Δεν θέλω

– Δεν θέλω, το καταλαβαίνεις? Ψυχή μικρού παιδιού, που τόσο πολύ θέλει να μένει έτσι κι όλοι να την βλέπουν έτσι.. Δεν θέλω να πάω

– Θα πας. Τι ωραία που θα ‘ναι σε ανθρώπους ξένους ανάμεσα! Τόσο πολύ που ήθελα πάντα να πάω, να πας, ανάμεσα σε άγνωστους. Να δείξεις ποιος είσαι, τι αξίζεις. Μην κλαις. Θα πας.

– Δεν κλαίω, με είδες να κλαίω? Κρύβομαι καλά εγώ όταν κλαίω, ένα πλεονέκτημα που έχω να το λέω. Δεν κλαίω ποτέ. Ούτε μόνος μου κλαίω, έτσι το κάνω για να μ’ αγαπούν κι άλλο. Οι δικοί μου αγαπημένοι άνθρωποι να μ’ αγαπούν κι άλλο. Αφόρητα..

– Πφφ, οι δικοί σου αγαπημένοι άνθρωποι? Πφ, είσαι ότι αγαπάς, το ξέχασες, ότι αγαπάς, όχι όποιος σ’ αγαπάει. Το ξέχασες? Τώρα που πρέπει να φύγεις τα αλλάζεις όλα έτσι? Αλλά έτσι είσαι, το είπες κι εσύ. Ένα παιδάκι. Ένα σκατόπαιδο. Θυμάσαι που έκανες στο χωριό βόλτες με το ποδήλατο κι έπεφτες κάτω και σωριαζόσουν και νόμιζες πως θα είναι έτσι πάντα. Τώρα ρε αν σωριαστεις.. Έτσι και σωριαστείς, θα σε πατήσουν ρεεε!!! Πάτα τους εσύ ρε όσο προλαβαίνεις κι όσο μπορείς. Γιατί το ξέρεις, ηλίθιε, το ξέρεις. Όσο κι αν κάνεις τον αθώο. Θα πας. Θα γυρίσεις και μετά θα πατήσεις πιο ψηλά. Γιατί θα ναι κι άλλοι από κάτω.

– Τι λες? Για ποιον με πέρασες. Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάω και μ’ αγαπούν. Αυτό δεν γίνεται δηλαδή? Εσύ είσαι ηλίθιος, που νομίζεις μ’ ένα ταξίδι θ’ αλλάξει η ζωή σου! Τα καλύτερα ταξίδια, φαντασμένε, στο μυαλό γίνονται. Εδώ. Στο μυαλό. Όχι στις μεγαλουπόλεις. Όχι στα πολλά λεφτά. Εδώ είναι όλα. Και η αλήθεια εδώ είναι. Αν μπορείς να την ανακαλύψεις, που μπορώ είμαι σίγουρος, μπορώ και από εδώ.

– Φαντασμένος εγώ? Χαχα, φαντασμένος εγώ? Εσύ που κάνεις όλου του κόσμου τα ταξίδια στο μικρό φτηνό μυαλό σου και αυτό σου φτάνει , εσύ θα με πεις φαντασμένο? Εσύ που μοιάζεις χαμένος όλες τις ώρες, τις πιο κρίσιμες. Χαμένος όλες τις ώρες.. Θες να χαθείς? Πήγαινε εκεί και θα χαθείς για τα καλά.Χαχα, για τα καλά. Θες να χαθείς? Εγώ πάντως θέλω.Πήγαινε. Θα πας.

– Δεν θέλω, και θα κάνω ό,τι θέλω. Αγάπα, και κάνε ό,τι θες. Έτσι ζω εγώ. Αγαπάω και κάνω ό,τι θέλω. Έτσι θα συνεχίσω, έτσι ακόμα κι αν θέλεις να χαθώ. Χμ.. χαζέ.. Δεν καταλαβαίνεις ότι εγώ είμαι αυτός που δεν θα χαθεί ποτέ, ό,τι κι αν γίνει. Κουτέ, εσύ έχεις μεγάλες πιθανότητες να χαθείς, γιατί υπάρχεις. Εγώ δεν θα χαθώ ποτέ γιατί είμαι στο μυαλό. Στη σκέψη. Όχι δεν είμαι φαντασμένος. Φαντασμένος είσαι εσύ, εγώ είμαι η φαντασία η ίδια. Η φαντασία στο μυαλό σου. Εγώ του δίνω λίγη αξία, εγώ σε κάνω ν’ αγαπάς και να αγαπιέσαι έστω κι αν αυτά δεν συναντιόνται εύκολα.

– Εσύ, εσύ, εσύ.. Νομίζεις ότι όλα είσαι εσύ. Αυτό είναι το πρόβλημά σου. Κι όταν κάποιος σου δίνει κάτι που θα ‘πρεπε να σ’ ευχαριστεί εσύ, ΕΣΥ, λες δεν θα πάρεις. Εσύ λες δεν θέλεις. Σου φτάνεις εσύ.. Σε ποιον άνθρωπο του φτάνει ο εαυτός του? Να λοιπόν γιατί είσαι ό,τι χειρότερο θα μπορούσες να είσαι. Σου φτάνει ο εαυτός σου. Ό,τι υπάρχει γύρω σου, ας υπάρχει. Ό,τι σε χαϊδεύει, ας είναι. Ό,τι χαίρεσαι είναι δικό σου. Σχεδόν δημιούργημά σου. Και ποτέ δεν χαίρεσαι τα δημιουργήματα των άλλων, μα φθονείς, μόνο φθονείς. Τα έχεις μπερδέψει ρε βλάκα. Δεν υπάρχουν έτσι οι άνθρωποι. Έτσι οι άνθρωποι μόνο πεθαίνουν. Αργά και βασανιστικά.. μα μόνο πεθαίνουν. Και στο τέλος δεν σου μένει τίποτα ρε. Ούτε σάρκα, ούτε κόκκαλο για να φτύσουμε.Τίποτα δεν θα μείνει. Θα έχεις πεθάνει μαζί με τον εαυτό σου και στις καρδιές των ανθρώπων των άλλων τίποτα. Τίποτα.

– Μην ξεχνάς, στο είπα και πριν, για να λες όλα αυτά -αυτές τις μαλακίες- σου χρειάζομαι. Όσο κι αν θες να με σκοτώσεις, σου χρειάζομαι. Και γι’ αυτό θα μείνω εδώ, μαζί σου. Πράγματι έτσι θέλω, έτσι κάνω. Αλλά συνάμα σου χρειάζομαι κιόλας, γι’ αυτό άκουσέ με μια φορά ακόμα. Δεν έχουμε να πάμε πουθενά..

– Όχι, ούτε μια φορά. Ούτε καν μια φορά ακόμα. ΘΑ ΠΑΣ!!

– ΔΕΝ ΘΕΛΩ

– ΘΑ ΠΑΣ

-Θα πάω

– Δεν θέλεις

– Δεν θέλω, θα πάω

– Σ’ αγαπώ, μόνο γι’ αυτό που είπες τώρα, σ’ αγαπώ

– Δεν θέλω. Θα πάω. Μαζί σου. Δεν σ’ αφήνω. Δεν θέλω. Θα πάω..

Αλέξης Π.

(Υ.Γ. διάβασέ το φωναχτά! σσσς… ΦΩΝΑΧΤΑ!)

Advertisements

~ από alexpan στο Ιουνίου 29, 2007.

7 Σχόλια to “Δεν θέλω”

  1. Τις λέξεις τις ρωτώ για ν’απαντήσω
    το μέλλον αν μπορώ να καθορίσω.
    Τις σκέψεις μου παλεύω κάθε νύχτα
    μα λύση στο ερώτημα δεν βρήκα

    Ένα γιατί δίχως γιατί με βασανίζει
    Ένα μπορώ μα δε μπορώ με ταλανίζει
    Ένα μακρύ κατηγορώ
    Ένα βαθύ αναστεναγμό

    Ένα «εγώ» ψάχνω να βρω να συνεχίσω…

    Ξέρω μπορώ μα δε μπορώ να τ’αποδείξω
    Ξέρω μονάχα ν’αγαπώ, πώς να μισήσω;

