιουργικά. Έγραφα θυμωμένα, βρίζοντας άμεσα ή έμμεσα μέσα σε ποιήματα, σε ημερολόγια, σε τραγούδια… Έκανα πράγματα εκείνη την ώρα, έπαιρνα αποφάσεις εκείνη την ώρα, έκανα που κ που σεξ εκείνη την ώρα..όμως πάνω από όλα τραγουδούσα.. Τραγουδούσα εκείνη την ώρα. Τότε λοιπόν μήπως ήταν που τραγουδούσα καλά?

“Όσο μεγαλώνουμε δεν αλλάζουμε. Όσο μεγαλώνουμε χαλάμε. σαν τα φρούτα πρέπει να βρίσκουμε τρόπους να μένουμε στο ψυγείο όσο περισσότερο γίνεται. Στο ψυγείο. Όπου το αίμα παγώνει, δεν κυλά. Εκεί να διατηρούμαστε να μη ζούμε. Λίγο καιρό μένουμε εκτός ψυγείου και πρέπει να τον εκμεταλλευτούμε πριν αρχίσουμε να σαπίζουμε και αγχωθούμε. Λίγος ή καθόλου καιρός μας έμεινε εκτός ψυγείου αλέξη..”

..την πρόλαβα αυτή τη σκέψη. Μάλλον γιατί άρχισα να κουράζομαι πάλι και σκέφτομαι πιο αργά.. πιο βαριεστημένα πάλι.. Πάλι θα περιμένω μια αστραπή να την περιγράψω με λέξεις. Με κουμπάκια που πατιώνται αργοπορημένα, αφού η σκέψη θα έχει γίνει και θα έχει χαθεί..

..ό,τι θυμάμαι από αυτή σου το έγραψα εδώ πέρα..

αλέξης π.

χμ..

“θα μπορούσα να γράφω για ώρες,θα μπορούσα να σου μιλάω για ώρες,γιατί δε σε βαριέμαι και αυτό είναι τέλειο..γιατί είσαι σαν κ μένα,γιατί σε μια παραλία δε βλέπεις απλά μια θάλασσα και μια αμμουδιά,βλέπεις τα κοχύλια..και τα κοχύλια είναι όμορφα και τέλεια..γιατί βλέπεις πέρα από την εικόνα,βλέπεις πέρα από τα γράμματα..και ξέρεις πιο είναι το πιο τέλειο;αυτά που βλέπεις δε φοβάσαι να τα πεις..να τα νιώσεις..είναι τέλειο που τα γράμματα πατιούνται από μόνα τους..απίστευτο..”

χμ.. απίστευτο πρέπει να είναι.. ναι..

αλέξης π.

νυχτώνει

μικρή μου … βγες στην ακτή για λίγο. Να με δεις. Ψάχνω για κοχύλια.Τα πιο όμορφα κοχύλια στην ακτή τα βρήκα, τα πιο σπάνια. Έλα να περπατήσουμε μεχρι την ακρη στα βράχια -τη βλέπεις?- και να σου μάθω τι σημαίνουν τα ονόματά τους και να σου μάθω ό,τι ξέρω.. Όσο υπάρχει φως θα σου μαθαίνω ό,τι ξέρω. Σαν πέσει το φως θα μου μάθεις ό,τι ξέρεις?

Το φως έπεσε … πέφτει νωρίς αυτή την εποχή, κι αναρωτιέμαι.. Να συνεχίσω να σε σκέφτομαι? Σκιά δεν είσαι στο σκοτάδι, μόνο φως. Αόρατη δεν είσαι. Εσύ και οι πράξεις σου, οι ερωτικές κινήσεις σου, φροντίζουν γι αυτό. Αόρατη γίνεσαι στο φως. Δεν ξέρεις τι να κάνεις στην φωτεινή ζωή σου. Σκιά γίνεσαι σαν σε χτυπά ο ήλιος. Κάτω από τον ήλιο, τον ελληνικό, τον δυνατό ήλιο θέλω να σε βρω, να πάμε μέχρι εκεί τα βράχια -τα βλέπεις?-.. Να σου μάθω τι να κάνεις τις ημέρες. Και μετά από λίγο να νυχτώσει, γρήγορα νυχτώνει αυτή την εποχή .. Και να μη φύγεις .. Και να λάμψεις μπροστά μου. Και να μου μάθεις πως να γίνομαι φως στο σκοτάδι κι εγώ. Εγώ και οι πράξεις μου..

Νυχτώνει να…

νυχτώνει πια..

αλέξης π.

Καλη επιτυχία :)

Καλή επιτυχία στα παιδιά της τρίτης Λυκείου, που ξεκινούν τις πανελλήνιες την Παρασκευή με έκθεση/γλώσσα!!

Το επόμενο για όσους το έχουν επιλέξει θα είναι η Βιολογία Γενικής Παιδείας την Δευτέρα. Ελπίζουμε όλα τα παιδιά να έχουν σωστή βιολογική σκέψη κατά την διάρκεια των εξετάσεων και αυτή να προσμετρήσει κάπου (έστω και μόνο στο 4ο θέμα) και να μην έχουμε ένα απλό ερωτηματολόγιο του οποίου οι απαντήσεις είναι ατόφιες σε κάποια σελίδα του βιβλίου.. Ξέρω ζητάω πολλά..

Το κακό είναι ότι από τα παιδιά μου πλέον ζητάω το αντίθετο, να διαβάσουν δηλαδή και να αποστηθίσουν αν μπορούν την θεωρία όπως ακριβώς την έχει στο βιβλίο. “Φάγαμε τον περισσότερο καιρό για να καταλάβουμε αλλά τώρα πρέπει να επενδύσουμε χρόνο για να θυμόμαστε”, συνηθίζω να λέω χωρίς να μου αρέσει και πολύ.. Αλλά έτσι είναι δυστυχώς..

Στις 22 έρχεται και η Βιολογία Κατεύθυνσης, όπου τουλάχιστον εκεί ελπίζω η κριτική σκέψη να χρειαστεί να λειτουργήσει και όχι μόνο για 1 ή 2 μόρια από τα 100! Δεν είναι κακή ιδέα, νομίζω, να δυσκολέψουν λίγο τα θέματα στην κατεύθυνση. Και ειδικά στην κατεύθυνση όπου όλα τα παιδιά έχουν πιο θετικό/πρακτικό τρόπο σκέψης και τους αρέσει περισσότερο να στίβουν το μυαλό τους και να απαντούν σε ερωτήσεις εκτός του σχολικού εγχειριδίου..(που να μην τις γράφει καθαρά κάπου εννοώ..)

Όπως και να χει πάμε να γράψουμε χωρίς άγχος, με ότι όπλα έχει ο καθένας. Άλλος με την εξυπνάδα περισσότερο, άλλος με την οργάνωση, άλλος με την αποστίθηση.. Εξάλλου όλα αυτά -και άλλα πολλά- αποτελούν ατού στις Πανελλήνιες. Επαναληψη λοιπόν…

άλλη μια..

και μια ακόμα..

και φύγαμε!!!!

καλή επιτυχία σε όλους / όλες!

αλέξης π.

Hallelujah..

Η μουσική. Μόνο και γι αυτή μου φαίνεται πως όλα αξίζουν. Αν εξαιρέσεις όλα τα άλλα από μια ζωή, τη δικιά μου ζωή, η μουσική.. αυτή μόνο φτάνει για να βρίσκω το λόγο της. Η μουσική. Οι μουσικές. Τίποτα άλλο δεν είναι όλες αυτές πέρα από 7 νότες.. εφτά διαφορετικές νότες. πως γίνεται αυτό ποτέ δεν θα το καταλάβω. Σαν μουσικός που δεν είμαι και σαν βιολόγος που προσπαθώ να γίνω η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι αυτό που πάντα έλεγα και για την βιολογία. Είναι τόσο απλή.. Τόσα άπειρα απλά πράγματα που την κάνουν κάτι πολύπλοκο.. απίστευτα πολύπλοκο. Έτσι και η Μουσική.. Οι μουσικές.. Σαν τις γυναίκες πολλές οι μουσικές.. Κι όλες να έχουν κάτι να σου πουν.. ένα μέρος τους.. του κορμιού τους, του μυαλού τους ένα μέρος.. ή και όλων μαζί.. Οι μουσικές, πάντα για τις μουσικές μιλάω. Τις διαφορετικές, τις όμορφες, τις υπέροχες μουσικές. Τις υπέροχες μουσικές σας ..

Όλα θέλω να τα ντύνω με την μουσική τους. Που άλλη μπορεί να είναι κάθε φορά αλλά φτιαγμένη απο τα ίδια πράγματα. Λίγα στοιχεία που φτιάχνουν ένα τόσο υπέροχο κωδικό.. πραγματικός κωδικός. Πoυ ξέρεις από πριν ότι ποτέ δεν θα σπάσεις.. όση μουσική κι αν μάθεις.. όση κι αν μάθεις απ αυτήν.

“Well I heard there was a secret chord
That David played, and it pleased the Lord
But you don’t really care for music, do ya?

Hallelujah..”

γι αυτό κι εγω δεν τη μαθαίνω. όπως κανένα δεν θέλω να μαθαίνω κι απλά να τους ζω. Απλά να τη νοιώθω με διάφορετικούς κάθε φορά τρόπους να μου μιλά. Με rock τρόπους, με jazz.. Με hiphop ρυθμούς, με έντεχνους τρόπους κι αλλιώς.. κι αλλιώς.. ποτέ δεν θα τη μάθω. Κι έτσι πάντα θα μαι περίεργος γι αυτήν. Ποτέ δεν θα ήθελα να πω “σε ξέρω” και να τελειώσουμε εκεί, όπως μερικές φορές συμβαίνει με τους ανθρώπους.. Όπως σας συμβαίνει με τους ανθρώπους.. Όπως μου συμβαίνει που και που..

“Well it goes like this
The fourth, the fifth
The minor fall and the major lift
The baffled king composing..

Hallelujah”

Με μουσικές τα ντύνω όλα, το ξέρω το λέω συχνά. Ίσως για να μην το ξεχνάω. Και οι ρυθμοί αλλάζουν έτσι όπως και στις λίστες μου με όλων των λογιών τα τραγούδια, και μου θυμίζουν ότι είναι πολλοί, πάρα πολλοί οι λόγοι για να ζεις. Για να ζω..Κάπως έτσι μοιάζει η δική μου προσευχή αυτές τις άγιες μέρες.. Κάπως έτσι ανασταίνομαι κι εγώ κάθε λιγο και λιγάκι.. χμ.. κάθε λίγο..

“Hallelujah”

Jeff Buckley – αλέξης π.

Το παλιό μου αυτοκίνητο

Και θυμήθηκα τώρα έτσι πάλι ξαφνικά το παλιό μου αυτοκίνητο.. Παλιό… το πρώτο μου.. αυτό που με μεγάλωσε.. όχι παλιό..σε καμία περίπτωση παλιό.. Την τελευταία μας βόλτα μαζί μόλις πριν ένα μήνα την κάναμε.. ή μάλλον δεν την κάναμε..

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Σου κάνει εντύπωση, θαρρώ, που μιλώ για το παλιό μου αυτοκίνητο, παρά για σένα. Εντύπωση μου κάνει κι εμένα αλλά ακούγοντας ερωτικά τραγούδια αυτό μου ήρθε πρώτο στο μυαλό. Είναι σίγουρα εντυπωσιακό.. Ίσως ήταν αυτοί οι στίχοι που του ταιριάζoυν τώρα που είναι σκεπασμένο μ ένα σκούρο πανί για να μη φαίνεται η κατάντια του.. “θέλω να βγω στον ήλιο.. στο φλογισμένο φως..” κι εγώ θέλω να βγεις αστέρι μου.

Πόσα μου άφησε αυτό το αυτοκίνητο να θυμάμαι! ένα μόνο αυτοκίνητο μου άφησε να θυμάμαι πιο πολλά απ’ όσα με όλους τους φίλους μου, με όλες τις κοπέλες μου, με όλα τα γκομενάκια, γιατί απλά ήταν πάντα εκεί. Ήταν εκεί όταν περίμενα να την πάρω από το τραίνο για να πάμε σπίτι, ήταν εκεί όταν ήρθα στην Αθήνα, σ’ εκείνη, για πρώτη φορά, ήταν εκεί όταν κάναμε έρωτα μέσα του μέρα ή νύχτα, ήταν εκεί όταν χωρίσαμε..μέσα εκεί χωρίσαμε, τώρα το θυμήθηκα! Ήταν εκεί οταν ερωτευόμουν και τη μια και την άλλη, ήταν εκεί όταν αποφάσιζα τι να κάνω μαζί τους, μαζί το συζητήσαμε! Ήταν εκεί να ακούει τα όνειρά μου, να με ακούει να τραγουδάω. Εκεί μέσα έγραψα αρκετά τραγούδια μας,το “Μικρές αλλαγές” εκεί το έγραψα, έξω από το σπίτι της έγραψα τον τελευταίο μου στίχο “μέθυσε όμως η καρδία σου, κι έγινα βλαβερό ποτό”..εκεί έμπαινα να προφυλαχτώ από την βροχή όταν έπαιρνα στο πανεπιστήμιο κάτι να φάω και κατέβαινα μόνος μου στη θάλασσα να αγναντέψω. Καμιά φορά μόνο που πεινούσα πολύ έμενα στο παρκινγκ, μαζί του, και γυρνούσα μετά γρήγορα στο εργαστήριο. Ήταν αυτό που μου έμαθε να οδηγώ! Να εντυπωσιάζομαι από τον τρόπο να παίρνεις τις στροφές με ψηλά το χειρόφρενο, να γλιστράμε μαζί στα χαλικάκια που είναι στρωμένα στα πάρκινγκ του Βιολογικού ή πιο κατω του Γεωλογικού.. Ήταν εκεί όταν με κυνηγούσε το security του Πανεπιστημίου γιατί είχαμε αφηνιάσει και οι δύο, κι εγώ και αυτό, να τρέχουμε πάνω κάτω από το ένα αδειανό πάρκινγκ στο άλλο μέσα στη νύχτα..

Ήταν εκεί για να πάμε με τους φίλους μου εκδρομούλες! Στο δάσος γεμάτοι με σκηνές, στρώματα, σακίδια τέσσεροι μαντράχαλοι! Στο βουνό με τις σανίδες από τα snowboards να κρέμονται απ’ έξω και με τους ίδιους μαντράχαλους μέσα. Εκεί ήταν όταν έκανα το πρώτο μου ταξιδάκι μαζί της μέχρι το νησί. Και σε μερικά επόμενα.. Στο βουνό εκείνο που του άρεσε πολύ! Εκεί όταν πήγαινα χωρίς λόγο, πάντα, μέσα στη νύχτα σπίτι της..Όταν μετά πήγαινα στο φιλαράκι μου το νυχτοφύλακα και τα λέγαμε για να μην αποκοιμηθεί! Εκεί όταν έβγαινα από το αμφιθέατρο και περνούσαν όλοι από μπροστά του. Εκεί όταν κάναμε κοντρούλες και χαζομάρες με τα αυτοκίνητα του Αργύρη..

Ήταν εκεί όποτε έμενα μόνος μου κ απλά ήθελα να κάνω βόλτες. Ήταν εκεί όταν μετακόμησα, μαζί του, στην Αθήνα. Όταν έκανα το Αθήνα-Πάτρα-Αθήνα καθημερινότητά μου, αυτό μαζί μου. Και από μια Πάτρα σε μια Αθήνα δεν προλάβαμε να φτάσουμε μακριά.. Αυτό είναι τώρα σε κώμα κι εγώ ανάρρωσα.. Ψυχολογικά.. Αλλά το θυμάμαι που κ που και ακόμα να λάμπει το θυμάμαι..να λάμπει σε κάθε του γωνία..

Μάρτυρας σε όλα. Ο μοναδικός μου μάρτυρας ότι όλα αυτά τα έζησα! Κανείς άλλος δεν ξέρει ότι τα έζησα όλα αυτά μαζί, πέρα από μένα και αυτό! Είναι φοβερό λοιπόν, αλλά ΚΑΘΟΛΟΥ περίεργο γιατί το θυμήθηκα τώρα με τον στίχο του Ζερβουδάκη.. Καθόλου εντύπωση να μην σου κάνει.. Μου λείπει ένας φίλος!

Τώρα γίνομαι φίλος με ένα άλλο αυτοκίνητο, υπέροχο, σοβαρό. Μιλάμε ακόμα με πολύ σεβασμό. Αρχίζω πάντως σιγά σιγά να του ανοίγομαι. Ελπίζω αντάξια να σταθεί ένας καλός φίλος, να με μαθαίνει και να τον μαθαίνω συνεχώς. Όπως με το αστέρι μου, που ένα συγγνώμη δεν του ζήτησα ακόμα..  Που το σκέπασα όχι για να μην το βλέπω αλλά για να μη με βλέπει.. Κοιμήσου λίγο ακόμα εκεί.. Μέχρι να μιλήσεις ξανα αστέρι μου.. Ελπίζω. Ελπίζω τόσο πολύ να ξαναμιλήσουμε…Να μη χάσω άδικα ενα πραγματικό μου φίλο.. ελπίζω

κοιμήσου λίγο ακόμα εκεί..

αλέξης π.

Περιμένοντας την βροχή

Κάθομαι και κάνω αυτό που βλέπουμε στις ταινίες. Αυτό που ζηλεύουμε στις ταινίες.. που χαμογελώντας το παρακολουθούμε και βουρκώνουμε κι εμείς μαζί με τον πρωταγωνιστή.. Κάθομαι στο λευκό μου τεράστιο γραφείο, ποιος να μου το λεγε ότι θα μου χρειαζόταν τελικά, κοιτώ έξω τη νύχτα.. Ναι! Μπορώ κ κοιτώ έξω τη νύχτα, οι κεραυνοί στα απέναντι νησάκια του Σαρωνικού είναι τόσο συχνοί αυτή τη νύχτα που φωτίζει συνέχεις και βλέπω.. Σίγουρα τώρα, αυτή τη στιγμή, είμαι σίγουρος πως θα βλεπα εκεί έξω όλη την ομορφιά που θα θελα να δω και χωρίς τις λάμψεις να μου φωτίζουν..

