μην ακούς

•Ιουλίου 2, 2015 • Σχολιάστε

Κοίτα μόνο τα μάτια τους. Μόνο αυτό να κάνεις με τους ανθρώπους. Όλους. Και αυτούς που ντύνονται άνθρωποι μόνο. Ειδικά αυτούς. Μην ακούς τι λένε. Απλά μην ακούς τι λένε. Το μόνο που πρέπει να σταματήσεις να κάνεις. Μόνο να τους κοιτάς καθώς μιλάνε. Μέσα στα μάτια. Όχι στα τηλέφωνα, όχι στα μηνύματα. Πάντα μέσα στα μάτια. Μην πιστεψεις τίποτα άλλο εκτός από αυτό που θα δεις. Μην πιστέψεις τίποτα άλλο που αντηχεί στα αυτιά σου ή είναι γραμμένο. Βασίσου μόνο στην έβδομη αίσθηση σου. Ξεκινά να γίνεται όπλο όταν θα αρχίσει να γίνεται βίωμα. Όταν η ψευτιά σε όλες τις άλλες αισθήσεις αρχίζει να γίνεται εμμέσως αισθητή. Τότε το όπλο σου είναι αυτή, η μόνη εμπιστεύσιμη, η έβδομη αίσθηση.

Θα αρχίσει να σε κατακλύζει η γνώση της όταν την κοιτάξεις μες τα μάτια και αυτά που λέει κάνουν fadeout. Και αρχίζεις να ακούς τι περνά από το μυαλό της εκείνη την ώρα. Όταν διαπερνάς το γλυκό βλέμα και μπαίνεις πιο μέσα, με μόνο τρόπο εισόδου πάντα τα μάτια. Βαθιά μέσα στα μάτια κοίτα τους. Οι πιο καλά εκπαιδευμένοι «άνθρωποι» σε αφήνουν να τους κοιτάξεις όσο θες. Είναι σίγουροι ότι δε θα «ακούσεις». Γιατί τα πραγματικά ηχητικά κύματα που δημιουργούν καθώς τους κοιτάς είναι γλυκά και όμορφα και πολλά υποσχόμενα. «άκου». την ώρα που στα τύμπανά σου μανιωδώς  χτυπούν όμορφα κύματα. Την ώρα που επικρατεί ο γλυκοψεύτικος λόγος της, εσύ μπες βαθιά μέσα από τα μάτια της και «άκου». Άκου πως γίνεται το «δε γίνεται αλλιώς» να σημαίνει «με την πρώτη ευκαιρία θα το κάνω να γίνει αλλιώς» . Μείνε λίγο στα ματια της και νιώσε το «σ αγαπώ», που χρειάζεται αέρας για να ακουστεί, πως χαμηλώνει και αυξάνει η «φωνή» που λέει «είμαι μόνη και δε μπορώ μόνη». Μάθε να ξεχωρίζεις ότι το «ας αναβάλλουμε για λίγο αργότερα» σημαίνει » θα σου γαμήσω την ψυχή όταν σιγουρευτώ ότι δεν θα μαι μόνη».

Επιτέλους μάθε. Μάθε τους ανθρώπους εκεί γύρω σου. Μάθε ότι τα ντυμένα ζώα πάντα θα είναι οι νικητές σε όλο αυτό. Τα γλυκά τέρατα με ωραία χροιά στον σωστά πλασμένο λόγο τους πάντα θα έχουν το κεφάλι ψηλά μπροστά στους άλλους. Πάντα θα κοιμόνται ήσυχα ροχαλίζοντας με ρυθμό..

Σταμάτα να ελπίζεις σε δικαίωση και αγάπη εκφρασμένη αένα, και κοίτα τους «ανθρώπους» στα μάτια. Θα αναπτύξεις κι εσύ αυτό το χάρισμα. Το χάρισμα να μη σε λυγίζουν ψευτιές, αδυναμίες, απανθρωπιές, φόβοι άλλων. Το χάρισμα να καταλαβαίνεις το συμφέρον, την πονηριά, την πουστιά, την αχαριστία με μια μόνο ματιά. Μια μόνο ματιά κάποτε θα φτάνει.

Μια μόνο ματιά κάποτε θα φτάνει.Θα μάθω κάποτε μια μόνο ματιά να μου φτάνει για να ακούσω.

Τώρα έχω ανάγκη κι άλλες.

Τώρα έχω ανάγκη κι άλλες ματιές σου.

Αλέξης Π.

εγώ όχι

•Μαΐου 29, 2015 • Σχολιάστε

«Και πως ήθελες να ναι? Θυμήσου. Τα βαριά αισθήματα φέρνουν και βαριές λέξεις. Και μετά τις κουβαλάς. Θυμήσου. Εσύ έχεις πολλά περισσότερα χρόνια για να ανακαλέσεις θύμησες. Πολύ περισσότερο καιρό σου πήρε η ζωή κι ακόμα δεν κατάλαβες. Με ρωτάς. Γιατί με ρωτάς? Δε μιλάω πολύ. Μα τα θυμάμαι όλα. Νομίζεις πως δε θυμάμαι? Επειδή έτσι σου λέω? Όχι. Δεν το πιστεύω αυτό για σένα. Ξέρω πως δεν είσαι τόσο απλός. Τόσο απλός για να πιστεύεις το «δεν ξέρω» μου, το «δεν θυμάμαι»  μου. Κι όμως ρωτάς. Ρωτάς και ξαναρωτάς. Περιέργεια. Ανασφάλεια. Ή απλά τρόπος να πιάσεις συζήτηση. Να ακουστεί κάτι μέσα στο αυτοκίνητο. Μα ας μην ακουστεί τίποτα. Αφού κι εσύ τέτοιος είσαι σαν εμένα. Ας μην ακουστεί τίποτα λοιπόν. Γιατί δεν σταματάς? Γιατί δεν το βουλώνεις πια? Θα πάρω θάρρος και θα βρώ τον τρόπο! Θα πάρω θράσος και θα σε φιλήσω!

Θυμάμαι καθετί. Που πήγαμε. Κάθε σου λέξη. Κάθε μικρή κίνηση με το δεξί χέρι σου πάνω μου. Κάθε ανάσα που έπαιρνες κι έπεφτε πάνω μου. Θυμάμαι να κλείνω τα μάτια και να με φιλάς. Θυμάμαι κάθε κύτταρό σου στα χείλη μου. Θυμάμαι κάθε μόριο μυρωδιάς σου. Θυμάμαι την ιδρωμένη σου παλάμη πάνω στο πρόσωπό σου. Τα θυμάμαι όλα. Αλλά «δε θυμάμαι». Φυσικά. Γιατί τα μεγάλα λόγια φέρνουν μεγάλες συγκινήσεις. Οι βαριές λέξεις βαριά αισθήματα. Ή το αντίθετο. Θυμάμαι την πρώτη φορά. Τη δεύτερη. Την τρίτη. Την τέταρτη. Όλες ξεχωριστά. Σε κάθε λεπτομέρεια. Και τις θυμάμαι όλες μαζί μπορεί μέσα σε μια στιγμή. Μια χρονική ή τοπική στιγμή. Σε μια νότα ή ένα bit από κομμάτι active member.

Αλλά μη ρωτήσεις ξανά. Γιατί μπορεί να μην κρατηθώ. Απλά σε κοιτάω για να καταλάβεις ότι δεν γίνεται να μη θυμάμαι. Απλά το βλέπεις κι εσύ. Μη ρωτάς λοιπόν. Άφησα τα δάχτυλά μου να στο πουν όταν δειλά αγκάλιασαν ένα κομμάτι σου. Άφησα τα μαλλιά μου να στο πουν όταν τα άφησα λυτά πάνω σου. Άφησα τα χείλη μου να στο πουν και το δέρμα μου, όταν κόλλησαν όσο τα άφησες πάνω στα δικά σου. Ήμουν σαφέστατη. Η συζήτηση για θύμησες θα τελειώσει εδώ. Ό,τι άλλο θες. Ό,τι άλλο θες στο τώρα. Και στο μετά. Και στο πάντα. «

αντικατάσταση

•Απριλίου 28, 2015 • Σχολιάστε

Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι. Πόσες φορές το έχεις ακούσει αυτό. και όλο για άλλα είδη μιλούν. Γίνεται όμως να χωρίσεις το ίδιο σύνολο με πολλούς τρόπους, με πολλά κριτήρια. Εγώ θα σου μιλήσω για δύο είδη ανθρώπων που θα χεις γνωρίσει. Και να μην το ξέρεις ακόμα -αμοιρε γείτονα- θα το καταλάβεις. Ειναι αυτοί που σκοτώνουν ψυχές κι αυτοί που σκοτώνονται. Μπορεί μια μπορεί πολλές φορές. Φυσικά, όπως πάντα, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Υπάρχουν κι αυτοί που ανήκουν και στις δύο κατηγορίες, αυτοί που ξεκίνησαν σα θηράματα κι εξελίχθηκαν σε κυνηγούς ψυχών, αυτοί που γαμάνε και σκοτώνουν άλλες ψυχές για να αντέξουν κάπως τους δικούς τους βιασμούς. Θαρρώ κι εμένα έναν τέτοιο. Αλλά ας μη μιλήσω για μένα ακόμα. Ας μιλήσω για σας όπως στη βρώμα κάτω από τη βρώμα, έτσι κι εδώ μονοπωλείτε. Στη βρώμα. Στη σκέψη. Στο κλάμα. Στο θυμό. Στην αγάπη. Πάντα στην αγάπη.

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων. Κι εσύ είσαι από αυτούς που σκοτώνουν ψυχές. Νέα ακόμα δεν έχεις σκοτώσει πολλές, θαρρώ δύο. Τη δική μου και του επόμενου που αγάπησες. Έτσι αγαπάνε αυτοί οι άνθρωποι. Δε θέλω να παρεξηγηθώ. Αγαπούν αυτοί οι άνθρωποι. Και αυτοί. Κι εμένα μ αγάπησαν. Αυτά τα τέρατα αγαπούν κανονικά όπως όλοι. Αγκαλιάζουν. Δηλώνουν πράγματα βαριά, πράγματα παραδεισένια αυτοί οι άνθρωποι. Και τα πιστεύουν. Μην παρεξηγηθώ. Τα πιστεύουν όλα αυτοί οι άνθρωποι. Αλλά έρχεται η ώρα. Η ώρα που θα σκοτώσουν ό,τι έζησε δίπλα τους. Θα γαμήσουν ό,τι χτίστηκε δίπλα τους, θα ακυρώσουν όποια προσπάθεια, θα ξεσκίζουν με τα δόντια, τα έργα και τα νύχια τους τα θηράματά τους. Και κυρίως θα σκοτώσουν τα τωρινά θηράματα με άλλα, επόμενα, νέα. Θα τα φέρουν στην ίδια θέση για να εκτοπίσουν τελειωτικά από τις ψυχές και τις καλές υφές τους το προηγούμενο θήραμα. Με νέα. Που απλά δεν το ξέρουν ακόμα ότι είναι. Ούτε αυτοί το ξέρουν ακόμα, αναθαρρούν ότι θα πάει καλά δε θα χει αίμα αυτή τη φορά. Μα δε θα αντέξουν στον πειρασμό. Θα σκοτώσουν. Απλά και μόνο για την απόλαυση. δε θέλω να παρεξηγηθώ. ούτε αυτοί το ξέρουν ούτε και τα προς σφαγήν πρόβατα φυσικά. Μετά από ένα άγριο χoρό γύρω από το πτώμα με τα αίματά του, τα αίματά μου, στο πάτωμα του σπιτιού τους -τι μου θυμίζει άραγε- θα σκουπίσουν γρήγορα γρήγορα, θα ρίξουν χλωρίνη, θα φύγουν τα πάντα. Τα πάντα που θυμίζουν το άξεστο θήραμα που είχε το θράσσος να θέλει να ζήσει μαζί τους και να τους δείξει δικά του πράγματα κι όχι μόνο να προσκυνά τα δικά τους. Θα καθαρίσουν από τις τρίχες των προβάτων που μόλις έσφαξαν τα μαξιλάρια τα μαλακά σε κόκκινους και εκρού καναπέδες, θα τινάξουν τα σεντόνια από τα σπέρματα και τις κάβλες των σκοτωμένων ανθρώπων και γρήγορα θα σχεδιάσουν το πως θα αγαπήσουν το επόμενο θήραμα. Μέσα σε λίγες μέρες το έχουν βρει και θα το ζαλίσουν με λόγια (τα ίδια λόγια που σε όλους έλεγαν), με τραγούδια (τα ίδια που σε όλους τους σκοτωμένους έβαζαν), με χορούς (τους ίδιους που σε όλους έκαναν, με καβλιάρικες κινήσεις (που από τους σκοτωμένους έμαθαν). Κουρασμένοι οι σκατάνθρωποι αυτοί από τη μάχη τώρα μοιάζουν ήρεμοι, γαλήνιοι, απλοί και άξιοι να αγαπηθούν! Χαζέ, απλά είναι κουρασμένοι. Ουτε κι αυτοί το ξέρουν, θα στο πω πολλές φορές. Αλλά γελιέσαι και δε μ αρέσει να σε βλέπω έτσι γείτονα, κάποτε ορκιζόμουν θα σε γλύτωνα. Κι όμως κοίτα λυγίσαμε, κοίτα πως γείραμε.. αντί δυο ζωές δυο φάσκελα πήραμε. Θα σε γλύτωνα. Τώρα όμως όχι. Τώρα θα το καταλάβεις μόνος σου. Η κουρασμένη γλυκιά αλλά μες την κάβλα κοπέλα που δέχεται τώρα το σκληρό σου ανδρισμό με απόλαυση μέσα της είναι εκεί για να σε γαμήσει την κατάλληλη στιγμή. Όταν με τη γλώσσα στο πάτωμα θα γλύφεις και την τελευταία βρωμιά της, αλλά αυτό πια δε θα φτάνει. η απόφαση θα έχει παρθεί. Θα πεθάνεις στο πάτωμα που έσφαξε κι εμένα, ζωντανό με κοίταγε να σπαρταράω και χόρευε με το κομμένο κεφάλι μου στο ένα χέρι να βγάζει ακόμα αίμα ποτάμι.

Κι εσύ είσαι επίσης αυτός ο άνθρωπος. Φυσικά. Δε μπαίνεις τώρα στο έργο. Ησουν πάντα μέσα. Έτσι κι αλλιώς πάντα μέσα στο μυαλό μου. Άλλοτε με στεναχώρια κι άλλοτε με θυμό. Αλλοτε με κλάματα με αναφιλητά χωμένος μέσα στα μαξιλάρια πάλι κι άλλοτε με μίσος και βρισιμο. Αλλά με μένα πρέπει να θυμώνω. Που δυστυχώς εδώ έπρεπε να με κρεμάσει κάποιος επί μήνες και να με ποτίζει σταγόνες νερό κάθε μέρα (οι προσπάθειες που κατέβαλλε)  για να μην πεθάνω και απλά να υποφέρω, κι εγώ να νομίζω ότι αυτό μας κάνει καλό. Και το καλό θα νικήσει. Τι γράφω τόση ώρα ρε μαλάκα? Που βλεπεις το καλό να νικάει? Ο καριόλης νικάει. Το τέρας. Αυτοί οι άνθρωποι. Διττή και η σημασία του έργου. Ένα που γράφω, κι ένα που παίζεις τόσο καιρό υποκρινόμενη κάποια που άκουσες ότι θα ταν καλό να δείχνεις. Σε σένα και σε όλους. Μεγαλύτερη σε ηλικία, θαρρώ πως σκότωσες μέχρι τώρα περισσότερες ψυχούλες. Που τ απομεινάρια πολλών σε αποζητούν ακόμα, απλά να πας εκεί να τους ξανασκοτώσεις, δεν τους νοιάζει. Απλά να πας εκεί. Κι εγώ πέφτω στην παγίδα καμιά φορά και βρίσκομαι ανήμπορος σ αυτή την ομάδα δαρμένων προβάτων. Και μη ρωτάς τι κάνω για να συνέλθω. Γιατί πρώτον δε συνέρχομαι.Και δεύτερον κλείνω τα μάτια και βλέπω εκείνη τη στιγμή. Τη στιγμή που χορεύεις με δάκρυα ευτυχίας, πάνω από το γυμνό, άψυχο σώμα μου, γεμάτο ξεραμένο αίμα που λατρεύεις να απλώνεις πάνω σου και στα ρούχα σου. Λατρεύεις τη στιγμή της νίκης σου. Της επικράτησής σου. Βγάζεις ήχους πρωτόγονους, ήχους λατρείας στο κακό. Και αλλαλάζεις τη νίκη σου! Το θρίαμβο που σαν σφραγίδα φέρει άλλο φαλλό στη σπηλιά σου. Απλά κλέινω τα μάτια μου και φέρνω εκείνη τη στιγμή στο μυαλό. Που στην πραγματική ζωή που έζησα μαζί σου μπορεί να είναι ένας από τους τρόπους άμυνας σου, μπορεί μια κουβέντα που με θίγει και με μαχαιρώνει στη ψυχή, μπορεί μια κλωτσιά, μια τσιμπιά που με γουρλωμένα μάτια γεμάτο μίσος μου ρίχνεις, μπορεί μια ειρωνία που με κάνει απλά να θέλω να σε σκοτώσω εγώ την ώρα που την ξεστομίζεις, μπορεί ένα «άι γαμίσου», μπορεί ένα «είσαι καρμίρης στην ψυχή και στη ζώη, δεν ξέρεις ν αγαπάς», μπορεί ένα «είσαι το λάθος του πατέρα σου» ή ακόμα και το κοινότυπο πια «μη μ αγγίζεις σιχαίνομαι για όσες φορές με ακούμπησες» τι παράλογο τώρα που αφήνεις ό,τι ξένο (μα γνωστό και πάντα εκεί να περιμένει το κακόμοιρο) να σ αγγίζει όσο πιο μέσα γίνεται… Τόσοι τρόποι, τόσα αληθινά παραδείγματα από σένα να πάρω κάτι από την πραγματική ζωή που έζησα μαζί σου και να το εικονογραφήσω σαν τη σιχαμένη τελετουργία που έχεις μάθει και κάνεις πάνω από δεκα χρόνια τώρα στους ανθρώπους. κάθε τέτοια καθημερινή μου εμπειρία, άλλη μια θυσία στο θεό σου. Αλλη μια γιορτή για τα αιμοβόρα πνεύματα που υπηρετείς.

Οι άνθρωποι που σφάζονται -το άλλο είδος- έχουν πλάσει μια ιστορία, έναν αστικό μύθο, ότι τάχα αυτοί οι κυνηγοί κάποτε σκοτώνονται επίσης με τόσο φριχτό τρόπο όσων ψυχών μαζί πήραν στο διάβα τους. Γελιόνται. Οι άνθρωποι τέρατα, όσο μένουν τέρατα, δε θα σπιλωθούν ποτέ. Γι αυτό και τις περισσότερες φορές θα μείνουν για πάντα τέρατα. Είναι πολύ δύσκολο και μπορεί να οδηγήσεις ακόμα και στην τρέλα λένε, αν κάποιος τέτοιος άνθρωπος αποφασίσει να γίνει κανονικός. Αποφασίσει να αφήσει τους σκοτωμούς. Υπάρχει μεγάλος κινδυνος να σκοτωθεί ο ίδιος. Αλλά γιατί να προσπαθήσουν? Θα λένε στον εαυτό τους και γύρω ότι προσπάθησαν με τη ζωή τους. Ότι μόχθησαν αλλά δεν τα κατάφεραν. Και θα συνεχίζουν κανονικά. Θα βρίσκουν πάντα ψυχές να χέσουν πάνω, τραύματα να τρυπάνε και ν ανοίγουν κι άλλο, ομορφιές για να φτύσουν, προσωπικότητες να μειώσουν, χαρακτήρες να ευνουχίσουν.. πάντα. Ειδα τι έπαθαν τα θηράματα που με διαδέχτηκαν τις δυο φορές που σκοτώθηκα από τέτοιους ανθρώπους. Δε θα χάσουν ποτέ αυτοί. Να το ξέρετε. Μη γίνετε σαν τα μούτρα τους. Αλλά δε θα χάσουν ποτέ. Πάντα θα βρίσκουν χεστες της ζωής να σκοτώνουν και να πατάνε πανω τους ψάχνωντας για το σκοτάδι που υπηρετούν. πάντα. Μαθετέ το από έναν άνθρωπο που βρέθηκε και από τις δυο πλευρές. Γιατί έχω σκοτώσει κι εγώ. Αλλά αυτό είναι κάτι που μονοπωλεί τη ζωή μου. Ας μονοπωλείτε εδώ, σε κάτι πιο φτηνό που ταιριάζει ίσως καλύτερα με αυτή την πλευρά σας, εσεις. Ένα τελευταίο. Αυτοί οι άνθρωποι που αφιέρωσα αυτές τις πικρές λέξεις, να θυμάστε.. είναι ΠΑΝΤΑ όμορφοι. ΠΑΝΤΑ.

ένας ξένος.

βρώμα κάτω απ τη βρώμα

•Απριλίου 23, 2015 • Σχολιάστε

πως αισθάνεστε τώρα που γίνατε πολλοί? οι άνθρωποι που δεν ενδιαφέρεστε τι έμεινε πίσω σας και με μια άγρια χαρά τρέχετε αντίθετα? οι «άνθρωποι» που είπατε την τελευταία σας κουβέντα και σαν παράσιτα στον ίδιο τόπο που μ αγαπήσατε χαμογελάτε σε παλιότερες από μένα υπάρξεις? αυτή η γαλήνεια ατμόσφαιρα αναμεσά μας δεν δημιουργήθηκε ποτέ. Αυτό το αληθινό. Πάντα στο ψεύτικο, στο τυπικο, στο «καλησπέρα». μα ΑΚΡΙΒΩΣ λόγω των παλαιότερων υπάρξεων από μένα δεν δημιουργήθηκε. κοίτα το τώρα. Πως αισθάνεστε τώρα?

Φτάνει η κακομοιριά μου ή επιζητάτε κι άλλη? Έχει νόημα το ποιος είμαι ή κάλλιστα θα ανοίγατε το στόμα σας διάπλατα για κάποιον που ξέρω και με ξέρει, που κάποτε ήπιαμε μαζί μέχρι θανάτου και του λεγα για σενα χωρις να σε ξερει?και το ανοίγετε τόσο καλα που ζηλεύω -να δω που θα το ξαναβρείς αυτό έλεγες, κι όμως βρηκα. φτάνουν μια ντουζίνα λέξεις του με ωραία χροιά για να σας γαμήσει ή υπάρχει και η ιστορία μας που σας βάζει σε σκέψεις? σιγά μη σ έβαλε σε σκέψεις. τίποτα μπροστά στην κάβλα ενός ωραίου μουσικού που ξέρει να μιλά μέσα απ το αλκοόλ. πως αισθάνεστε τώρα.

Πως αισθάνεστε τώρα? τώρα που  αποζητάς ξανά παρέα όπως αποζήτησες εμένα τότε στο τέλος εκείνου του καλοκαιριού. με τον ίδιο τρόπο δε βρήκες άραγε? γιατί να μη βρηκες. τόσο ωραία, ξένη γκόμενα. γιατί να μη βρήκες. έτσι εμένα βρήκες. για κάποιο δικό σου λόγο ξανά θα ψάξεις με τον ίδιο τρόπο, θα χωθείς πάλι κάτω από την άμμο να μη βλέπει καλά η ψυχή σου και όταν φυσήξει πολύ και ξεθαφτεί, απ τη ντροπή σου θα τρέξεις. θα ψάξεις ξανά αντί να μάθεις να συγχωρείς. θα βρεις λόγους να μην προσπαθήσεις και να τρέξεις στο φευγιό σου, προσβάλλωντας, φτύνοντας πίσω σου. αντί να συγχωρήσεις. αντί να μάθεις ν αγαπάς. Θαρρείς αγάπησές με. τον εαυτό σου αγάπησες. που ΟΛΑ του τα συγχωρείς αλλά τίποτα στους άλλους. και όλα πάλι απ την αρχή. πραγματικά, πόσους τέτοιους κύκλους έχεις κάνει? αναρωτιέμαι μερικές φορές. έτρεμα ότι θα ταν εκατοντάδες. τώρα δεν τρέμω ακόμα κι αν είναι εκατοντάδες. κάνε άλλους τόσους. κι άλλους τόσους. θα δεις. αυτό που θα σε σώσει είναι να συγχωρείς. όχι να κρύβεσαι, όχι να υποκρίνεσαι. όχι να υποκρίνεσαι. όχι να υποκρίνεσαι. στον εαυτό σου περί προσπάθειας. υποκρισία προσπάθειας. οι προσπάθειες σου αρκούνται στους τωρινούς κύκλους στις καβάτζες. καβάτζες. δική σου σιχαμένη λέξη. μα σου αξίζει. όπως ήμουν κι εγώ μέχρι εκείνο το καλοκαίρι. τώρα καταλαβαίνω. το ξερα, αλλά τώρα καταλαβαίνω

Κι όλα αυτά αξίζουν να έχουν γραφτεί για μένα όταν σκότωνα άλλες ψυχές. Και τις θυμάμαι όλες τις ψυχές που σκότωσα.. κατώτερα όντα. και κατώτερο εγώ από σας. έτσι υποτίθεται. ο ένας σκοτώνει τον άλλο και τρέχει να φύγει πριν βγει αίμα, πριν βρωμίσει το πτώμα. αν η ισορροπία στα κακά που έκανα ήρθε έτσι, ας είναι. Αλλά η ισορροπία θα έρθει για όλους. Το ακούτε «άνθρωποι»? Εσείς που βρίσκετε μια άγρια χαρά στο να σκοτώνετε. Να θυμάστε. Η ισορροπία θα έρθει κάποια στιγμή για όλους. ελπίζω σ αυτό. ίσως απλά να ναι ένας μύθος που έφτιαξαν οι κατώτεροι για να αισθάνονται καλύτερα όταν ζουν την αδικία και να μην έρθει ποτέ για σας η ισορροπία. Ίσως να σκοτώσετε κι άλλες ψυχές στο διάβα σας χωρίς καν να το καταλάβετε ή ακόμα τροφοδοτώντας έτσι τη ζωή σας. ίσως όμως να έρθει η καριόλα η ισορροπία και για σας κάποτε. απλά ίσως.

ας έρθουν

•Ιανουαρίου 3, 2015 • 1 σχόλιο

δεν σου συνέχισα όμως την ιστορία.. ήθελα να είμαι καστανάς. αλήθεια. αμα ποτέ γίνω γέρος να είμαι καστανάς. με τον τσίγγινο θερμοσίφωνα γεμάτο κάρβουνα από τη μέση και πάνω και ρόδες στην κάτω μεριά. θα πιάνω μια γωνία καλή -μαιζώνος και ερμού για την δική μου πόλη είναι καλή- ή μια πλατεία και θα κάθομαι στο πτυσσόμενο σκαμνάκι μου. στην αρχή θα χει τόσο κρύο και με τα γάντια μου με κομμένα δάχτυλα θα βάζω στα κάρβουνα φωτιά. από κάτω ένα ντουλαπάκι γεμάτο με τα πιο ωραία κάστανα που θα παίρνω από τους φίλους μου τους ορεινούς. θα τα χαράζω ένα ένα με μια διαμετρική τομή, όπως σου έλεγα, και θα τα αφήνω να καούν ομοιόμορφα στα κάρβουνα. σε αυτό πρέπει ακόμα να προσπαθήσω για να γίνω καλός όπως είδες. και το κρύο θα φύγει και θα ζεσταίνομαι από τα κάρβουνα και τον τσίγγο που θα γίνεται ολόκληρος ένα φτηνό καλοριφέρ. το πιο ζεστό καλοριφέρ στη μέση της κρύας πλατείας.

και με την αστεία και μπάσα φωνή μου θα τραγουδώ «εδώ τα καλά κάστανα.. ζεστάνετε τα μέσα σας..! ζεστάνετε την αγάπη σας..!» και θα θυμάμαι τις μέρες που ήμουν νέος και με έπαιρναν κάμερες και τραγούδαγα και θα χαμογελάω. Τι σημασία είχε? είχε για μένα θα σκέφτομαι.. και θα χαμογελάω. θα χαμογελάω μάτια μου.

και θα ζεσταίνω καρδιές ήδη ζεστές. ζεστές από έρωτα και πάθος. νέα ζευγάρια θα με πλησιάζουν. πλέον νέοι θα ναι όλοι για μένα. ευτυχισμένοι σαραντάχρονοι με τα παιδιά τους, δυο δεκαεφτάχρονα παιδιά που νομίζουν ότι αγαπάνε ο ένας τον άλλο, ένας πενηντάρης καθηγητής με την δεκαεννιάχρονη φοιτήτριά του, μια σαραντάρα κατσαρομάλλα  που σκέφτεται τελευταία πολύ έναν μικρότερο της παίρνει κάστανα για την κορούλα της, δυο φίλοι που αγαπούν την ίδια κοπέλα, τρεις πρωτοετείς φοιτήτριες που μόλις μετακόμισαν εδώ, και δυο παιδιά νέα που προσπαθούν να είναι καλά και όταν πάνε σπίτι ίσως κάνουν τον πιο ωραίο έρωτα, ίσως τσακωθούν μέχρις εσχάτων για άλλη μια φορά.

εγώ πια δεν είμαι τίποτα από αυτά. ανίκανος να ερωτευτώ απλά αγαπάω. αγαπάω όλες τις παραπάνω εικόνες που κάτι μου θυμίζουν από την πολύχρονη ζωή μου, που με κάνουν να γυρνάω δεκαετίες πίσω και να αναπολώ. Έρχεται ο Αλέξης και με χαιρετά κάθε Κυριακή μετά το διαγώνισμα, κάθε τετάρτη βράδυ πριν το λάιβ, κάθε φορά που πάει να πάρει βιβλία για το πανεπιστήμιο στο παρακάτω βιβλιοπωλείο, κάθε φορά πάει για ποτό με τους φίλους του, κάθε φορά που χωρίζει με τη βιολέτα, κάθε φορά που σιχάθηκε ξανά τη ζωή του, κάθε μήνα που πληρώνεται καλά, κάθε χρόνο που δεν έχει σημασία που ήρθε ο νέος, κάθε δεκαετία που χρειάστηκε για να καταλήξει τελικά να χαρεί για όλα αυτά μόνο όταν είναι αναμνήσεις.

Τώρα που κάθομαι στο σκαμνάκι μου και μοιράζω ζεστασιά στους ανθρώπους βλέπω τι όμορφα που ήταν όλα. Ακόμα κι αυτά που δεν ήθελα, ακόμα κι αυτά που με έκαναν τρελό. Δε μπορώ άλλο να αγανακτώ με αυτά που ζω. Είμαστε φτιαγμένοι για κάτι μεγάλο. Όλα θα βοηθήσουν σε αυτό. Είμαστε φτιαγμένοι για κάτι μεγάλο. Ας μοιράζω έστω ζεστασιά σε τυχαίους ανθρώπους εκεί έξω.

Ας μεγαλώσω μίζερα και ανεκπλήρωτα γιατί βιάζομαι να φτιάχνω κάστανα σε χαρούμενους ανθρώπους. Ανυπομονώ να μην μπορώ πια να ερωτευτώ. Ανυπομονώ αν δω τον ευρύτερο λόγο που υπάρχω. Υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα, θλιβερότερα και τελειότερα μέσα στη θλίψη τους από το να μην μπορώ να καταλάβω πια γιατί δεν με καταλαβαίνει ο άνθρωπός μου. Ας μεγαλώσω γρήγορα, μίζερα και ανεκπλήρωτα γιατί βιάζομαι την αγάπη που έχω να την δώσω σε τυχαίους ανθρώπους που την χρειάζονται χωρίς καν να με κοιτάξουν στα μάτια. απλά θα ακούσουν «εδώ τα καλά κάστανα.. ζεστάνετε τα μέσα σας..! ζεστάνετε την αγάπη σας..!» τραγουδιστά και αστεία. και θα ρθουν.

ας έρθουν ακόμα και τότε. χωρίς να με γνωρίσουν ποτέ.

αλεξηςπ

νεκρή οργανική ύλη

•Δεκεμβρίου 9, 2014 • 1 σχόλιο

Είναι δανεική τούτη η ζωή που ζω. Ο καναπές που κάθομαι. η τηλεόραση που έφτιαξα. Ο αέρας που αναπνέω. Τα μόρια που με αποτελούν κάποτε ήταν άλλων ζωντανών οργανισμών. Ο σκύλος που αγαπάω. Είναι δανεική η δουλειά που κάνω. Κάποιος μου την έδωσε. Κάποιοι με θεωρούν άξιο και ακόμα με πληρώνουν γι αυτό. Γι αυτό και το κάνω. Κάνω κάτι για να πετάξουν άλλων φτερά. Πιο νέων, πιο όμορφων, πιο σύγχρονων, πιο έξυπνων. Ειναι δανεικό και το δικό μου σπίτι. Κάποιου αλλου. Το στρώμα που πήρε απολαμβάνω, το ανάκλιντρο και τον μάγειρα με ατμό. Είναι δανεική η ζωή αυτή από κάποιον. Κάποιος μου την έδωσε. Κάποιοι. Κάπου τα χρωστάω όλα αυτά. Αυτά που πρακτικά τα απέκτησα μόνος μου είναι δανεικά. Τα λεφτά που έχω στην τράπεζα, το αυτοκίνητο που οδηγώ, το σπιτάκι που έφτιαξα με δικά μου λεφτά στην ταράτσα. Κάπου τα χρωστάω όλα.