    Είμαι εδώ για όλους αυτούς που μ’αγαπάνε
    Είμαι εδώ μα η Δανάη μου πού να’ναι;

    Ίσως να έχει κοιμηθεί
    Ίσως σταμάτησε να ξαποστάσει
    Ίσως να έμεινε παιδί και το δωμάτιο των ονείρων της να σιάζει…

    Είναι κακό να’σαι παιδί;
    Είναι κακό να σταματάς να ξαποσταίνεις;
    Άλλο τις λέξεις δε ρωτώ, κουράστηκα
    Θα συνεχίσω!!
    Μέσα στου χρόνου τη σιωπή θα τραγουδήσω
    Όλα του ήχου τα λεπτά θέλω να ζήσω!!!

    Ξέρω μπορώ!
    Ξέρω μονάχα ν’αγαπώ!
    Είμαι εδώ μα η Δανάη μου πού να’ναι;

    Είναι εκεί,
    Είμαι αυτή
    Είναι παιδί, κουράστηκε να περιμένει
    Σίγουρα έμεινε παιδί μα ξύπνησε και άρχισε να μεγαλώνει!!!

  2. Όπως κατάλαβες Αλέξη…δεν είσαι ο μόνος που στήνει τον εαυτό του στον τοίχο συχνά-πυκνά…! 🙂 Ξέρεις πώς νιώθω με κάτι τέτοια ερεθίσματα;; Σαν να με έχω στήσει στα δύο μέτρα και να με πυροβολώ αλύπητα, σαν εισαγγελέας που εις γνώσην του καταδικάζει τον κατηγορούμενο, ακόμα και αν όλες οι μαρτυρίες και τα αποδεικτικά στοιχεία τον αθωώνουν παμψηφεί!!! Μόνο και μόνο επειδή αυτός είναι ο ρόλος του!! Και μόλις περνάει όλο αυτό…μόλις καταλαγιάζουν οι σκέψεις αυτές…σαν από θαύμα, πάντα – επί τόσα χρόνια- πάντα χαμογελάω. Ξέρεις…όχι εκείνο το γέλιο που σχηματίζουν εύκολα όλα τα χείλη…αλλά εκείνο το χ α μ ό γ ε λ ο που βγαίνει απ’την καρδιά!! Το γιατί;; Μα είναι απλό!! Γιατί οι άνθρωποι που χαμογελούν πολλοί είναι αυτοί που οι καρδιές τους πονούν περισσότερο…»Ζωή σαν τριαντάφυλλο»…κάτι τέτοιο. Τα αγκάθια τους άρρηκτα συνδεδεμένα με την σαγηνευτική ομορφιά και το άρωμά τους… Γι’αυτό και εσύ λες: » – ΔΕΝ ΘΕΛΩ
    – ΘΑ ΠΑΣ
    -Θα πάω
    – Δεν θέλεις
    – Δεν θέλω, θα πάω
    – Σ’ αγαπώ, μόνο γι’ αυτό που είπες τώρα, σ’ αγαπώ
    – Δεν θέλω. Θα πάω. Μαζί σου. Δεν σ’ αφήνω. Δεν θέλω. Θα πάω..»

    Γιατί κουβαλάς και το αγκάθι σου…χωρίς αυτό θα’σαι σαν εκείνα τα άοσμα και στεγνά τριαντάφυλλα του θερμοκηπίου…εκείνα που τους έχουν βγάλει τα αγκάθια τους για να μην τριπηθούν όσοι τα αγγίξουν…Μα τι λέμε τώρα;;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΓΕΙΑ!!! Να τρυπηθούμε!!! Αλλά να απολαύσουμε το αυθεντικό άρωμα και την απαράμιλλη ομορφιά!! Φύγε λοιπόν, όχι με «δε θέλω». Αλλά με «θέλω». Έτσι θα φύγω κι εγώ…Γιατί έτσι ΘΕΛΩ!!! 🙂

  3. Αλεξ, όλοι σ αγαπάμε. Και μην αφήσεις πότε να σε πατήσουν ,ουτε να πατήσεις ποτε κανεναν. ΠΟΤΕ! Ο,τι κάνεις, κάντο εκ βαθέων, όχι γιατί πιέζεσαι, όχι γιατί σε πιέζουν οι άλλοι, αλλα γιατί το θές, το ποθείς, το ονειρεύεσαι, το στήνεις…. Καλή διαδρομή
    Ρίτσα Μασουρα
    ΥΓ. εξαιρετικα προσεγμένο κείμενο

  4. «Είμαι εδώ για όλους αυτούς που μ’αγαπάνε
    Είμαι εδώ μα η Δανάη μου πού να’ναι;»

    Δανάη μου, είναι υπέροχο όλο το ποίημα αλλά ξεχωρίζω αυτούς τους δύο στίχους και τους δίνω λίγη ακόμη έμφαση.. Έτσι είναι Δανάη μου, η ομορφιά του τριαντάφυλλου δεν κρύβεται μόνο στην όψη ή την οσμή του αλλά και στα αγκάθια ή ακόμα και στο περίεργο λατίνικό του όνομα (βλέπε κοχύλια!)..
    Για σένα το ξέρω ότι το θες ddd μου, αλλά για μένα…

    Ρίτσα, δεν θα πατήσω ποτέ κανένα. Στο υπόσχομαι. Ποτέ, γιατί μπορεί αυτός να είναι κάποιος σαν εσένα. Που δε γνωρίζω και μου γράφει τόσο όμορφα πράγματα. Και ποτέ δεν θα ήθελα να σου κάνω κακό! Εκ βαθέων ε? De profundis δηλαδή? χμ.. να ήξερες τι είπες τώρα ριτς! Όλη η διαδρομή θα συνεχιστεί de profundis, στο υπόσχομαι!

    Ευχαριστώ για όλα, όλους..
    Αλέξης Π.

  5. Εσύ και ο Εαυτός σου…

    Κάπως έτσι γίνεται…

    2 σε 1…

    Μόνο που προσωπικά δεν κατάλαβα ποτέ ποιος απ’ τους δυο έχει δίκιο…

    Πολύ ωραίο κείμενο Αλέξη μου!!!
    Με ταρακούνησε…!

    Αφιερωμένο…κάτι δικό μου…με τίτλο

    Έγω Και Ο Εαυτός Μου…

    Σ’ έφερα απόψε πάλι στο μυαλό μου.

    «Δύσκολη νύχτα θα περάσουμε ξανά»

    είπα στον εαυτό μου.

    Μα είναι φορές που τόσο με εκπλήσσει,

    Γιατί διαρκώς προσπαθεί να με ηρεμήσει.

    «Δεν είσαι μόνη σου» μου λέει«μη φοβάσαι»

    «Είμαι εγώ εδώ , για τίποτα μη λυπάσαι»

    «Πάρε μολύβι και χαρτί και έλα συνάντησε με ,

    μέσα στις λέξεις της καρδιάς έλα κι αντάμωσε με»

    Όλο του ‘λεγα εγώ και όλο αυτός κοιτούσε,

    Κάποια στιγμή να σταματήσω θέλησε

    γιατί μου είπε πονούσε.

    «Έλα σώπασαι τώρα και κοιμήσου

    τις όμορφες στιγμές για λίγο συλλογίσου

    αύριο είναι μια νέα μέρα ,

    σώπασαι και μόνο αυτό θυμήσου

    αύριο μια καινούργια μέρα ,

    σώπασαι και μόνο αυτό θυμήσου»

  6. Ξεχάστηκα…

    Καλή Εβδομάδα και Καλό Μήνα!!!

    🙂

  7. «δεν κατάλαβα ποτέ ποιος απ’ τους δυο έχει δίκιο…»

    Το ίδιο ισχύει και για μένα Emaki. Ποιος είναι ποιος και ποιο ν’ ακούσεις τώρα..

    Καλό μήνα, που δεν το βλέπω, αλλά όχι δεν θα προκαταβάλω εγώ τα πράγματα..Αλλά δεν το βλέπω..
    Φιλάκια,
    Αλέξης Π.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: