Δε ξέρω παρά να τραγουδώ..

πόσα να πω

alexpan — Wed, 11 Jan 2012 21:49:00 +0000

Πόσα να πώ, θα μείνουν κι άλλα
δεν τελειώνουν της ζωής μου τα μεγάλα
πόσα να πω να με ακούσεις
απλά με τη ματιά σου να με λούσεις

πόσα να πω δικά μου κι άλλων πόσα
κι αν μου τελειώσουν θα στα πω σε άλλη γλώσσα
πόσα να πω, νομίζω το χω παρακάνει
είναι κακό, αφού το “σ΄ αγαπώ” δε φτάνει..

δε σταματώ, θα σκεφτώ κι άλλα
πόσα θα πω απ της ζωής μου τα μεγάλα
δε σταματώ, για να μ ακούσεις
με λίγα μάγια της ψυχής σου να με λούσεις

τα “σ’ αγαπώ” μικρά ή μεγάλα
κι αν σου τα πω θα μαζευτούν χιλιάδες άλλα
τα “σ’ αγαπώ” μου στο ραδιόφωνο ν ακούσεις
χρώματα ήχοι την καρδούλα σου να λούσεις

πόσα να πω, νομίζω το χω παρακάνει
είναι κακό, αφού ένα “σ΄ αγαπώ” δε φτάνει..
πόσα να πω δικά μου κι άλλων πόσα
κι αν μου τελειώσουν θα στα πω και σ’ άλλη γλώσσα!

Αλέξης Π.

kosmologia den xerw para na tragoudw/ κοσμολογια δεν ξερω παρα να τραγουδω

alexpan — Tue, 03 Jan 2012 02:35:24 +0000

..κάτι από τα δύο πατάς κάθε μέρα για να βρεις αυτό το κομμάτι μου. Αν προστέθηκε τίποτα, αν άφησα κάποιο ψίχουλο ψυχής ακόμα εδώ.
κάθε μέρα, μπορεί και περισσότερες από μία φορές, ψάχνεις να με βρεις. Έστω ένα κομμάτι μου νέο να διαβάσεις, μια μου φράση να σου μείνει, ένας μου στίχος να σε αλλάξει.
Είναι απο τη μια φοβερό αυτό που συμβαίνει, όπως μ εκείνη την όμορφη κοπέλα τότε που με έζησε απο εδώ μέσα κυρίως, αλλά ταυτόχρονα τόσο περίεργο και ανώμαλο. Όχι ότι με φοβίζει. Το ανώμαλο πολλές φορές δεν είναι άσχημο, έτσι έχουμε συνηθίσει απλά.. το ανώμαλο είναι απλά το ασυνήθιστο. Και σίγουρα είσαι κάτι ασυνήθιστο. Κάποια ασυνήθιστη.
Πάει το μυαλό μου σε δυο τρεις πολύ καλές πιθανότητες αλλά δεν είμαι σίγουρος ποιος κρύβεται πίσω από αυτό το μανιασμένο ψάξιμο για ένα νέο μου κείμενο. Μήπως όμως δεν πρέπει να το σκέφτομαι? γιατί μπορεί να το βρω.. όπως βρήκα και ποιος ήταν πίσω από τα κείμενα εκείνης της όμορφης κοπέλας. Και τα χάλασα όλα.. για ένα περίεργο λόγο όταν βρίσκεις την αλήθεια μερικές φορές χαλάνε όλα..
Έχω βρει μέσα μου πολλές αλήθειες τελευταία. Μια-δυο πολύ σημαντικές. Αλλά δεν τις λέω και δεν τις γράφω. Δε στις λέω και δε μου τις επαναλαμβάνω γράφοντάς τες. Διαφορετικές, όχι τα ίδια πάλι, και πολύ σημαντικές για τη ζωή μου..ναι αυτή την παράγραφο πάρτη σαν την άσχετη, συνειρμική σκέψη που απλά δεν έχει καμία συνάφεια με ό,τι ήθελα να πω. κλασικό φαινόμενο του μυαλού μου.
“kosmologia den xerw para na tragoudw” ή “κοσμολογια δεν ξερω παρα να τραγουδω”.. κάτι από τα δύο. Ό,τι έχεις πρόχειρο εκείνη την ώρα, λατινικούς ή ελληνικούς χαρακτήρες.. απλά για να τσεκάρεις, απλά για να δεις αν κάτι νέο, κάτι πολύτιμο, κάτι βαθύτερο άφησε ξανά εκτεθιμένο εδώ ο
Αλέξης Π.

μένω πιο μόνος

alexpan — Sun, 01 Jan 2012 23:02:53 +0000

λουλούδια για το χώμα μου

alexpan — Wed, 21 Dec 2011 08:55:02 +0000

γνώρισα μια βιολέτα στο μπαλκόνι μου
πήγα κοντά και μου πε “είμαι μόνη μου”
έσκυψα να μυρίσω μα μου ντράπηκε
πήγα να την ποτίσω και ξεράθηκε

φύτρωσε μια μελένια στο χωράφι μου
ήταν πολύ γλυκιά για το συνάφι μου
πήγα να δοκιμάσω και με πίκρανε
όχι σε μένα. γλύκα στους άλλους ήτανε..

βασιλική σκαρφάλωσε στη φράχτη μου
πήγα να την κλαδέψω με τ αδράχτι μου
κόπηκε πιο βαθιά και μου μαράθηκε
η μάντρα μου ν ανθίσει άτυχη στάθηκε

χρυσή θαλιάνα μύρισε στον κήπο μου
κι αυτή δε θα γλυτώσει απο το γρίπο μου
δε πρόλαβε ν ανθίσει και τη κλάδεψα
στους τέλειους καρπούς της λίγο χάζεψα..