Δεν μου ανήκει τίποτα. ουτε καν η μουσική μου. Κι αυτή δανεική. Από τόσες αγάπες και τόσους φόβους που έγιναν ψυχαναγκαστικά αγάπες και τόσους ανεκπλήρωτους έρωτες και τόσες παρεξηγήσεις και τόσα αμέτρητα βράδια που δεν τελειώνουν με τίποτα. Η μουσική μου είναι άλλων. Τα τετράχορδα όργανά μου είναι άλλων. Η φωνή μου είναι άλλων.

Είναι δανεική και η ψυχή μου. Άλλοι την έφτιαξαν έτσι όπως είναι σήμερα. Τη σμίλεψαν με μαλακά και σκληρά λόγια. Τη πάγωσαν με βρισιές, την έκαψαν με μεγάλες κουβέντες. Τη γλύκαναν με πονηριά ή με αληθινή αγάπη, τη μεγάλωσαν για να χωράει κι αυτούς που δεν έπρεπε. Τη μαράζωσαν αφού την άνθισαν -δικαίωμά τους-, τη σκότωσαν αφού την ανέστησαν -δικαίωμά τους.

Αυτά που αγαπάω συνέβησαν. Αυτά που αγαπάω συνέβησαν από άλλους. Δανεική η ψυχή, δανεικά κι αυτά που αισθάνεται. Αν άλλοι ήταν σε κοινές διαστάσεις με αυτές που έζησα κι όχι αυτοί που έτυχαν, θα ήμουν ένας άλλος. Θα μου δανειζόταν μια άλλη ψυχή.. που θα αγάπαγε άλλους ανθρώπους.

Αλλά αυτά που συνέβησαν τα αγάπησα. Οχι σαν τυχαία αλλά σαν μοιραία. Όχι σαν δανεικά αλλά σαν δημιουργήματά μου. Αυτά που συνέβησαν χωρίς να με ρωτήσουν, αυτά αγάπησα. Υποκρίθηκα ότι τα γέννησα εγώ και ό,τι συνέβη ήταν δική μου απόφαση. Μόνο σε αυτό υποκρίθηκα. Πως αλλιώς να δεχτώ το πόσο τυχαίες είναι οι μεγαλύτερες μου αγάπες?

αλεξηςπ

δραπετης

•Οκτωβρίου 1, 2014 • Σχολιάστε

Στο ενυδρειο αδειαζει σιγα σιγα το νερο. Λεγεται εξατμιση. Καθως ειναι ανοιχτο απο πανω, το νερο μεσα του σιγα σιγα δραπετευει. Μην εστιαζεις στο ενυδρειο οπως κανουν οι πολλοι. Το ενδιαφερον σου να τραβα το νερο. Το νερο εχει ανακαλυψει ενα τροπο να ξεφευγει παντα απο την φυλακη του. Αλλαζει μορφες. Και το κανει παντα πολυ πολυ αργα, για να μην το παρει κανεις χαμπαρι. Απο υγρο γινεται αεριο και φευγει, και χανεται. Το καθε μοριο του χορευει μπροστα στα ματια σου χωρις να το βλεπεις γιατι ειναι τοσο μικρο και διαφανο. Μια σταγονα καθε μερα. Τοσο αργα. Κανεις δεν πρεπει να καταλαβει την διψα του -τι ειρωνικο να διψα το νερο- για ελευθερια. Πολυ αργα και μεθοδικα σαν τον πιο εξυπνο κατα συρροη δολοφονο, εξαφανιζεται μπροστα σε ολους χωρις να το καταλαβαινει κανεις.

Μονο οταν στερεψει το ενυδρειο θα το καταλαβει καποιος, μονο οταν μετα απο μηνες το δει αδειο. Εξατμιση, θα πει, και θα το ξαναγεμισει ισως. Ξεχνοντας ολο το σχεδιο που στηθηκε πισω απο αυτο, το τοσο καλα μελετημενο. Το νερο που ηταν εκει δραπετευσε. Και αυτο ειναι που εχει σημασια.

Πολλα κομματια του χορευουν αερινα ακομα μπροστα μας.

προσπαθησε να τα δεις κι εσυ!

αλεξηςΠ

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.