ας έρθουν

•Ιανουαρίου 3, 2015 • 1 σχόλιο

δεν σου συνέχισα όμως την ιστορία.. ήθελα να είμαι καστανάς. αλήθεια. αμα ποτέ γίνω γέρος να είμαι καστανάς. με τον τσίγγινο θερμοσίφωνα γεμάτο κάρβουνα από τη μέση και πάνω και ρόδες στην κάτω μεριά. θα πιάνω μια γωνία καλή -μαιζώνος και ερμού για την δική μου πόλη είναι καλή- ή μια πλατεία και θα κάθομαι στο πτυσσόμενο σκαμνάκι μου. στην αρχή θα χει τόσο κρύο και με τα γάντια μου με κομμένα δάχτυλα θα βάζω στα κάρβουνα φωτιά. από κάτω ένα ντουλαπάκι γεμάτο με τα πιο ωραία κάστανα που θα παίρνω από τους φίλους μου τους ορεινούς. θα τα χαράζω ένα ένα με μια διαμετρική τομή, όπως σου έλεγα, και θα τα αφήνω να καούν ομοιόμορφα στα κάρβουνα. σε αυτό πρέπει ακόμα να προσπαθήσω για να γίνω καλός όπως είδες. και το κρύο θα φύγει και θα ζεσταίνομαι από τα κάρβουνα και τον τσίγγο που θα γίνεται ολόκληρος ένα φτηνό καλοριφέρ. το πιο ζεστό καλοριφέρ στη μέση της κρύας πλατείας.

και με την αστεία και μπάσα φωνή μου θα τραγουδώ «εδώ τα καλά κάστανα.. ζεστάνετε τα μέσα σας..! ζεστάνετε την αγάπη σας..!» και θα θυμάμαι τις μέρες που ήμουν νέος και με έπαιρναν κάμερες και τραγούδαγα και θα χαμογελάω. Τι σημασία είχε? είχε για μένα θα σκέφτομαι.. και θα χαμογελάω. θα χαμογελάω μάτια μου.

και θα ζεσταίνω καρδιές ήδη ζεστές. ζεστές από έρωτα και πάθος. νέα ζευγάρια θα με πλησιάζουν. πλέον νέοι θα ναι όλοι για μένα. ευτυχισμένοι σαραντάχρονοι με τα παιδιά τους, δυο δεκαεφτάχρονα παιδιά που νομίζουν ότι αγαπάνε ο ένας τον άλλο, ένας πενηντάρης καθηγητής με την δεκαεννιάχρονη φοιτήτριά του, μια σαραντάρα κατσαρομάλλα  που σκέφτεται τελευταία πολύ έναν μικρότερο της παίρνει κάστανα για την κορούλα της, δυο φίλοι που αγαπούν την ίδια κοπέλα, τρεις πρωτοετείς φοιτήτριες που μόλις μετακόμισαν εδώ, και δυο παιδιά νέα που προσπαθούν να είναι καλά και όταν πάνε σπίτι ίσως κάνουν τον πιο ωραίο έρωτα, ίσως τσακωθούν μέχρις εσχάτων για άλλη μια φορά.

εγώ πια δεν είμαι τίποτα από αυτά. ανίκανος να ερωτευτώ απλά αγαπάω. αγαπάω όλες τις παραπάνω εικόνες που κάτι μου θυμίζουν από την πολύχρονη ζωή μου, που με κάνουν να γυρνάω δεκαετίες πίσω και να αναπολώ. Έρχεται ο Αλέξης και με χαιρετά κάθε Κυριακή μετά το διαγώνισμα, κάθε τετάρτη βράδυ πριν το λάιβ, κάθε φορά που πάει να πάρει βιβλία για το πανεπιστήμιο στο παρακάτω βιβλιοπωλείο, κάθε φορά πάει για ποτό με τους φίλους του, κάθε φορά που χωρίζει με τη βιολέτα, κάθε φορά που σιχάθηκε ξανά τη ζωή του, κάθε μήνα που πληρώνεται καλά, κάθε χρόνο που δεν έχει σημασία που ήρθε ο νέος, κάθε δεκαετία που χρειάστηκε για να καταλήξει τελικά να χαρεί για όλα αυτά μόνο όταν είναι αναμνήσεις.

Τώρα που κάθομαι στο σκαμνάκι μου και μοιράζω ζεστασιά στους ανθρώπους βλέπω τι όμορφα που ήταν όλα. Ακόμα κι αυτά που δεν ήθελα, ακόμα κι αυτά που με έκαναν τρελό. Δε μπορώ άλλο να αγανακτώ με αυτά που ζω. Είμαστε φτιαγμένοι για κάτι μεγάλο. Όλα θα βοηθήσουν σε αυτό. Είμαστε φτιαγμένοι για κάτι μεγάλο. Ας μοιράζω έστω ζεστασιά σε τυχαίους ανθρώπους εκεί έξω.

Ας μεγαλώσω μίζερα και ανεκπλήρωτα γιατί βιάζομαι να φτιάχνω κάστανα σε χαρούμενους ανθρώπους. Ανυπομονώ να μην μπορώ πια να ερωτευτώ. Ανυπομονώ αν δω τον ευρύτερο λόγο που υπάρχω. Υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα, θλιβερότερα και τελειότερα μέσα στη θλίψη τους από το να μην μπορώ να καταλάβω πια γιατί δεν με καταλαβαίνει ο άνθρωπός μου. Ας μεγαλώσω γρήγορα, μίζερα και ανεκπλήρωτα γιατί βιάζομαι την αγάπη που έχω να την δώσω σε τυχαίους ανθρώπους που την χρειάζονται χωρίς καν να με κοιτάξουν στα μάτια. απλά θα ακούσουν «εδώ τα καλά κάστανα.. ζεστάνετε τα μέσα σας..! ζεστάνετε την αγάπη σας..!» τραγουδιστά και αστεία. και θα ρθουν.

ας έρθουν ακόμα και τότε. χωρίς να με γνωρίσουν ποτέ.

αλεξηςπ

νεκρή οργανική ύλη

•Δεκεμβρίου 9, 2014 • 1 σχόλιο

Είναι δανεική τούτη η ζωή που ζω. Ο καναπές που κάθομαι. η τηλεόραση που έφτιαξα. Ο αέρας που αναπνέω. Τα μόρια που με αποτελούν κάποτε ήταν άλλων ζωντανών οργανισμών. Ο σκύλος που αγαπάω. Είναι δανεική η δουλειά που κάνω. Κάποιος μου την έδωσε. Κάποιοι με θεωρούν άξιο και ακόμα με πληρώνουν γι αυτό. Γι αυτό και το κάνω. Κάνω κάτι για να πετάξουν άλλων φτερά. Πιο νέων, πιο όμορφων, πιο σύγχρονων, πιο έξυπνων. Ειναι δανεικό και το δικό μου σπίτι. Κάποιου αλλου. Το στρώμα που πήρε απολαμβάνω, το ανάκλιντρο και τον μάγειρα με ατμό. Είναι δανεική η ζωή αυτή από κάποιον. Κάποιος μου την έδωσε. Κάποιοι. Κάπου τα χρωστάω όλα αυτά. Αυτά που πρακτικά τα απέκτησα μόνος μου είναι δανεικά. Τα λεφτά που έχω στην τράπεζα, το αυτοκίνητο που οδηγώ, το σπιτάκι που έφτιαξα με δικά μου λεφτά στην ταράτσα. Κάπου τα χρωστάω όλα.

Δεν μου ανήκει τίποτα. ουτε καν η μουσική μου. Κι αυτή δανεική. Από τόσες αγάπες και τόσους φόβους που έγιναν ψυχαναγκαστικά αγάπες και τόσους ανεκπλήρωτους έρωτες και τόσες παρεξηγήσεις και τόσα αμέτρητα βράδια που δεν τελειώνουν με τίποτα. Η μουσική μου είναι άλλων. Τα τετράχορδα όργανά μου είναι άλλων. Η φωνή μου είναι άλλων.

Είναι δανεική και η ψυχή μου. Άλλοι την έφτιαξαν έτσι όπως είναι σήμερα. Τη σμίλεψαν με μαλακά και σκληρά λόγια. Τη πάγωσαν με βρισιές, την έκαψαν με μεγάλες κουβέντες. Τη γλύκαναν με πονηριά ή με αληθινή αγάπη, τη μεγάλωσαν για να χωράει κι αυτούς που δεν έπρεπε. Τη μαράζωσαν αφού την άνθισαν -δικαίωμά τους-, τη σκότωσαν αφού την ανέστησαν -δικαίωμά τους.

Αυτά που αγαπάω συνέβησαν. Αυτά που αγαπάω συνέβησαν από άλλους. Δανεική η ψυχή, δανεικά κι αυτά που αισθάνεται. Αν άλλοι ήταν σε κοινές διαστάσεις με αυτές που έζησα κι όχι αυτοί που έτυχαν, θα ήμουν ένας άλλος. Θα μου δανειζόταν μια άλλη ψυχή.. που θα αγάπαγε άλλους ανθρώπους.

Αλλά αυτά που συνέβησαν τα αγάπησα. Οχι σαν τυχαία αλλά σαν μοιραία. Όχι σαν δανεικά αλλά σαν δημιουργήματά μου. Αυτά που συνέβησαν χωρίς να με ρωτήσουν, αυτά αγάπησα. Υποκρίθηκα ότι τα γέννησα εγώ και ό,τι συνέβη ήταν δική μου απόφαση. Μόνο σε αυτό υποκρίθηκα. Πως αλλιώς να δεχτώ το πόσο τυχαίες είναι οι μεγαλύτερες μου αγάπες?

αλεξηςπ

δραπετης

•Οκτωβρίου 1, 2014 • Σχολιάστε

Στο ενυδρειο αδειαζει σιγα σιγα το νερο. Λεγεται εξατμιση. Καθως ειναι ανοιχτο απο πανω, το νερο μεσα του σιγα σιγα δραπετευει. Μην εστιαζεις στο ενυδρειο οπως κανουν οι πολλοι. Το ενδιαφερον σου να τραβα το νερο. Το νερο εχει ανακαλυψει ενα τροπο να ξεφευγει παντα απο την φυλακη του. Αλλαζει μορφες. Και το κανει παντα πολυ πολυ αργα, για να μην το παρει κανεις χαμπαρι. Απο υγρο γινεται αεριο και φευγει, και χανεται. Το καθε μοριο του χορευει μπροστα στα ματια σου χωρις να το βλεπεις γιατι ειναι τοσο μικρο και διαφανο. Μια σταγονα καθε μερα. Τοσο αργα. Κανεις δεν πρεπει να καταλαβει την διψα του -τι ειρωνικο να διψα το νερο- για ελευθερια. Πολυ αργα και μεθοδικα σαν τον πιο εξυπνο κατα συρροη δολοφονο, εξαφανιζεται μπροστα σε ολους χωρις να το καταλαβαινει κανεις.

Μονο οταν στερεψει το ενυδρειο θα το καταλαβει καποιος, μονο οταν μετα απο μηνες το δει αδειο. Εξατμιση, θα πει, και θα το ξαναγεμισει ισως. Ξεχνοντας ολο το σχεδιο που στηθηκε πισω απο αυτο, το τοσο καλα μελετημενο. Το νερο που ηταν εκει δραπετευσε. Και αυτο ειναι που εχει σημασια.

Πολλα κομματια του χορευουν αερινα ακομα μπροστα μας.

προσπαθησε να τα δεις κι εσυ!

αλεξηςΠ

διπλωσε την κλωστη γυρω απ τη γλωσσα σου και μιλα

•Οκτωβρίου 1, 2014 • Σχολιάστε

Η τεχνη. Τη χρησιμοποιεις την τεχνη. Στη ζωη σου τη βαζεις για να της δωσεις διασταση. Νεα διασταση σε κατι επιπεδο. Νεα διασταση σε αυτο που εισαι, μηπως και παψεις να εισαι. Χρησιμοποιεις την τεχνη για να νιωσεις, για να ενθουσιαστεις, για να ζησεις, για να πηδηξεις και να πηδηχτεις. Η τεχνη που βαφτιζεις ειναι απλως ενας πονηρος τροπος να ελισσεσαι. Να μπορεις να γινεσαι ενδιαφερων. Η τεχνη που βροντοφωναζεις οτι υπηρετεις ειναι ο τροπος σου για να μοιαζεις ηρωας. Η τεχνη της οποιας υποτιθεται οτι εισαι σκλαβος ειναι ο δευτερος σιχαμενος εαυτος σου που δε βρωμαει με τοσα αρωματα πανω του. Η τεχνη που βαφτιζεις εσυ ειναι ο τροπος σου για να κρυβεσαι. Εσυ κρυβεσαι και την καψα σου για γαμησι το αναλαμβανει η τεχνη.

Η τεχνη να ξερεις δεν καβλωνει, η τεχνη σκοτωνει. Η τεχνη να ξερεις δεν προκαλει παθος για σεξ, η τεχνη προκαλει πονο φυσικο που δεν ξερεις απο που ερχεται ακριβως. Η τεχνη δεν σε κανει να φαινεσαι ωραιος, η τεχνη σε κανει να σε σιχαινονται γιατι λεει αληθεια. Η τεχνη δεν σου δινει ποτε τιποτα, μονο σου παιρνει. Η τεχνη σε εκμεταλλευεται και σε κουραζει και σε πληγωνει και σε σκοτωνει σιγα σιγα κι επωδυνα. Δεν μπορεις να την εκμεταλλευτεις, δεν εχεις τιποτα να κερδισεις απο αυτη, ουτε λεφτα, ουτε δοξα, ουτε φιλους, ουτε γαμησια. Της τεχνης ειμαστε σκλαβοι οσοι ειμαστε και για οσο αντεχουμε και μετα απλα μας φτυνει και μας πεταει και νιωθουμε μιζεροι η το πολυ χαρουμενοι που επιζησαμε. Αλλα πιο χαζοι, πιο μικροι και πιο λιγοι. Οπως και να χει, μεσα η εξω απο αυτη, η τεχνη μπορει μονο κακο να σου προκαλεσει, μονο πιο ασχημο να σε κανει, μονο πιο μισητο, μονο πιο ασημο.

Μην μπερδευεσαι. Οταν καβλωνεις με τον εαυτο σου και με τη σειρα τους αλλοι μαζι σου επειδη τραγουδας, επειδη παιζεις, επειδη ζωγραφιζεις, επειδη υποκρινεσαι, επειδη χορευεις. Μην μπερδευεσαι. Εισαι ενα μιζερο τιποτενιο ζωο οπως αυτος που τα κοροιδευει αυτα και δηθεν εσυ τα καταλαβαινεις κι αυτος οχι. Μην μπερδευεσαι. Ποτε δεν αγγιξες την τεχνη, ποτε δεν την ανεπνευσες. Αν ηταν ετσι τωρα θα παλευες να μεινεις ζωντανος, δεν θα γελαγες πινοντας ποτακι χαλαρα μιλωντας για τα ρευματα των διαφορων καλλιτεχνων του παρελθοντος σαν εσενα, μετα το show σου.

Ωραιο show, ωραιο ντυσιμο, βροντερη φωνη και βαρβαρα πολιτισμενο παρουσιαστικο. Σκετη γοητεια. Και πολυ εντεχνος τροπος να πουλησεις αυτο που αγοραζες πριν χρονια απο αλλους με το ιδιο ονομα.

Τεχνη.

αλεξηςπ

και η θαλασσα?

•Σεπτεμβρίου 5, 2014 • Σχολιάστε

να λυγισουν τα δεντρα. να σηκωθουν τα νερα. να θεριεψουν τα κλαδια. να μας πλημμυρισει ο ποταμος.

η μουσικη ειναι αναγκη δικη μας. και ολα αυτα δικες μας αναγκες. η φυση εχει τη δικη της μουσικη που προσπαθουμε απο οταν βρεθηκαμε τυχαια εδω να μιμηθουμε. κι απο ζηλεια παιζουμε, ακουμε και τραγουδαμε μουσικες μπροστα στη φυση. Γιατι την ηρεμια του δεντρου ποτε δεν θα φτασουμε. τη γαληνη του βραχου ποτε. Το κελαρισμα του ποταμου δεν μπορει να το παιξει η φλογερα μου, το μπουμπουνητο της αστραπης τα ντραμς σου.

ο,τι κι αν κανουμε καρδια μου, για μας γινεται. Για να νιωσουμε οτι κατι κανουμε στη φυση. οτι κατι αλλαζουμε. οταν περναμε απο κει και ετσι πιστευουμε, αυτη γελαει. Τα δεντρα μας κοροιδευουν σιωπηλα, γιατι σεβονται την αναγκη μας. Το ποταμι απλα αδιαφορει και συεχιζει να κυλα. Οι βραχοι μονο τσαντιζονται με την παρουσια μας και μας το δειχνουν με την τρομακτικη τους οψη!

Ολα ειναι τελεια εκει, εσυ κι εγω δεν μπορουμε να κανουμε κατι καλυτερο. Και μονο που περπαταμε αναμεσα στη χλοη και τα πουρναρια, ειμαστε μικρα μιασματα που μας ανεχονται. ποσο μαλλον αν τραγουδησουμε. Η καλη μας φωνη δεν πιανει τιποτα εκει. Ειναι ανθρωπινη.

Τα δεντρα θα λυγισουν αν το θες εσυ, και το ποταμι θα σηκωθει να φτασει στα ποδια σου γιατι το θες εσυ. Δεν εχει καμια αναγκη.

Οι αναγκες ολες ειναι δικες μας. Τις μεταφερουμε εκει και καποιες τις εκπληρωνουμε. Η μουσικη φτιαχτηκε γι αυτο το λογο. Ειναι μια απο τις πολλες αναγκες μας. Ειναι το βασανο που σε κανει να κλαις αλλα το επιζητας. Το εχεις αναγκη. Καποιες αναγκες μου εμειναν στις κολυμβηθρες. καποιες πιαστηκαν απο ενα κλαδι πανω απο το ποταμι, καποιες εσβησαν οταν βουτηξα τα ποδια μου στο κρυο, γλυκο νερο του Βοιδοματη. Καποιες εμειναν μαζι μου. Δεν εφτασε το βουνο ολοκληρο για να τις θρεψει. Ετσι συνεβη και σε σενα, ετσι και σε καθε ανθρωπο. Ακριβως για αυτο, επειδη ειμαστε ανθρωποι.

Η μουσικη. Εσυ. Και οι υπολοιπες αναγκες μου γυρισαν μαζι μου πισω.

μακαρι το θροισμα των φυλλων να μου εφτανε.

μακαρι το κελαρισμα του ποταμιου να σου εφτανε.

μακαρι καποια στιγμη να φτανουμε ο ενας στον αλλο.

 

 

αλεξηςπ

χορευες

•Ιουλίου 11, 2014 • 1 σχόλιο

κλεινω τα ματια μου και βλεπω ξανα τα χερια σου στον αερα να προσπαθουν να κανουν μια ρυθμικη κινηση. Δομικα ειναι φυσιολογικα αλλα τα κρατας σε μια περιεργη θεση, σαν συνεχεια τεντωμενα, σαν μωρου. το τραγουδι παιζει δυνατα κι εσυ χαιρεσαι, τα χερια σου ψηλα, οσο ψηλα μπορουν να φτασουν απο το αναπηρικο σου καροτσακι. Ερχεται ο φιλος η ο αδερφος η ο φυσιοθεραπευτης σου και τα πιανει κι αρχιζει να χορευει γυρω απ το καροτσακι. Κι εγω μπηγω τα κλαματα. Μεσα στο χαρουμενο νησιωτικο ρυθμο του θαλασσινου, κλαιω και καρφωνω τα ματια μου στο χορευτικο με τα χερια σου. Σ ευχαριστω που με εκανες να κλαψω. Για κατι αλλο. Για κατι εξω απο τα προβληματα που και καλα εχω εγω. Για κατι εξω απο την κοπελα μου που τσακωθηκαμε. Εξω απο τον αλητη που προκαλει μικρους σεισμους στο σπιτι μου με τη μουσικη του καθε σαββατοκυριακο. Σ ευχαριστω που με εκανες να κλαψω..

Η βιολετα διπλα μου το καταλαβαινει καποια στιγμη, χαμενη σε δικες τις σκεψεις και προβληματα και δικους της ρυθμους. και με παιρνει αγκαλια. Δε μπορω καν να συννενοηθω απλα κλαιω. Βλεπω τη χαρα δωσμενη μεσα απο σας και κλαιω. Γιατι ισως τετοια χαρα δε θα μπορεσω ποτε να παρω εγω οσο στεκομαι ορθιος και υγιης. Και με ποναει η καρδια, το στομαχι η η μεση μου μερικες περιοδους και λεω παει θα παθω κατι κακο. Μαλακα. Και με παραταει ο συντροφος μου γιατι τσαντιστηκε απο κατι που εκανα λαθος και λεω παει δε θα αντεξω. Μαλακα.

Σ ευχαριστω. Και σενα και σενα κυρια που δεν καταλαβαινεις γιατι αλλα χορευεις. Εξω απ το ρυθμο. Κατι κρατας στα χερια σου και σαν να ειναι δυο ανθρωπακια σε καθε παλαμη σου που χορευουν κι ερωτοτροπουν. Σ ευχαριστω για το θεαμα. Αυτο ειναι κατι πρωτογνωρο σε συναυλια. Μεσα σε δευτερολεπτα αρχισα να κλαιω. Καθε που χορευατε, ενας απο σας, βουρκωνα. Να δωσω ματαια ολα μου τα λεφτα, σκεφτηκα. Να παω εκει να πω κατι, σκεφτηκα. «Να το θυμασαι για παντα» μου απαντησα. Αυτο μονο. Απλα να θυμασαι. Γιατι εκλαιγες. Καθε φορα που σου συμβαινει κατι κλεισε τα ματια σου και κοιτα.. Τα δυο χερια τα καρφωμενα στο αναπηρικο καροτσακι πως χαιρονται. Κοιτα ηλιθιε τι ειναι ζωη κι ευτυχια. Και δυστυχια μαζι. Ουτε το ενα μπορεις να νιωσεις οσο κι αν κλαις που τσακωθηκατε ουτε το αλλο οσο κι αν νιωθεις την αγαπη.

Σας ευχαριστω ολους και ολες. Δεν το περιμενα ποτε αυτο. Μια μεγαλη εκπληξη. Εξω απο αγαπες, απο ερωτες, απο τσακωμους και λογια και ανθρωπους μου που με παρατανε. Πολυ πιο μεγαλο ολο αυτο. Σας ευχαριστω για την εκπληξη που με εκανε να κλαψω και να μη μπορω να σταματησω. Η Ζοζεφινα μου μπορει να νομισε οτι κατι θυμηθηκα. Καποια παλια ιστορια, κατι που θα θυμαμαι παντα. Το παθαινει συχνα και αυτη και με την αγκαλια της εδειξε οτι το καταλαβαινει. Αλλα ποτε δεν της το ειπα τον πραγματικο λογο. Τωρα που εχω προβληματα μαζι της κλεινω τα ματια. Και εκτος απ τα ματια της να με κοιτουν σα μικρου παιδιου την νυχτα που ποθει τη συνεχεια του παραμυθιου που σκαρφιζομαι, βλεπω και τα χερια σου..

Δυο παλαμες με δακτυλα περιεργα βαλμενα, ρυθμικα να ζουν τη μουσικη του θαλασσινου.

Σ ευχαριστω και δακρυζω

Σ ευχαριστω και ζω

αλεξηςΠ

καθυστερω το μοιραιο

•Ιουνίου 15, 2014 • 2 σχόλια

ποτε δε θα το αφησω. παντα θα επιστρεφω εδω μεσα να γραφω. δεν αλλαζει προσωπο η θλιψη. γινεται γραμματα σε χαρτι η σε οθονη..

σταματησα το χρονο στον ιανουαριο γιατι εκει ηθελα μαλλον. δεν εχω αλλη εξηγηση. συν το «φορτο εργασιας». που υπηρξε. αλλα για κατι που αγαπας δεν πρεπει να υπαρχει. δεν πρεπει να γινεται ποτε ωραριο των 10 με 1. το καταλαβαινω αυτο αγαπη μου. Καπως ετσι ξεγελω τον εαυτο μου οτι ο χρονος δεν κυλα και οτι ακομα μαθαινω το πρωτο εκεινο τραγουδακι στο γιουκαλιλι που ηθελα να σου παιζω οταν νυσταζεις. παντα σαν πρωταρης το παιζω αλλωστε οποτε ουσιαστικα καταφερα το παγωμα του χρονου.

Η καρδια ομως? παγωνει κι αυτη οσο δεν γραφουμε? οσο δε ζουμε? οσο δεν τρελαινομαστε? 

Τωρα μετα απο τοση ενταση νιωθω μια απιστευτη κουραση. ουτε οταν εκανα 12 ωρες μαθημα σερι ετσι πριν ενα μηνα. μια κουραση που εισχωρει βαθια μεσα στα κυτταρα μου. ειδικα τα εγκεφαλικα. οσα μου μειναν να σκεφτονται. σταματω και κοιτω σα χαζος τον κερσορα να αναβοσβηνει για μερικα λεπτα. μετα δεν εχω τι να γραψω και γραφω ακριβως αυτο. οτι σταματαω και κοιτω σα χαζος τον κερσορα να αναβοσβηνει..

Τοσα ομορφα πραγματα εγιναν στη ζωη μου απο τοτε που εγραψα τελευταια και θα ερθω τωρα να με επιβεβαιωσω και να κατσω να γραψω μεσα στη κουραση της θλιψης. Της θλιψης οτι ολα δε μπορει παρα να ειναι ξενα τελικα και να μοιραζονται ψιχουλα που καποτε τελειωνουν. Η που καποτε καταλαβαινουν τα πουλια οτι δεν φτανουν τα ψιχουλα και πετανε. αυτα. η εμεις. Μακαρι να μην ειναι ετσι και να μεινουμε ολοι εδω. Σ αυτο το μεγαλο κλουβι να βγαζουμε ο ενας τα ματια του αλλου, να θελουμε το κακο του διπλανου μας και να ενδιαφερομαστε για την καβλα των τριτων.. Μακαρι ομως. παρολη την αντιθεση μακαρι.

Σκεφτηκα πολλα ομορφα πραγματα να γραψω. Μετα ομως ειπα οχι, αυτα ειναι δικα μου. Αυτα ειναι αληθινα. Χαιρομαι που πια δε γραφω για να μ ακουσει καποιος. Εσυ ας πουμε που ταχα αγχωνεσαι γιατι δεν γραφω πια. Γιατι ζω δικα μου πραγματα. Αλλα μην αγχωνεσαι. Μην αγχωνεστε, που αλιμονο ποτε δεν το πιστεψα, το μονο που κανω ειναι να καθυστερω το μοιραιο.

Καθυστερω το μοιραιο. Καθε αγαπη ειναι μοιραια. Το ξερετε ολοι. Μοιραια καποτε θα τελειωσει. Ο ερωτας, το τρεμουλο και η αγαπη μετα – αν υπηρξε ποτε. Μη σκατε συμβαινει παντα. Θα πιστεψω σε αυτο και μετα θα σταματησω να γραφω εδω μεσα. Αλλα τι λεω, αφου στην αρχη γραφω οτι ποτε δε θα το αφησω. παντα θα επιστρεφω. Οποτε?

οποτε απλα καθυστερω, ετσι νωχελικα και μιζερα, γεματος ομως με την οργη που ειδες πριν λιγες ωρες, καθυστερω το τελος. Του ερωτα, του σεξ, της αγαπης.. της ζωης.

Παντα απο δω και μπρος θα καθυστερω το μοιραιο

ΑλεξηςΠ

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.