βιολέτες ανθισμένες πως μου λείψατε!
μελένιες μου στιγμές μ εγκαταλείψατε..
βασιλικούλα δε ζεσταίνει το χειμώνα μου
χρυσές θαλιάνες μαύρες γίναν απ τα χιόνια μου!

σταλίτσες από την ψυχή μου δε σας πότισα
αν σας αρέσει η ζωή μου ούτε που ρώτησα
λουλούδια.. λίπασμα στο χώμα που μεγάλωσα
σοφή κι απόψε ήταν η νύχτα.. και με μάλωσα..

Αλέξης Π.

Κάνω τον κόσμο καλύτερο

alexpan — Sun, 11 Dec 2011 04:35:11 +0000

Κάνω τον κόσμο γύρω μου καλύτερο. Θα σου πω πως. Μαθαίνω τον κόσμο πρώτα. Σε μαθαίνω και σε καταλαβαίνω πρώτα. Συνήθως δεν μου παίρνει πάνω από μια- δυο μέρες. Θα καταλάβω τι είσαι πάνω κάτω, τι κουβαλάς μαζί σου, τι θα μου δώσεις να καταλαβω. Αν κρύβεσαι, γιατί. Αν φαίνεσαι άλλη από αυτό που είσαι, γιατί. Θα τα καταλάβω όλα. Μερικές φορές η φαντασία μου στην ανάλυση όλων αυτών οργιάζει. Σκέφτομαι πολύ πιο απίστευτα σενάρια από αυτά που συμβαίνουν αλλά μέσες άκρες πάντα τα βρίσκω. Πάντα σε βρίσκω. Πολύ πολύ γρήγορα τις περισσότερες φορές.

Ας μην αναλύσω τι βρήκα για σένα ή οποιαδήποτε άλλη που έμπλεξα κατά καιρούς, δεν έχει νόημα εδώ, πάντως ξέρω. Ξέρω πλέον τους ανθρώπους. Άλλοι το παραδέχονται κι αλλοι όχι. Άλλοι κάνουν μορφασμούς αηδίας όταν σκέφτονται εμένα να νομίζω ότι είμαι έξυπνος, άλλοι λένε “μαλάκα αυτός είναι έξυπνος, όχι μαλακίες”.. Δεν με νοιάζει. Εγώ βγαίνω σωστός. Πάντα ή (για να κρατάω τα τυπικά) σχεδόν πάντα. Ειμαι καλός σε αυτό πως να το κάνουμε. Καταλαβαίνω τους ανθρώπους. Έχουν αύρα οι άνθρωποι, δεν χρειάζεται να σου τα πουν όλα. Όσα ζουν φαίνονται κάπου πάνω τους, σε κάτι που είπαν, σε μια τους αντίδραση σε μια γκριμάτσα ή μια μισοτελειωμένη κουβέντα. Αρκεί να προσέχεις. Μιλάμε να παρατηρείς, όχι μαλακίες. Φτιάχνεις δύο βιβλία έτσι. Ένα που γράφει ότι θέλει αυτή που είσαι μαζί της κι ένα που γράφεις εσύ γι αυτήν. Αυτή δεν θα γράψει ποτέ στο βιβλίο της “αυτό που είπε τώρα μου θύμισε κάποιον άλλο, παλιότερο”, για μένα αυτό είναι μόνο ο τίτλος για ένα ολόκληρο κεφαλαιο στο βιβλίο που θα γράψω εγώ. Απλά ένα παράδειγμα για να καταλάβεις. Μην αγχώνεσαι. Και μη γελιέσαι. Σπάνια μπαίνω στον κόπο να γράφω τέτοια βιβλία. Συνήθως δεν τα ξεκινάω καν για καμία. Είμαι λάτρης της αρχής της ελάχιστης ενέργειας. Τεμπέλης θα έλεγαν οι καλοί, ηλίθιοι όμως, φίλοι μου.

Αλλά κάνω τον κόσμο καλύτερο. Ακόμα δεν σου χω πει πως. Ακόμα δεν έχεις καταλάβει, σε παραπλανώ έτσι όπως γράφω και όχι επίτηδες.
Κάνω τον κόσμο, τις κοπέλες με τις οποίες ασχολούμαι καλύτερες, καλύτερους ανθρωπους. Έχω πολλαπλά παραδείγματα πλέον. Όλες όσες ήμουν ποτέ μαζί δεν είναι μαζί μου τώρα. Έχουν φύγει ή έχω φύγει καμία σημασία δεν έχει, πάντως δεν είναι μαζί μου τώρα. Και όλες, ορκίζομαι γι αυτό, έχουν κάτι να θυμούνται από μένα. Έχω μπει μέσα σε όλες λίγο ή πολύ. Φυσικά όσο πιο μεγάλο το βιβλίο που έγραψα εγώ γι αυτές, τόσο πιο πολύ επηρεάζω ακόμα και τώρα τη ζωή τους. Αλλά με καλό τρόπο. Τις έχω κάνει καλύτερες. Μετά από μένα άλλες έγιναν πιο προσεκτικές, άλλες πιο ελεύθερες, άλλες πιο καλοί άνθρωποι, άλλες πιο σκληροί άνθρωποι (που είναι καλό), άλλες ακόμα ακουμπά και δρα πάνω τους πρακτικά η μουσική μου, άλλες απλώς θυμούνται ένα αστείο που είπα (αλήθεια πόσες χιλιάδες γαμημένα αστεία να χω πει..), άλλες έγιναν καλύτερες στο σεξ (κι εγώ μαζί τους), άλλες άλλαξαν τα ακούσματά τους προς το καλύτερο, άλλες ζουν και κάνουν πράξεις δυο- τρεις φράσεις που συνήθιζα να λέω και να κάνω πράξη κι εγώ την εποχή μου μαζί τους, άλλες έχουν πλέον πιο ωραία κορμιά, άλλες πιο ωραίους φίλους, άλλες πιο καλούς ανθρώπους και πιο απλούς ανθρώπους (κυριότερο ίσως) πλάι τους. Άλλες σιχάθηκαν τις εντάσεις και βρήκαν κάποιον πιο σίγουρο, πιο εύκολα κατανοήσημο που τις αγαπάει περισσότερο, άλλες ακριβως (!) το αντίθετο. Μα είναι και τα δύο καλά αναλόγως της κοπέλας και της εποχής που διανύει στη ζωή της. Άλλες ακόμα ζουν μαζί μου.. πολύ. σε βαθμό που ίσως δεν πρέπει μερικές φορές αφού εγώ δεν είμαι εκεί, αλλά το κάνουν. Μπορεί καλό κι αυτό, για να το κάνουν. Άλλες απλά με σκέφτονται και χαμογελούν. Κάτι απλό από μένα, μια βλακεία μου, ένα αστείο ακόμα, μια φράση, μια περίεργη στιγμή.. Πάντως δύο πράγματα είναι σίγουρα. Τις έκανα όλες καλύτερες, καλύτερες από πριν. Κατι έμαθαν με σκληρό ή πολύ πιο όμορφο και γλυκό τρόπο από μένα. Κατι μου πήραν..
κι έφυγαν. Το δεύτερο σίγουρο πράγμα. Έφυγαν. Ό,τι κι αν τους έμαθα, όση ενέργεια κι αν ξόδεψα, όση σκέψη, όσα βράδια, όσα ξενύχτια, όσο δάκρυ, κόπο, πόνο. Ό,τι καλό κι αν τους έκανα ή τους έμαθα, το πήραν και τώρα το χρησιμοποιούν στην καλύτερη ζωή τους χωρίς εμένα. χωρίς εμένα. Εγώ, ο λάτρης της ελάχιστης ενέργειας, χάλασα όλη την ενέργεια της ζωής μου χωρίς λόγο.

Χωρίς εμένα.Με κάποιον άλλο με τον οποίο είναι καλύτεροι άνθρωποι μαζί του. με μένα ήρθαν να φτιαχτούν, να συναρμολογηθούν ή να μάθουν κάτι για τον εαυτό τους. Το έφτιαξαν, έγιναν καλύτερες κι έτοιμες πλέον φεύγουν από μένα, να ζήσουν, να ευχαριστηθούν αυτό που τους πρόσφερα. Πόσο ρομαντικό!

Και πόσο γαμημένο αυτό το συναίσθημα. Ό,τι όλα έγιναν για καλό τελικά. Για το γενικότερο καλό. Αλλα ΟΧΙ και ΠΟΤΕ για το δικό μου καλό..

Δεν πειράζει.
Αφου
Αφου ΡΕ κάνω τον κόσμο καλύτερο έτσι
τι με νοιάζει για μένα..

εδώ είμαι για να κάνω τον κόσμο καλύτερο, εδώ είμαι
Αλέξης Π.

κενό ζωής

alexpan — Sun, 27 Nov 2011 23:41:58 +0000

κάπου αλλού σε περιμένουνε μάγκα, πάρε μαζί την ψυχή σου..
κάπου αλλού σε περιμένουνε μάγκα, και καρτερούν τη φωνή σου..

πάντα τέτοιες στιγμές ψάχνω για μια θάλασσα. Την πιο κοντινή, κι ας είναι βρώμικη. δεν με νοιάζει.. Όταν έχω ένα μικρό κενό, ένα μικρό κενό ζωής. Κατευθείαν εδώ. Γιατί και όχι όλοι οι άνθρωποι του κόσμου. Δεν το καταλαβαίνω αυτό μερικές φορές, αλήθεια.. δεν είμαι εγώ περίεργος. Είναι όλοι οι άλλοι. Είμαι σίγουρος όταν βλέπω τη θάλασσα..
Δηλαδή τι κάνετε? Γιατί ζείτε? έχετε να δουλέψετε αυριο? έχετε δουλειές? κουραστηκες πολύ σήμερα? Έχεις υποχρεώσεις αύριο? χα! καημένοι μου. Εγώ πάντα. αλλά χέστηκα. ΠΡΩΤΑ ζω! οκ? Εσείς? Εσείς γιατί ζείτε άραγε? γράψτε κάτι και γι αυτό.. γράψε κάτι..
ελεεινοί άνθρωποι.. τι κάνετε εκεί έξω. Ξύπνα και κοίτα λίγο γύρω σου και νοιώσε την αλήθεια να σε κάνει να μην μπορείς να κοιμηθείς, να μην ησυχάζεις εύκολα ζωωδώς στο κρεβατάκι σου. Δεν είπα μη γελάς. Μα ναι. Μη γελάς σαν ηλίθιο.. Πρώτα κατάλαβε γιατί. Όχι άλλα καρναβάλια στην πολύτιμη ζωή σου. κατάλαβέ το..

Πάω να τραγουδήσω τώρα.. Κυρίως μπροστά σε αυτούς που περιγράφω από πάνω.. Γιατί νομίζεις πως τραγουδάω..? Μήπως και ακούσει κανείς.. τεσπα.. πάω να τραγουδήσω τώρα.. Τέλος οι αλήθειες..

Αλέξης Π.

πες μου

alexpan — Fri, 25 Nov 2011 03:06:34 +0000

πες μου ποιο κόσμο
-δε βρήκα γη
πες μου ποια αγάπη
-που ναι η αγάπη?
πες μου ποιο φόβο, ποια σιγή
-φανερά τραγουδάω?

ποιον εφιάλτη
-ξέρω πως θα ρθει
ποια όμορφη νύχτα
-δεν είναι αυτή
ποια λόγια, ποια άχρηστη ευχή
-πάνω μου πάλι ξεσπάω?

bd foxmoor – Αλέξης Π.

Οι μικρές κινήσεις τους

alexpan — Tue, 22 Nov 2011 04:13:25 +0000

Οι μικρές κινήσεις τους είναι ότι μου μένει κάθε φορά χαραγμένο στο μυαλό μου. Είναι ό,τι αγαπάω πραγματικά και με κάνει να ξέρω κάτι που μόνο λίγοι το ξέρουν γι αυτές. Οι μικρές κινήσεις, οι λεπτομέρειες σε έναν άνθρωπο είναι όλη του η προσωπικότητα. Δεν μου άρεσε ποτέ κάποια κοπέλα που να μην έχει τέτοιες μικρές κινήσεις που συνηθίζει να κάνει περισσότερο αντιδρώντας στα ερεθίσματά μου.
Θυμάμαι απο παλιά ένα χεράκι μισό απ το δικό μου να ξεκινάει από ψηλά στο κούτελό μου και να φτάνει μέχρι τα χείλη μου, θυμάμαι δυο λαμπερά μελια ματάκια να λάμπουν με μια μου καφρίλα, θυμάμαι να έρχεται κοντά και να παίρνει με τη γλώσσα της ένα δάκρυ που έφευγε όπως ήμουν ξαπλωμένος πλάγια, θυμάμαι τα μαύρα μάτια της πως γούρλωναν όταν έλεγα κάτι που την ψιλοπείραζε, θυμάμαι τα γέλια της μετά από μια χαζομάρα που είπε και το κατάλαβε εγκαίρως ότι ήταν χαζομάρα, θυμάμαι να κρύβει με την παλάμη της το πρόσωπό της, να κοιτάει προς τα κάτω και να κρύβεται σα να ντρέπεται γι αυτό που είπε, θυμάμαι να τραβάει προς τα πίσω την μια ακρη των χειλιών της σα να προσπαθεί να δημιουργήσει ένα τεχνητό χαμόγελο, θυμάμαι να μην καταλαβαίνει σωστά τα ελληνικά και να μπερδεύεται όταν έκανα λίγο δυσνόητο το χιούμορ μου, θυμάμαι να βάζει τα δάχτυλά της στο πόδι της ψηλά και να με κοιτάει πρόστυχα για μια στιγμή και ύστερα να γελά, θυμάμαι πόσο αστεία περιεργαζόταν τα πάντα στο κορμί μου και την άφηνα, θυμάμαι κάθε λεξούλα που της κολλούσε κατα καιρούς και την έλεγε εκατό φορές τη μέρα, θυμάμαι τις ακριβείς κινήσεις που έκανε για να δέσει τα μαλλιά της αυτό τον περίεργο σημπαγή κόμπο, θυμάμαι την ανεξάντλητη λεπτομέρεια να μου εξιστορεί γεγονότα που ξεχνούσε τελικά τι ήθελε να μου πει, θυμάμαι το “ναι” να βγαίνει μέσα από τα χειλάκια της σαν κρυωμένη κάθε φορά, θυμάμαι..θυμάμαι..θυμάμαι..

Δε νοσταλγώ τίποτα. Δε θέλω πίσω τίποτα. Οι άνθρωποι που έζησα, οι κοπέλες που με άφησαν να μπω στη ζωή τους, μερικές να γίνω ζωή τους, είναι μαζί μου όπως ακριβώς θέλω. Δεν θέλω κάτι άλλο από καμια. Στις μικρές λεπτομέρειες που τις έκαναν διαφορετικές, μόνο γι αυτές τις μικρές κινήσεις άξιζε να τα ζήσω και να τα χάσω όλα αυτά. Αλλιώς τίποτα δε θα μου έμενε τόσο ζωντανά χαραγμένο, ώστε να μπορώ να γελάω ειλικρινά, να βουρκώνω πραγματικά, να στεναχωριέμαι ή να χαίρομαι στα αλήθεια όταν ανακαλώ τέτοιες μικρές, χαζές για τους άλλους κινήσεις.

Πολύ θα θελα κάποια από αυτες της κινήσεις που γράφω παραπάνω να ταν και από σένα. Δεν πρόλαβες φοβάμαι κούκλα μου. Βασικά δεν έχει σημασία τι θα θελα εγώ μόνο. Αλλά νομίζω δεν πρόλαβες. ένας μήνας πολλές φορές είναι μια ζωή, πολλές απλά αρκετός, άλλες -όπως αυτή- μάλλον χαμένος. Αλλά ας είναι. Αυτή είναι η ζωή μας και δεν τη ζω μόνος μου, γι αυτό λέω και “μας”..

Εδώ που γράφω τώρα δεν είμαι μόνος. Μαζί μου είναι όλες οι κοπέλες που μ έκαναν έτσι. Ακούω τα γέλια τους γι αυτό δεν κοιμάμαι. Βλέπω τα μάτια τους γι αυτό ξαγρυπνάω. Μυρίζω το άρωμά τους το ένοχο γι αυτό πως να ηρεμήσω. Γεύομαι το δέρμα τους και με τόση ένταση πως να κλείσω μάτι. Χαϊδεύω τα μαλλιά τους γι αυτό πως να μείνω μόνος. Δε μένω μόνος κι ας είμαι πάλι. Η μοναξιά είναι γι αυτούς που δεν έζησαν.

Και χαίρομαι που είναι, που είστε τόσες λίγες που θυμάμαι ακόμα καθεμιάς τις λεπτομέρειες ξεχωριστά. Χαίρομαι που δίνω σημασία σε κάθε άνθρωπο που μπλέκω μαζί τους συναισθηματικά. Και ναι. Σας αγαπάω. Και ναι. Μπορεί εσάς τις δύο περισσότερο από όλες. Σίγουρα περισσότερο από όλες. Αλλά αγαπάω τις λεπτομέρειες και τις ιστορίες και τις αισθήσεις και τις φιλοσοφίες που μου χαρίσατε όλες και με κάνατε έτσι. Κι ας είστε τώρα ξένες. Άλλες περισσότερο κι άλλες λιγότερο. Καμία σημασία δεν έχει. Κι εγώ ξένος είμαι φυσικά. Μην κοιτάς που ζω μερικές φορές ξανά μαζί σου. και μαζί σου. και μαζί σου…

χμ..

Αλέξης Π.

δώσε μου ζωή

alexpan — Sun, 20 Nov 2011 02:07:35 +0000

η ζωή είναι μια γαμημένη διαδικασία. που τη λατρεύω. και πραγματικά νομίζω ότι φτάνουν αυτά για να περιγράψουν όλα τα άπειρα που έχω στο μυαλό μου.
….
….
Είναι πολλά. Είναι καταστάσεις πολλές μαζί μπερδεμένες στο μικρό μου μυαλουδάκι ερωτικές και επαγγελματικές και καλλιτεχνικές και ό,τι μπορείς να φανταστείς. Εντάξει κυρίως το πρώτο φυσικά.. Και όλα αυτά με έχουν βάλει κάτω και με χτυπούν. Πάλι. Αυτή την ώρα που μιλάμε. Αυτή την ώρα που διαβάζεις χαλαρά.
Αλλά ας είναι. Κάπως έτσι το νοιώθω. Ας είναι. Ναι έχω γίνει πλέον τόσο δυνατός. Τόσο σκληρός με τον εαυτό μου που δεν το βάζω κάτω. Κατάθλιψη? Το αντίθετο!
Αλλά βέβαια δεν χαίρομαι σα χαζό. Ναι, θα με δεις και θα πεις να ένας άνθρωπος που δεν χαίρεται αυτή τη στιγμή. Αλλά δεν χαίρομαι γιατί δεν υπάρχει λόγος να χαίρομαι για τη ζωή μου. Δεν είμαι κανένα χαζοχαρούμενο. ποτέ δεν ήμουν. αλλά ζω δυνατά. Κάθε στιγμή. Ξεχνάω να φάω ακόμα και να κοιμηθώ αρκετές φορές. Κι ας έχω τόσες υποχρεώσεις, τόσες δουλειές. Κάπως, με μαγικό μερικές φορές με μάγκικο μερικές άλλες με οριακό που και που τρόπο τα καταφέρνω. Είμαι καλός στη μουσική μου, είμαι καλός με το διδακτορικό μου, είμαι καλός με τα μαθήματά μου. Δεν κολώνω απλά. πουθενά. Κι ερωτεύομαι ακόμα και νοιώθω τόσο μα τόσο έντονα τα πάντα, φριχτά έντονα μερικές φορές σαν μικρό παιδί. Ξέρω το τίμημα. Είναι να μην ζήσω πολύ.
Αλλά εγώ εκεί. Σα μικρό παιδί. Συναισθήματα γεμάτος, ορμόνες να πλυμηρίζουν τη λογική..
Η φίλη μου μου πε “όταν η καρδιά χτυπάει μέρα νύχτα σε τρελούς ρυθμούς θα σταματήσει πιο γρήγορα. Ηρέμησε” Συμφωνώ. Όχι με το “ηρέμησε” αλλά με όλα τα άλλα. Το έχω αποδεχτεί πλέον.
Χθες η καρδιά μου πετάρισε πολύ περίεργα για κανένα μισάωρο στη διάρκεια του λάϊβ. Τα χέρια μου ένοιωθαν τους σφυγμούς πολύ έντονα και φοβήθηκα πραγματικά για την υγεία μου. Και τραγουδούσα σα να μη συμβαίνει τίποτα. Και δε συνέβη τίποτα τελικά. Κάπως έτσι ζω και όλες τις άλλες στιγμές. Μόνο που αντί για βιολογικά, αυτή η πίεση είναι απο πιο μέσα. Από την ψυχή ή τον εγκέφαλο αν θες να το δούμε πιο επιστημονικά.

Αλλά η ζωή… η ζωή.. παρόλο το γαμημένο της υπόθεσής της είναι τόσο τέλεια! Σε καμία περίπτωση δεν θα θελα να μην τα ζω όλα αυτά. Ακόμα και τώρα που ναι άσχημα ξανά. Ξέρω τη διαδικασία. Μπορεί να ναι δύσκολα και σκληρά αλλά ξέρω. Αυτό θα πει ζωή. Ναι.. Μα φυσικά. Κάποια στιγμή ελπίζω τόσο να ηρεμήσω. Και όχι μόνος. Να ηρεμήσω με παρέα. Δε βιάζομαι όμως. Πάλι. Δε βιάζομαι. Δε βιάζομαι για τίποτα, οκ? Απλά ζω. Τα ζω όλα. έντονα. Και τα άτονα τα κάνω έντονα για να τα ζήσω δυνατά. Τίποτα άτονο στη δική μου τη ζωή. Απλά τίποτα άτονο και άγευστο. Αυτά έξω από δω. Τα δύσκολα ευπρόσδεκτα. Τα στενάχωρα ευπρόσδεκτα, όπως σήμερα. Αλλά τίποτα ουδέτερο και ανιαρό.

τέτοια ζωή για μια ζωή δεν γίνεται. το ξέρω. αυτό μου λέω κι εγώ που και που, να όπως χθες που φοβήθηκα η αλήθεια είναι. Αλλά τι να κάνω. Την αντέχω και την γαμάω και την ξανακάνω τέλεια και πάλι απ την αρχή πάνω από δέκα χρόνια πλέον. Κάποια στιγμή θα σταματήσει. Και γι αυτό έτοιμος είμαι. Για όλα έτοιμος είμαι. Εδώ είμαι. Να ζήσω θέλω.

Δώσε μου ζωή, δώσε μου γαμημένες καταστάσεις, δώσε μου όμορφες στιγμές. Απλά μη με κάνεις κανένα ουδέτερο ον. κανένα άψυχο άνθρωπο. Το ξέρω καμιά φορά το εύχομαι.. Και φοβάμαι θα το ξαναευχηθώ στο μέλλον ίσως.. Καμία ιδέα δεν έχω. Αλλά εσύ εκεί ζωή, μην με αφήνεις να κοιμηθώ καμία νύχτα όπως ο γείτονάς μου.

Μακάρι κάποτε.. έτσι απότομα και ΘΕΛΟΝΤΑΣ το να ηρεμήσω και να είμαι μόνο χαρούμενος. Την χαρά ψάχνω κι εγώ φαντάζομαι.. έτσι κι αλλιώς.. αν τα δεις αντικειμενικά τα πράγματα… πρέπει να σαι αισιόδοξος..

πφφ..

Αλέξης Π.

Πέρασαν μέρες

alexpan — Thu, 03 Nov 2011 02:23:05 +0000

Πέρασαν μέρες κι απορώ
πως έγινε να σε ξεχάσω,
να μη θυμάται το μυαλό
να μην πονάω για να σε φτάσω
.
Πέρασαν μέρες κι απορώ
πως γίνεται να μη με νοιάζει,
που μ έχεις παρατήσει εδώ
να μη με τρώει το μαράζι
.
Γιατί έχω τώρα εσένα!
λάμπει ξανά το φώς μου
δεν μου θυμίζεις ξένα
όχθη καινούριου κόσμου!
τι κι αν σε ξέρω λίγο
πολύ θα προσπαθήσω
μες απ τα δυο σου μάτια
ό,τι έχεις να το ζήσω!
.
Πέρασαν μέρες κι είμαι εδώ
χωρίς να είμαι πια δικός σου
χωρίς να θέλω να σε δω
κι ας παραμένω ο άνθρωπός σου
.
Πέρασαν χρόνια κι όμως ζω
όπως και στα δεκαοχτώ μου
γεμάτος μ’ ενθουσιασμό
και δε φοβάμαι τον εαυτό μου
.
Γιατί έχω τώρα εσένα!
βρίσκω ξανά το φώς μου
δε μοιάζεις με κανένα
όχθη καινούριου κόσμου!
τι κι αν σε ξέρω λίγο
πολύ θα προσπαθήσω
μες απ τα δυο σου μάτια
ό,τι έχεις να το ζήσω!

Γιατί έχω τώρα εσένα!
λάμπει ξανά το φώς μου
δεν μου θυμίζεις ξένα
όχθη καινούριου κόσμου!
τι κι αν σε ξέρω λίγο
πολύ θα προσπαθήσω
τα φωτεινά σου μάτια
να μην κοιτάνε πίσω..

Αλέξης Π.

Η οπτική γωνία των πραγμάτων

alexpan — Fri, 28 Oct 2011 07:01:32 +0000

Μ’ αρέσει που υποτίθεται πως μεγαλώνω, αλλά τα μικρά πράγματα που σε λόγια τα ξέρουμε όλοι, τώρα είναι που τα ζω κι εγώ.
Ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα:
Σήμερα το πρωί 28ης ξύπνησα από την σπαρακτική φωνή της μάνας μου να λέει “Α ρε Νάσσο (ο πατέρας μου)…!! Τι να κάνω εγώ τώρα..!!!”.. Χέστηκα πάνω μου ότι κάτι σοβαρό έγινε. Άνοιξα λίγο τα αυτιά μου και κατάλαβα ότι του μιλάει ευτυχώς στο τηλέφωνο “Τι να κάνω εγώ τώρα? Μα πήρες το δικό μου το σακάκι, το φόρεσες κι έφυγες? Καλά δε σε στένευε? Δεν είσαι καλά άνθρωπέ μου..!!Μα σου είχα κρεμάσει το δικό σου ακριβώς δίπλα…!!”
Η μάνα μου έκλεισε το τηλέφωνο και στη σκέψη ότι ο πατέρας μου θα έβγαζε λόγο μπροστά σε όλο το σχολείο με το δικό της σακάκι σχεδόν έκλαιγε. Κι εγώ που κατάλαβα τι συνέβη είχα σκάσει στα γέλια στο κρεβάτι μου!!
Ήταν το ίδιο ακριβώς γεγονός για το οποίο η μάνα μου σπάραζε στο τηλέφωνο και σιγοέκλαιγε μετά, ενώ εγώ, ανακουφισμένος που όλα είναι μια χαρά και ο τρελός πατέρας μου γράφει πάλι ιστορία, είχα σκάσει στα γέλια.
Τελικά πράγματι.. είναι η οπτική γωνία που θα δεις κάτι. από ποια άκρη θες να σαι..!
Φυσικά σηκώθηκα και εξήγησα στη μάνα μου τη δική μου οπτική γωνία. Στο τέλος γελάγαμε μαζί, μόνο που φανταζόμασταν το μπαμπά να χαιρετάει τον κόσμο στο σακάκι της!!
Αλέξης Π.

να κοιμάμαι μ’ ένα χαμόγελο

alexpan — Tue, 04 Oct 2011 00:34:03 +0000

Να ηρεμήσω. Αυτός είναι ο στόχος. να είμαι πιο ήρεμος δηλαδή. όχι αυτό που λέμε να βρω κάποιον, κάποια κοπέλα, να ηρεμήσω. Όχι να ηρεμήσω με τους φίλους και τις παρέες. Απλά. Να ηρεμήσω. ΕΓΩ

Συνεχώς μέσα στα αυτιά μου σειρήνες. Σειρήνες να σκούζουν. αυτό. πως σταματάει αυτό? από που κλείνει αυτό? Μόνο του αυτό θα ταν το νούμερο ένα πράγμα για να ηρεμήσω επιτέλους.

Να γίνω λίγο πιο μονότονος. λίγο πιο άτονος. λίγο πιο απαθής. λίγο πιο ανενεργός. λίγο πιο αναίσθητος. να γίνω λίγο πιο ίδιος με σένα. γιατί έτσι θα μαι ήρεμος. Δεν ζηλεύω αλλά πρέπει. για δικό μου καλό. για να κοιμάμαι τα βράδια. Για να είμαι καλά στην υγεία μου. πως κοιμάσαι εσύ τώρα χωρίς να σου καίγεται καρφί? έτσι να μουν κι εγώ! όλα σου τα κύτταρα δουλεύουν μια χαρά. Ίσως πιο άδεια από τα δικά μου. Σίγουρα πιο άδεια. Ή και εντελώς. αλλά δουλεύουν μια χαρά. Εμένα φουσκώνουν, σπάζουν και πεθαίνουν.

σειρήνες στο μυαλό μου συνέχεια. Να μη με αφήνουν σε ησυχία, να μου προκαλούν μια περίεργη ένταση, μια αίσθηση απώθησης από όλα. Ακόμα και από αυτά που αγαπάω. Μα πως γίνεται αυτό? Με απωθούν σαν εντομοκτόνο αυτά που αγαπάω, εμένα την κατσαρίδα. το πιο καθαρό εντομο στον κόσμο..

Σειρήνες στα αυτιά μου συνέχεια. Κλείστες μου, ηρέμησέ με. όχι άλλη ένταση. Βρες το διακόπτη μου αλλά και τον δικό σου. ξύπνα λίγο εσύ και νοιώσε, κοιμησέ με λίγο εμένα να μην νοιώθω τόσο πολύ. αυτά τα άκρα μας να συναντηθούν επιτέλους.

όχι άλλη ένταση. λίγη ησυχία να κοιμηθώ.
λίγη σιγή χαρούμενη.γλυκιά και χαρούμενη..

η ηρεμία που μου αξίζει. Η ηρεμία που μου αναλογεί.
να κοιμάμαι με ένα χαμόγελο
αυτο..

Αλέξης Π.

γιατί τραγουδάω

alexpan — Sat, 24 Sep 2011 00:24:59 +0000

μερικές φορές αναρωτιέμαι γιατί θέλω να τραγουδάω μπροστά σε κόσμο. αφού ο κόσμος δεν καταλαβαίνει. τουλάχιστον ο δικός μου κόσμος δεν καταλαβαίνει. Η διασκέδαση που νομίζει ότι πηγάζει από κάποιον που τραγουδάει μερικές φορές μέχρι και αηδία μου προκαλεί. Θα θελα πραγματικά να ναι όλοι πιο σκληροί, πιο κακοί με αυτούς που ακούμε κατά καιρούς να τραγουδάνε. Και με μένα που κατά καιρούς έρχονται να με ακούσουν να τραγουδάω.

Το ξέρω δεν είμαι ωραίος στη σκηνή, δεν έχω καθόλου αυτό που λέμε σκηνική παρουσία, αλλά εκείνη τη στιγμή είμαι εκεί για να τραγουδήσω. που κολλάει η παρουσία μου. Υποτίθεται ότι εκείνη τη στιγμή δεν πρέπει να βλέπεις εμένα, σα να μην υπάρχω. Σα να μην υπάρχει τίποτα γύρω. Υποτίθεται ότι εκείνη τη στιγμή με το τραγούδι που σου λέω σε κάνω να βυθιστείς στον κόσμο σου, να μην βλέπεις τίποτα γύρω, να μην μιλάς για τον ολυμπιακό ή τον παναθηναϊκό, να μην χαζεύεις το γκομενάκι απέναντι (εκτός αν πιστεύεις ότι είναι αυτή η πηγή έμπνευσης και σκέψης σου για απόψε- τότε πάσο).. υποτίθεται ότι είσαι στο χώρο που τραγουδάω για να σε ταξιδέψω κάπου αλλού. που δεν μπορείς να πας στα αλήθεια.

Θα θελα να ναι όλοι πιο σκληροί με αυτά που ακούν. Να τα νοιώθουν σαν κάτι που τρώνε. όχι σαν κάτι που υπάρχει στον αέρα απλά. Σαν κάτι που γεύονται κάθε στιγμή. θα αναγνώριζαν έτσι πολύ εύκολα τα σκατά από τα φαγητά. και ποτέ, ούτε και για πλάκα όπως κάνουμε όλοι μας με τα μουσικά ακούσματα, ποτέ δε θα τρώγαμε σκατά. Γιατί πρέπει έστω και μια φορά στο τόσο (όσο πιστεύει ο καθένας) να ακούμε σκατά? το ίδιο δεν είναι?

ας ήταν όλος ο κόσμος πιο σκληρός με τα ακούσματά του κι ας μην άρεσα σε κανένα, πραγματικά. Αν κι εγώ ακούγομαι έτσι όπως μερικές φορές τυχαίνει να ακούω λόγω παρέας ή μαλάκινσής μου προσωπικής, ας ήταν να με αποφεύγουν όλοι. Τουλάχιστον μουσικά. δεν θέλω να είμαι ελεεινός μουσικός ή τραγουδιστής ή στιχουργός. και όταν συμβαίνει θέλω να μου το λες.

Αν δε σε συμπαθήσω στην αρχή για την κακολογιά σου, θα σαι ο μόνος μου φίλος στο τέλος.

πάλι άλλα έγραψα. σίγουρα δεν είναι τόσο εύκολο να δώσω θέμα στον τίτλο μου. άλλη φορά ξαναπροσπαθώ. τώρα τέλειωσε η αθλιότητα που ακουγόταν.

Αλέξης Π.

Η σιωπή είναι θηρίο

alexpan — Thu, 22 Sep 2011 15:33:56 +0000

η σιωπή είναι θηρίο.. θηρίο ευγενικό. Κοιμάται μέσα στο ψυγείο
κι ακούω το ροχαλητό..

ο φόβος είναι τέρας.. ειναι τέρας με φωνή. Κι όποτε φυσάει αέρας
τον ακούς, παίρνει μορφή..

η αμαρτία είναι γλύκα.. είναι γλύκα ζοφερή. σβήσε μου ξανά τα φώτα, να τη ζήσω απ’ την αρχή..

το σκοτάδι είναι θρήνος.. είναι θρήνος μυστικός. φίλος του είναι ο ήλιος, που είναι θρήνος φανερός..

ο θυμός είναι κατάρα.. κατάρα είναι παντοτινή. έρχεται με μια κιθάρα, σου γλυκαίνει την πληγή..

Γιάννης Αγγελάκας – Αλέξης Π.

μίγμα

alexpan — Wed, 31 Aug 2011 02:03:45 +0000

είναι περιέργα όλα αυτά που ζω σχεδόν εικοσι εφτά χρόνια τώρα. τους ανθρώπους, ειδικά τις κοπέλες, δεν τις κατάλαβα ουσιαστικά ποτέ. μοιάζει να καταλαβαίνω κομμάτια από την καθεμιά και να φτιάχνω ένα παζλ. Αλλά βλέπεις αυτό το παζλ δεν είναι ο καθρέφτης μιας μόνο. Βλέπεις αυτό το παζλ που έφτιαχνες τόσο καιρό να ναι κάτι άχρηστο και επικίνδυνο πολλές φορές. Γιατί πάντα σου λείπουν κομμάτια. Μα πάντα.
Και ξέρεις τι παρατηρώ? όταν βρίσκω ένα ακόμα κομμάτι πάνω σου ή πάνω σου (δεν έχει σημασία) δεν χαίρομαι. Αντιθέτως. Είναι κακό που το βρίσκω. είναι ότι λέει ο αλκίνοος, δεν πρέπει ο κόσμος ο υπόλοιπος να μοιάζει με τον εαυτό μας. είναι βαρετός. μόνο οι διαφορετικοί έχουν λόγο να σμίγουν. και να διαφοροποιούνται για πάντα σε πολλά θέματα. να τα βρίσκουν ή και όχι. να καταλαβαίνει ο ένας την πλευρά του άλλου. όταν κάτι που ψάχνω το βρίσκω νοιώθω άδειος πια, σα να μην έχω πλέον βυθό άλλο να ψάξω. το ένα καταντά κουραστικό, το άλλο βαρετό. Και ουσιαστικά μια ταλάντωση είναι αυτή που κρατά τα χρόνια να περνούν με ενδιαφέρον.
Δεν έχουν σημασία οι πολλές γυναίκες. σημασία έχουν οι πολλές καταστάσεις. οι διαφορετικές καταστάσεις. όταν αντιμετωπίζεις διαφορετικές καταστάσεις το βρίσκεις ενδιαφέρον. με μεγάλα ήρεμα και όμορφα να κυλούν διαλλείματα. που σε ξεκουράζουν. και μετά πάλι.
ΔΕΝ είναι βαρετοί οι άνθρωποι. εσύ βαριέσαι να τους ψάξεις πιο βαθιά. δεν γίνεται να ναι βαρετοί οι άνθρωποι από μόνοι τους. είναι ό,τι τους βαφτίσεις. είναι όσο θέλεις να είναι. για μένα ναι, οι περισσότεροι είναι πολύ βαρετοί. αλλά ευτυχώς ξέρω γιατί. εγώ ευθύνομαι γι αυτό. δεν τους προσέχω τόσο. λίγο κόσμο προσέχω. για λίγο η πολύ. και ναι. βοηθά αυτός ο κόσμος όταν είναι όμορφες κοπέλες. ε βοηθά. εδώ υποτίθεται ότι δε λέμε ψέματα.
και υποτίθεται επίσης πως είμαστε μόνοι μας..
εμεις.. κι ο κόσμος όλος
κυριολεκτικά

Αλέξης Π.