Περιμένουμε εδώ την βροχή.. Την ακούμε από μακριά, από εκεί απέναντι να βρέχει αλλού.. Και περιμένουμε όλοι εδώ στην πολη να έρθει, να βρέξει, να ξεπλύνει ξανά όλη τη βρωμιά που μαζεύτηκε.. Εδώ κ δύο μέρες.. αφού τόσο έχει να βρέξει.. Δυο μέρες αλλά η βρωμιά ξαναμαζεύτηκε.. Και δεν θα φύγει με τη βροχή, όλοι το ξερουμε.. Απλά θέλουμε να ζούμε με την ψευδαίσθηση.. Ο,τι κάποτε λέει έτσι απλά μια νύχτα, μια βροχή κι ένας αέρας μανιασμένος θα έρθουν και θα πάρουν όλες τις βρωμιές.. Αυτής της πόλης, αυτής της ζωής που ζούμε, όλες τις βρωμιές των ανθρώπων.. και πάνω απ’ όλα τις δικές μας.. Ζούμε με την ψευδαίσθηση.. Και περιμένουμε την βροχή μέσα στη νύχτα.. Ακούμε τον κεραυνό να σκάει όλο και πιο κοντά, κι από ένα απαλό μακρινό μουγκρητό γίνεται βογκητό κοντινό μας. Και με κάθε βογκητό του ουρανού ένα πικρό χαμόγελο σκάει στο πρόσωπό μας.. Περιμένουμε υπομονετικά.. Βάζουμε απαλά τραγούδια να παίζουν, τραγουδάμε κι εμείς, βουρκώνουμε στα ρεφραίν, κοιτάμε έξω από τα παράθυρά μας, από τα μπαλκόνια μας.. Οι πιο θαραλέοι θα βγούν στις ταράτσες τους.. Μέχρι να έρθει η βροχή..

Κλείνω τη μουσική γιατί νομίζω την άκουσα! Ναι! Έφτασε κ στην από εδώ στεριά. Άρχισε να κάνει μικροσκοπικες, μοριακές τρυπούλες στη στέγη μου. Κι αυτό τον ήχο που σε κάνει να θέλεις να χαμηλώσεις μέχρι και τη μουσική για να ακουστεί.. Μέχρι κι αυτή τη Μουσική..Κι αν σκεφτούμε ότι όλα αυτά είναι πολύ ψεύτικα κι όμως μας αρέσουν.. Ψεύτικους ήχους κάνει εδώ η βροχή..Ανθρώπινους.. Αν σκεφτούμε το μεγαλείο να είμασταν τώρα λέει κάτω από ένα δέντρο, σε ένα μεγάλο δάσος κι εκεί να την ακούμε.. Εκεί νομίζω θα μας μιλούσε πραγματικά η βροχή.. Τώρα στην πόλη που έτυχε να περάσει απλώς μας βρίζει.. Και.. ω θαύμα, ακόμα κι έτσι μας αρέσει.. Ακόμα κι έτσι την περιμέναμε.. Φτιάξαμε καφέδες μέσα στη νύχτα, χαμηλώσαμε τα φώτα και αρχίσαμε να της γράφουμε.. να της τραγουδούμε, μόνο για να μας πλησιάσει λίγο ακόμα.. Είμαι σίγουρος πια πως όλοι μας την περιμέναμε.. Τι καλύτερο να κάνει έτσι κι αλλιώς κανείς στις τέσσερις το πρωί.. ?

Κάθομαι και κάνω αυτό που βλέπουμε στις ταινίες.. Όχι γιατί τις μιμούμαι.. αλλά γιατί μπορώ κι εγώ να το κάνω, όπως οι πρωταγωνιστές των ταινιών, που είναι όλοι πανέμορφοι, με ωραία σπίτια, φουλ ερωτευμένοι και με άπλετο χρόνο να συγκινούνται.. Μπορώ κι εγώ, θέλω κι εγώ.. Δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω απ’ το να γράφω, να τραγουδώ όλη τη νύχτα, να περιμένω την βροχή να έρθει να με πλύνει..να με ξεπλύνει.. Να συγκινούμαι, να θυμάμαι, να βουρκώνω μόνο γιατί όλα αυτά είναι τόσο ωραία.. Όσο δύσκολα κι αν είναι, οσο νεκρά κι αν είναι πια, όσο μακριά κι αν είναι, όσο ονειρεμένα.. Δεν παύουν να ναι ωραία.. Και μπορώ κ τα σκέφτομαι, και μπορώ κ τα τραγουδώ, και τα γράφω.. και τα κλαίω.. Δε μου λείπει τίποτα και όλα, δεν θυμάμαι τίποτα και όλα.. δεν θέλω τίποτα… κι όλα τα θέλω..!

Αλέξης Π.