Δεν ξέρω παρά να τραγουδώ…

Ηλιοβασίλεμα

 

Κοιτάω τον ουρανό απ’ το παράθυρο

Αυτό έμεινε μονάχα να κοιτάω

Και να ξεφεύγω μια στιγμή μέχρι το άπειρο

Σαν τα πουλιά πάνω απ’ τη θάλασσα πετάω

 

Κόκκινα χρώματα όμορφα κοιμίζουνε

Τον κοιμισμένο ετσι αλλιώς συλλογισμό μου

Βήματα όμως από έξω με γυρίζουνε

Και πάλι πίσω απ’ το παράθυρό μου

 

Και προσπαθώντας να τους πω ότι κάτι έκανα

Στης επιστήμης τα λαμπρά τα μονοπάτια

Μπερδεύω έξυπνες ιδέες κι ότι έψαχνα

Λεει, για νέους τρόπους να ερωτεύονται τα μάτια

 

Όλα τα χρώματα απ’ το μαύρο τώρα θάβονται

Τα πρώτα σπίτια λαμποκοπούν στο άγγιγμά του

Χωρίς να ξέρουνε ότι όπως αναπαύονται

Ξημερώνει μια νυχτιά, νυχτιά θανάτου

Αλέξης Π.

Advertisements

~ από alexpan στο Μαΐου 15, 2007.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: