5 λεπτά..

Σκεψου κάτι για τα επόμενα 5 λεπτά..για το πως θα περάσουν… Θα μεινεις εδώ, θα ακούς το τραγούδι αυτό -συνέχεια το ίδιο- βουρκώνοντας κάθε φορά που θα ζητάει κι άλλα? Ή μήπως θα σκεφτείς κάτι?? κάτι δικό σου που μέχρι τώρα δεν υπήρχε.. Που μέχρι τώρα δεν το διάβασε, δεν το έζησε κανένας.. Σκέψου τι πρέπει να κάνεις τα επόμενα 3 λεπτά..

Φοβάμαι πως κ αυτά τα λεπτά που περιμένω υπομονετικά να περάσουν δεν θα πω την αλήθεια.. Μάλλον θα πρέπει να προσθέσεις ακόμα 3 λεπτά στα εικοσι πέντε χρόνια που σου κρύβω την αλήθεια..ψυχή μου..

Θα αντέξεις. Είμαι σίγουρος, όλοι θ’ αντέξετε αφού αντέχω εγώ..

Πέρασες λοιπόν μαζί μου ακόμα 5 λεπτά χωρίς να μάθεις τίποτα το αληθινό..και τι μ’ αυτό..?? Δεν θα μ’ αγαπάς τώρα πια..θα μου θυμώσεις..? Θα αντέξεις ακόμα λίγο χωρίς εμένα.. είμαι σίγουρος..

3..2..1..

…Αλέξης Π.

“δεν μπορω” μου είπε “χωρις μουσική”..

και θυμήθηκα ξανά πως ούτε κι εγώ μπορώ..

Ζωγραφίζω μουσική

Τη μοναξιά μου, τη σιωπή, τη ζωγραφίζω μουσική

Θα κοιμηθώ, και στο όνειρο πάλι θα τραγουδάω

Και θα αγαπήσω τη ζωή μου όταν κοιμάται

Κι οταν ξυπνάω το ρυθμό μου θα ξεχνάω

_

Τη νοσταλγία, τη στοργή, τη ζωγραφίζω μουσική

Τη μελωδία μου, που τόσο εύκολα ξεχνάτε

Και στο βουβό του δωματίου απαντάω

Όταν συνέχεια με ρωτά γιατί δε μου μιλάτε.

_

Την έκλαψες τη μουσική, δε σ’ έκλαψε

Την έφτιαξες τη μουσική, δε σ’ έφτιαξε

Την κέρασες τη μουσική, δεν κέρασε

Την κάλεσες τη μουσική, δεν πέρασε..

_

Το πάθος μου στη ξένη γη, το ζωγραφίζω μουσική

Και με τα χείλη μου το δέρμα του ακουμπάω

Και η Μουσική κάνει πως τάχα με λυπάται

Αφού το ξέρει ότι μόνο αυτή αγαπάω

_

Την άφησες τη μουσική?Σε άφησε..

Την χάλασες τη μουσική? Σε χάλασε..

Την ξέχασες τη μουσική? Σε ξέχασε..

Τη γύρεψες τη μουσική?Σε έχασε..

…….δεν μπορεις να ζήσεις χωρίς μουσική ε..?

… αμ εγώ…

Αλέξης Π.

Η σκέψη που δεν έκανα

Βρήκα άλλη μια όταν κατέβαινα τις σκάλες τρέχοντας μήπως και προλάβω πριν κλείσουν οι πόρτες του τρένου. Πάντα σε κάποια περίεργη στιγμή μου έρχονται οι καλύτερες σκέψεις. Τότε λοιπόν βρήκα άλλη μια. Καθόταν σαν να ζητιανεύει στο τελευταίο σκαλί με μια κάπα που από μαύρη είχε γίνει πλέον γκρι και το χέρι της τεταμένο προς τους περαστικούς. Νομίζω όμως δεν περίμενε να της αφήσουν κάτι στην παλάμη όπως οι άλλοι ζητιάνοι. Νομίζω περίμενε κάποιος να την δει, να την πιάσει από το χέρι και να.. και να την αντιληφθεί..να την σκεφτεί. Να την αφήσει να μπει στο μυαλό του. Αυτό θέλουν άλλωστε όλες. Όλες οι σκέψεις. Αλλά πάλι νομίζω… δεν μπορώ να είμαι σίγουρος. Βιαζόμουν βλέπεις να φτάσω στο τρένο…

Το μακρόσυρτο μπιιιιιπ τελείωνε τώρα. Απέμενε ένα τελευταίο βήμα για να μπω μέσα και είχα όλο τον χρόνο του κόσμου για να σκεφτώ τι πρέπει να κάνω. Γύρισα και την είδα. Δεν με είχε αντιληφθεί ακόμα.. είχα καιρό να φύγω. Αυτές, είναι αλήθεια, αν σε καταλάβουν ότι τις είδες μετά… μετά δεν βγαίνουν απ’ το μυαλό σου! Έτσι είναι οι σκέψεις… Απ’ τη μια σκεφτόμουν ότι είναι ευκαιρία να φύγω με μία λιγότερη, άρα και λιγότερα πράγματα να τριβελίζουν το μυαλό μου. Απ’ την άλλη εκείνη η περιέργεια που ποτέ δεν θα με αφήσει -το έχω πλέον αποφασίσει- με παρότρυνε να μείνω εκεί μέχρι να με αντιληφθεί. Το μακρόσυρτο μπιιιιπ τελείωνε τώρα.. Για μερικά ακόμα χρόνια του μυαλού μου θα τελείωνε.. Θα τελειώνει..

Μαζεψα το πόδι μου και πάτησα πάλι πίσω. Ακριβώς σε ένα από εκείνα τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν για να σε προειδοποιήσουν ότι είσαι πολύ κοντά σε ένα τεράστιας μάζας αντικείμενο που αναπτύσσει υψηλότατες ταχύτητες. Για να προειδοποιήσουν ότι μπορεί να πεθάνεις ενα βηματάκι αν κάνεις ακόμη. Ναι. Έμεινα έξω! Ακόμα  κι αν δεν ήξερα αν θα ήταν για καλό, άρχιζα πάλι να νοιώθω τους παλμούς μου. Πάλι ένοιωθα ζωντανός, πολύ ζωντανός, πιο ζωντανός από όλους εκεί! Μόνο με την σκέψη να είναι ακόμα πίσω μου οι παλμοί τράνταζαν όλο μου το σώμα όλο και πιο βίαια. Δεν μπορούσα άλλο. Γύρισα να την κοιτάξω.

Δεν ήταν πια εκεί!! Δεν ζητάνευε πια! Την έχασα αυτή τη σκέψη, την έχασα για πάντα! “Κάποιος πούστης την σκέφτηκε πρώτος” μίλησα μέσα από τα δόντια μου.. Κάποιος ακόμα μπόρεσε να την δει! Φοβήθηκα. “Αλλά έτσι είναι..” σκέφτηκα, “δεν μπορείς όλα να τα σκέφτεσαι εσύ..”Ποιος να ήταν? Κοίταξα μες τα μάτια όσους είχαν μείνει στον υπόγειο σταθμό. Μια κοπέλα πολύ όμορφη φορόυσε γιαλιά ηλίου. “Λίγο αργά για να σε θαμπώνει ο ήλιος..” σχεδόν φώναξα, σίγουρα την υποψιαζόμουν.. Περπάτησε λίγα μέτρα πιο μακριά μου πολύ ήρεμη.. Κάτι θα σκεφτόταν φαινεται… Τώρα, μετά την γκάφα μου, όλοι με κοιτούσαν. Ποτέ δεν θα καταλάβαινα ποιος έκλεψε την σκέψη μέσα από τα χέρια μου πια.. Προδώθηκα!

…  ….

Μαζεψα το πόδι μου και πάτησα κάτω τελευταία στιγμή! Το μακρόσυρτο μπιπ μόλις είχε σταματήσει κι εγώ, ο τυχερός, είχα βρεί ίσως την τελευταία θέση στο βαγόνι! Κοίταξα στο κάτω κάτω σκαλί καθώς το τρένο ξεκινούσε. Μια σκέψη καθόταν εκεί γερασμένη, με ένα γκρι παλτό. Κοιτούσε κάτω και είχε το χέρι πάντα τεντωμένο. Όχι σα να ζητά κάτι μα σα να θέλει να σε πιάσει.. Μια κοπέλα πανέμορφη μόλις κατέβαινε. Την κοίταξε, έβγαλε τα γιαλιά της κι έσκυψε να της μιλήσει…

“Θα προλάβαινα”, σκέφτηκα ψιθυριστά.. “Αν δεν έμπαινα στο κωλοτρένο..θα προλάβαινα..”

Κρίμα..

Αλέξης Π.

Ένας ακόμα άνθρωπος πέρασε από εδώ..

Ακόμα ένας άνθρωπος..

Τι ψάχνεις όταν γράφεις μια τέτοια φράση..? “Ακόμα ένας άνθρωπος”…

Περίεργος τρόπος να ψάχνεις.. Όχι, δε νομίζω ότι ψάχνεις για έναν ακόμη άνθρωπο. Έχεις πολλούς τέτοιους θαρρώ. Μπορεί να νοιώθεις εσύ έτσι.. Να νοιώθεις ένας ακόμη άνθρωπος μέσα στους τόσους. Κι εγώ όταν -σπανίως- περπατάω σε πολυσύχναστους δρόμους αναρωτιέμαι σε τι διαφέρω από όλους εμάς που περπαταμε εκεί μαζί.. Νομίζω διαφέρω σε όλα αυτά που διαφέρουν και οι άλλοι από μένα. Αλλά αυτό δεν σε κάνει να νοιώθεις καλύτερα νομίζω. Νομίζω ακόμα αναρωτιέσαι, ακόμα φοβάσαι μήπως είσαι ένα ακόμα άνθρωπος.. Μήπως έχεις καταντήσει ένας ακόμα που περπατάει σε εκείνο τον δρόμο χωρίς να διαφέρει.. Χωρίς να διαφέρεις ακόμα κι αν είσαι όμορφη, ακόμα κι αν ντύνεσαι περίεργα ή πλουσιοπάροχα.. Και αυτό ακριβώς είναι που σε αγανακτεί γυρνώντας σπίτι σου, και γράφεις στις μηχανές αναζήτησεις κάτι που κανείς δεν έγραψε μέχρι τωρα.. γράφεις “ένας ακόμα άνθρωπος” . Ε λοιπόν, ξέρεις κάτι? Εκεί ακριβώς διαφέρεις από τους άλλους!

Είμαι σίγουρος ότι δεν βρήκες κάτι να καλύπτει αυτό που έψαχνες μετά την μικρή σου αναζήτηση.. Ίσως έμεινες κι εδώ λίγο και να διάβασες μερικές από τις βλακείες μου. Και -αν με συγκαταλέγεις κι εμενα εκεί, στους ανθρώπους- σιγουρεύτηκες πλέον ότι είσαι κι εσύ ένας από μας.Ίσως και να μην έμεινες καθόλου.. στο πρώτο μου χαζό ποίημα που διάβασες βαρέθηκες παλι να ακους ανθρώπους γύρω σου να λενε για έρωτες κι έφυγες για το επόμενο αποτέλεσμα της μηχανής αναζήτησης..

Μπορώ να φανταστώ χιλιάδες λόγους στο γιατί έψαξες την φράση “ένας ακόμα άνθρωπος” στο διαδίκτυο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν, ούτε κι εμένα φυσικά να το γράφει! Κι εκεί ακριβώς είναι που ξεχωρίζεις! Μπορεί λοιπόν να είσαι ένας ακόμα, αλλά θυμήσου! Και μόνο γι αυτό είσαι πλέον ξεχωριστός! Ένας ξεχωριστός άνθρωπος!

Καλως όρισες για όσο έμεινες και καλή συνέχεια στις αναζητήσεις σου, τυχαίε και ξεχωριστέ και μο ναδικέ άνθρωπε!

Αλέξης Π.

δε ξέρω παρά να τραγουδώ

Δε ξέρω παρά να τραγουδώ

όμως φοβάμαι, μάτια μου, το ξέχασα κι αυτό..

ξέχασα πάλι χθες να ονειρευτώ..

.

Να γράφω και να σου μιλώ,

όπως για πάντα σου έγραφα τα μάτια σου πριν δω..

ξέχασα, πάλι, μάτια μου πως είναι ν’ αγαπώ..

.

Δε ξέρω παρά να τραγουδώ,

να γράφω και να σου μιλώ..

όμως εύκολα πια τελειώνει και κοιμάται το μυαλό..

.

μα δε φοβάμαι..

.

κάποια στιγμή -να δεις-  ξανά θα ονειρευτώ!

Αλέξης Π.

Το μηχανάκι

Λίγο πιο βαρύ από εμένα, κάπου 30-40 κιλά, αλλά έχει δύο ρόδες.. Εύκολα μπορώ να το κυλήσω να το τοποθετήσω όπως θέλω.. Μοιάζει ένα μικρό τερατάκι αλλά σαν το ανάψεις, κι αυτό είναι μια διαδικασία από μόνο του, ο ήχος που κάνει είναι σχεδόν χαζός! Σαν χαζοχαρούμενο παιδάκι κάνει κι ας έχει πια μεγαλώσει, από το ‘88 στους δρόμους είναι. Αυτό θα πει εμπειρία! Το χρώμα ξεθωριασμένο κ ξαναβαμένο και ξανά ξεθωριασμένο. Κάπου κάπου είναι πορτοκαλί λαμπερό κάπου θαμπό, όπως όλοι μας μετά από τόσα χρόνια..

Το πλησιάζω με χαρά μικρού παιδιού λες και πρόκειται για ένα από τα lego που διάλούσα μικρός! Και οι επίπονες προσπάθειες να πάρει μπρος δεν έχουν τέλος! Σαν ζωηρό και ανυπάκουο παιδί, μια το μπουζί έχει μαζέψει υγρασία, μια το μικροσκοπικό του καρμπιρατεράκι έχει μπουκώσει από βενζίνη. Μια πρέπει να ανοίξεις το τσόκ, μια να σκουπίσεις την μπουζόπιπα, μια να χτυπήσεις λίγο το καρμπ..

Με μια τελευταία μανιβελιά πέρνει επιτέλους μπροστά! Προσπαθώ να κρατήσω ψηλά τις στροφές μέχρι να ζεσταθεί για να μη “μουτρώσει” πάλι αλλά όχι τόσο ψηλά ώστε να μπουκώσει ξανά! Το συνηθίζω και στα φανάρια αυτό το τελευταίο, κι όσοι μηχανόβιοι σταματούν μαζί μου εκεί με τις χιλιάρες τους κ τις δερματινες στολές ακούν να το μαρσάρω και με κοιτάζουν με ένα ύφος σα να μου λεν “πλάκα μου κάνεις τώρα..θελεις κόντρα?” “Όχι ανθρωπέ μου, μη μου σβήσει προσπαθώ να καταφέρω!”, τους απαντάω πάντα με ένα καλά εξασκημένο πλέον βλέμμα.. Φυσικά βέβαια με το πράσινο φτάνω στα κόκκινα πριν κάθε μα κάθε αλλαγή. Εκεί με πεμπτη στα κόκκινα συνηθίζει να βάζει δευτέρα και να φεύγει ο μηχανόβιος από δίπλα μου!

Η πιο ωραία μέρα, οι υπόλοιπες ήταν πολύ αγχωτικές, ήταν όταν το μηχανάκι έφτασε επιτέλους στο χωριό. Διέσχισε όλο το Αιγαίο σχεδόν, όλη την Αθήνα στις ρόδες του και με μένα για αναβάτη του και την εθνική Αθηνών- Πατρών μέσα σε ένα φορτηγό. Κι έφτασε! Εδώ που το χώμα είναι πολύ εύκολο να βρεθεί, είτε οργωμένο είτε ξερό..το ιδιο και τα φυτά και τα φύλλα. Εδώ που θα κάνει παρέα με άλλους μεγαλύτερους φίλους του που σαν παίρνουν μπροστά μοιάζει να μην χαίρεται και τόσο πολύ.. Βασικά χαίρεται, αλλα όσο και να το φωνάζει δεν ακούγεται στο βουητό του πολέμου από τα αγωνιστικά…

Και μένει πια εκεί. Έγινε γρήγορα μέλος της οικογένειας. Και των μηχανών και των ανθρώπων. Και το φροντίζουν δε λέω. Και οι μηχανές και οι άνθρωποι! Και παρκάρει πλάι στους μεγάλους τις νύχτες να ακούει ιστορίες και να ονειρεύεται σαν κοιμηθεί πως θα ταν να τα έκανε κι αυτό όλα αυτά τα κατορθώματα! Με το μικρό του διχρονούλη κινητήρα και με τα αδύναμά του αλογάκια!

Κι εγώ απλά ελπίζω όταν θα το ξαναδώ να μου εξιστορήσει αυτά που έμαθε τόσες μέρες μακριά μου!

Και μερικά, άντε, να τα προσπαθήσουμε!

Αλέξης Π.

θόρυβοι

Εκεί που είμαι έτοιμος να κοιμηθώ πάντα θ’ ακούσω κάτι.. στην αρχή μου φαίνεται ένας ήχος πολύ οικείος. Ξεχνιέμαι βλέπεις κ νομίζω ότι βρίσκομαι στο σπίτι μου. “Η αλυσίδα του σκύλου”, λέω από μέσα μου..”Η μάνα μου δίψασε και πάει στην κουζίνα” ή “γύρισε επιτέλους εκείνος ο αδερφός μου”.. Ήχοι του σπιτιού..Όλα γνώριμα, λογικοί θόρυβοι της νύχτας που σε χαλαρώνουν και σε κάνουν να πιστέυεις πως όλα είναι καλά μέσα στο σπίτι.. Ώσπου..

Ώσπου συνηδητοποιείς ότι απλά εσύ δεν είσαι εκεί. Δεν είσαι στο σπίτι. Είσαι μόνος. Μακριά από όλα τα οικεία. Και οι ήχοι που ακούς καμιά σχέση δεν έχουν με όμορφα πράγματα. Τίποτα δεν δηλώνουν περί γαλήνης μέσα στο σπίτι. Ακούω ακόμα το διπλανό κρεβάτι να τρίζει.., μα δεν υπάρχει δίπλα κρεβάτι. Μόνο άνεμος.. Μόνο άνεμος..? Πετάγομαι πάλι επάνω και ψάχνω τον φταίχτη. Και φτάιχτης δεν υπάρχει. Καλύτερα ή χειρότερα..? Εδώ που είμαι καλύτερα. Αν ήμουν στο σπίτι απλά μπορεί να έβριζα χαμηλόφωνα τον αδερφό μου για να μην ξυπνήσει ο πατέρας μου. Αν ήμουν σπίτι θα υπήρχε κάποιος να χρεώσω τους θορύβους. Τώρα, εδώ είναι ορφανοί.. Και με τρομάζουν. Μετά από λίγο, αφού θυμηθώ που βρίσκομαι.. με τρομάζουν.

Καληνύχτα τώρα.. και ήσυχα!

Αλέξης Π.

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ, Σκηνή 1, Ζ Ω Η

- Γεια σας, θα ήθελα να γίνω κομπάρσος..

- Λυπάμαι κύριε οι θέσεις για κομπάρσους έκλεισαν σε αυτή τη ζωή. Υπάρχει όμως απ’ ότι βλέπω εδώ… ναι.. υπάρχει ακόμα μια θέση για πρωταγωνιστής..ενδιαφέρεστε?

- Για πρωταγωνιστής στη ζωή? Σε αυτή τη ζωή? Χμ… με πιάνετε απροετοίμαστο.. σκόπευα να μείνω κομπάρσος για μερικές ζωές ακόμα μέχρι να αποφασίσω αν θέλω να συνεχίσω.. καταλαβαίνετε.. Μα σας παρακαλώ, ολόκληρη παραγωγή έχετε στήσει.. τόσες ζωές.. σε αυτή βρήκατε να μη χρειάζεστε άλλους κομπάρσους?

- Μα σας είπα κύριε. Μόνο πρωταγωνιστής μπορείτε να γίνετε. Άλλωστε απ’ ότι βλέπω εδώ πρόκειται.. ναι.. πρόκειται για την δικιά σας ζωή! Γι’ αυτό και υπάρχει η θέση μάλλον.. Ααα!! Βέβαια μόλις με ενημερώνουν από το control ότι είστε εσείς που περιμέναμε για να ξεκινήσει η ζωή σας! Περάστε παρακαλώ γρήγορα στο μακιγιάζ και φύγαμε για την πρώτη σκηνή.. Κάπου λέει θα είναι σε ενα καράβι και κάπου πηγαίνετε, μόνος μέσα σε πολύ πολύ κόσμο..Παρακαλώ, παρακαλώ! Στο βάθος δεξιά είναι το καμαρίνι σας..

- Κυριέ μου θαρρώ δεν με καταλαβαίνετε. Σας εξήγησα ότι δεν είμαι έτοιμος ακόμα να πάρω ένα τέτοιο ρόλο. Δε νοιώθω αρκετά δυνατός. Μήπως να το ακυρώναμε? Μηπως να βάζαμε κάποιον άλλο στη θέση μου, έναν κομπάρσο? Κι εγώ να πάρω τη θέση του? Γίνεται? Και να με παρακολουθώ μόνο από την ταινία? Και να περιμένω πως και πως το δευτερόλεπτο εκείνο που θα εμφανιστώ σε κάποιο πλάνο? Να πω με χαρά “Να!! Εκεί είμαι έκει βλέπεις? Με την τραγιάσκα και το μαύρο σακάκι! Εντάξει δεν φαίνομαι καλά αλλά έιμαι εκεί! Φοβερό! Πηρα μέρος στη ζωή μου! Φοβερό ε?”… εεμμ.. κάπως έτσι το σκεφτόμουν.. τόσο απλό..!Τι λέτε?

- Λέω ότι δεν μπορούμε να χρονοτριβούμε άλλο!! Ο παραγωγός φωνάζει και ο σκηνοθέτης ήδη στήνει την πρώτη σκηνή! Σας παρακαλώ, κάνετέ μου τη χάρη και πηγαίνετε εκεί που ανήκετε! Εξάλλου για εσάς τα στήσαμε όλα αυτά! Τόσα λεφτά…! Αν είναι δυνατόν! Αντί να χαίρεστε που τελικά ασχολούμαστε όλοι μαζί σας! Ευθεία στον διάδρομο παρακαλώ! Ορίστε!!

- Ναι… ναι τώρα μια στιγμή.. Μια στιγμή να πάρω μια βαθιά ανάσα…. Ααααααχχχχ… ναι… νοίωθω καλύτερα τώρα.. Θα προχωρήσω.. τώρα νοιώθω ήδη καλύτ…..

-Κύριε! ΚΥΡΙΕ!!! Τι πάθατε????? Πωωωωωω!!!! κύριε ξυπνήστε, βγαίνετε σε μισό λεπτό! Η σκηνή είναι έτοιμη! κύριεεεε???? Κύριε θα χάσω την δουλειά μου! Σας παρακαλώ!!Οχι ρε #%$#%%…… ξεκινάει…

“ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ, Σκηνή 1,  Ζ  Ω  Η . Φύγαμε!”

Αλέξης Π.

ήταν πολύ όμορφο.. ακόμα σκέφτομαι ότι ίσως να σου άξιζε κιόλας..

Haliotis tuberculata lamellosa varia

2 κλεψιές…

Θα κάνω την γλώσσα μου την πορφυρένια ατόφιο μολύβι

και την ψυχή μου ένα απέραντο από στίχους καλύβι…

στη μοναξιά μου θα φτιάχνω παραμύθια με κόσμο

θα ρίχνω ψίχουλα μη χάσω το δρόμο..

ήλιε..

θα περιμένω φίλε να φανείς μετά απ’ τη βροχή

_

θα περιμένω φίλε, μην αργείς, αγκάλιασε τη γη

_

ελα και φέρε χρώματα πολλά, παρε μακριά το γκρίζο

_

κι αν θα μυρίσω αρώματα παλιά το αύριο σου χαρίζω

.

.

κι αν θα μυρισω αρώματα παλιά…

..με χαρίζω

έλα ήλιε μου..

αλέξης π.

το παπακι

είμαι τόσο μόνος μες την ερημιά, μες την ερημιά του νου

κλέφτης κι αστυνόμος του δικού μου, του δικού μου ουρανού

θα περιμένω την αυγή να προσγειωθώ, να προσγειωθώ στη γη..

_

εχω πια ξεχάσει για ποιον λόγο τρα-, για ποιον λόγο τραγουδώ

τι κι αν σ’ έχω χάσει, θα ελπίζω να.. θα ελπίζω να σε δω..

κι ας μη σε νοιαζει και πολυ, αν εγώ περνώ και σου σιγοτραγουδώ,

_

κι ας μη σου καιγεται καρφί, απ’ έξω όταν περνώ και σου σιγοτραγουδώ…

..με το Νικόλα Άσιμο κι εσένα στο μυαλό..

αλέξης π.

..δεν υπάρχει

Μερικές φορές τελειώνουν οι ανθρωποι. Και τότε είναι που γράφεις. Δεν υπάρχει κάποιος να αλληλεπιδράσεις. Βλέπεις το πρόσωπο αυτό το κατσουφιασμένο που είναι σα να λέει “τι συνεχίζει τώρα να μου μιλάει αυτος..?..”. Ε, και τότε το ξέρεις. Πρέπει να αποφασίσεις ότι ακόμα ένας άνθρωπος τέλειωσε. Σου τέλειωσε. Μερικές, άλλωστε, φορές τελειώνουν οι άνθρωποι.

Και σου μένουν όλα όσα ακόμα θέλεις να τους πεις χωρίς να θέλουν, στο μυαλό. Και τα φωνάζεις, τους τα φωνάζεις όταν είσαι μόνος σου μπας και σε ακούσουν. Τους κάνεις μάθημα τα πιστεύω σου. Αλλά ξέρεις ότι σε αυτό το μάθημα μόνιμα θα έχουν απουσία. Κάντους όσα απο δαύτα θες. Δεν χρειάζονται ετσι κι αλλιώς πουθενά τέτοια πτυχία.. Ούτε σε σένα χρειάζονται.

Είναι φοβερο το πως σε θυμούνται οι άνθρωποι. Με μια λέξη σε θυμούνται. Ένα χαρακτηριστικό. Άλλοι θα σε πουν καλό παιδί, άλλοι πραγματικά κακό, άλλοι βαρετό, άλλοι θα θυμούνται που είσαι πρόστυχος και άλλοι πόσο σοβαρός είσαι. Άλλοι στις συζητήσεις τους θα λεν ότι είσαι απλά ονειροπαρμένος, άλλοι πολύ περίεργος, άλλοι επιφανειακός. Κάποιος θα σε θυμάται σαν βλάκα, κάποιος θα λέει εδώ κι εκεί ότι εισαι πολύ πετυχημένος και κάποιος άλλος θα σε θεωρεί σκέτη αποτυχία. Με μια λέξη θυμούνται οι άνθρωποι τους άλλους. Όποιοι και να είναι… μια λέξη τους φτάνει. Είναι αυτό που πρέπει να ξέρεις για κάποιον. Αυτό θα πρέπει να γνωρίζεις οπωσδηποτε. Όλα τα άλλα είναι σάλτσες…

Το θέμα είναι ότι είσαι πάντα όλα αυτά μαζί. Η κάθε μικρή λεξούλα που έχει ο καθένας στο μυαλό του για σένα είσαι. Και άλλα πολλά ίσως. Αλλά κανείς δε τα ξέρει όλα αυτά μαζί. Κανείς. Αυτό πάρτο σα δεδομένο. Πριν γεννηθείς. Εγώ μόλις που αρχίζω να το μαθαίνω. Κοίτα πως είμαι. Δε θες να γίνεις σαν εμένα, πίστεψε με..και απλά πάρτο σα δεδομένο..

Κανείς δεν τα ξερει όλα αυτά μαζί.

Οι άνθρωποι κάποια στιγμή τελειώνουν. Δεν τους μένει άλλο να σου δώσουν, γιατί απλά για σένα δεν υπολόγιζαν τόσο πολύ όσο θες. Και θες πολύ… Και σε μια στιγμή μέσα μπορούν να σου πουν ό,τι να ναι απλά και μόνο για να μην τους πεις άλλα για τους εαυτούς τους. Απλά και μόνο για να το βουλώσεις. Και εκεί που έδιναν κι έδιναν, τώρα παύουν. Τελειώνουν. Δεν υπάρχουν. Ούτε καν ζητούν κάτι πίσω, ούτε καν μπαίνουν στον κόπο να αντιλογήσουν μαζί σου. Απλά παύουν. Δ ε ν  υ π α ρ χ ο υ ν.

το κατάλαβες? ετσι απλά κάποια στιγμή οι άνθρωποι παύουν να υπάρχουν για σένα. Αφού είναι κάτι που σου συμβαίνει συχνά.. Γιατί δεν καταλαβαίνεις ότι, τουλάχιστον για σενα, μιλάμε για ενα απλό φυσικό φαινόμενο.

που πήγαν?? εδω είναι, να χαιρετηθείτε τώρα που περνάει! Ρώτα την “τι γίνεται όλα super?”..

..αλλά μην ξεχνάς, πότε μην το ξεχάσεις…

..δεν υπάρχει

απλά.

αλέξης π.

υποκατάστατα

Δεν κυκλοφορώ σε υποκατάστατα. Κανένας μας. Αυτό ειναι και το μόνο που πρέπει να θυμάσαι πάντα για μένα. Είναι άδικο να με ψάξεις κάπου αλλού όταν εμένα θες. Καλύτερα μη με θες. Δεν θα με πειράξει καθόλου τότε. Αλλά μη με αντικαταστήσεις με κάποιο υποκατάστατο. Σε παρακαλώ. Αυτό είναι που φοβάμαι. Αντίθετα με τους ανθρώπους που φοβούνται ακριβώς το αντίθετο. Που φοβούνται να κυνηγήσουν αυτό που θέλουν, που φοβούνται μέχρι και να θελήσουν αυτό που θέλουν. Το χειρότερο πράγμα. Να προτιμάς ένα υποκατάστατο επειδή δεν έχεις τη δύναμη να προσπαθήσεις για αυτό που θες. Είτε είμαι εγώ είτε είναι κάποιος άλλος. Όλοι μοναδικοί είμαστε. Εγώ αυτό που θέλω είναι να προστατέψω την μοναδικότητά μου. Αν είναι να με ψάχνεις σε άλλους λοιπόν πείσε με πως δεν είμαι εγώ αυτος που θες πρώτα. Γιατί… γιατί δεν κυκλοφορώ σε υποκατάστατα. Αλήθεια!

ούτε εγώ,

ούτε κανείς.

Αλέξης π.

τα μάτια σου..

Μεσα στα δυο σου ματια τους στίχους μου ξεχναω
τι να σου τραγουδήσω?μηπως ότι αγαπάω?
μεσα στα δυο σου μάτια να γράψω πια δε θελω
φτερά θέλω να βγάλω… να σε χορτάσω θελω…

Στον κόσμο που με βλέπει, τι να του τραγουδήσω?
μήπως απλά να φύγω?σα διάτοντας να σβήσω?
Να προσγειωθώ σε σενα, δυο μίλια παραπάνω
μεσα στα δυο σου μάτια τον πόνο μου τον χανω..!

Μέσα στα δυο σου μάτια, τα μάτια τα μελένια
πότε ξανά θα πέσω, να φύγει κάθε έννοια?
μεσα στα δύο σου μάτια να ξαναβρώ το φώς μου
αφού εκεί πια ζούνε τα αστέρια όλου του κόσμου …

Τα ματια μου θα κλείσω να δω που με κοιτάζεις
για μια στιγμή να ζήσω πως είναι να αλλάζεις
τα χέρια μου θ’ απλώσω για λίγο να σ’ αγγίξω
τα χείλη σου να νοιώσω..τα μάτια μου να κλείσω..

αλέξης π.