Του καραβιού η νύχτα

Περίμενα αυτή τη νύχτα. Τη λάτρεψα.Είναι πιο εύκολο να λατρέψεις κάτι όταν δεν το έχεις ζήσει, περιμενοντάς το να ‘ρθει. Πέντε νύχτες για μια νύχτα. Πέντε μέρες για ένα ξημέρωμα. Αυτό που θα ‘ρθει το ξημέρωμα. Θα γράφω μέχρι να δω το ξημέρωμα. Μέχρι να δω εσένα στο ξημέρωμα, στη στεριά να με περιμένεις αστεία. Κι όμως τόσο σοβαρά να χαμογελάσεις από μακριά. Δεν θα το δω, μα το ξέρω. Θα χαμογελάσεις τόσο σοβαρά εκείνο το ξημέρωμα. Αυτό που έρχεται.

Θα σου γράφω όλη νύχτα, θα σου μιλώ, θα σου τραγουδώ. Αυτή τη νύχτα είμαι φτιαγμένος μόνο για να σου τραγουδώ. Αυτή τη νύχτα υπάρχω μόνο για να σ’ αγαπώ. Και το ξημέρωμα, όταν θα πλησιάζουμε με τον ρυθμό της θάλασσας, ό,τι εκείνη προστάξει, θα σε δω από μακριά και θα χαμογελάσω σοβαρά. Μα θα είμαι αστείος, δεν θα δεις την σοβαρότητά μου. Θα μαι αστείος, όταν σε δω απο κοντά, όταν σε αγκαλιάσω, σε φιλήσω, θα μαι αστείος. Μα να θυμάσαι, όπως κι εγώ, σου έγραφα όλη την νύχτα. Ήσουν το τραγούδι μου όλη τη νύχτα. Σ’ αγαπούσα ολόκληρη τη νύχτα!

Θα σου γράψω ένα μικρό βιβλίο. Μόνο σε σένα θα το γράψω,κι όλος ο κόσμος να το διαβάσει, εγώ θα το γράψω μόνο σε σένα. Και χωρίς κανένα άλλο λόγο να τριγυρνά στο κεφάλι μου, όπως τότε εκείνης της φίλης που σου πήρε ένα δώρο, να γλυτώσει τις τύψεις. Θα σου φτιάξω ένα δώρο. Το πιο μεγάλο δώρο. Πάντα θυμάμαι να μου παραπονιέσαι για τα άδωρα χρόνια μου μαζί σου. Θα σου φτιάξω ένα δώρο. Θα ντυθώ δώρο σου, θα γραφτώ δώρο σου.. Το πιο ακριβό μου και το πιο ακριβό σου δώρο. Εγώ.

Έχω χρόνο. Λίγες φορές έχω χρόνο.Λίγες φορές γράφω, πιο λίγες αγαπώ. Συνήθως είμαι αστείος. Συνήθως ποθώ. Αστεία, αλλά ποθώ. Λίγες θα με ζήσεις ν’ αγαπώ. Λιγότερες να σ’ αγαπώ.

Ζαβολιές κάνω σα μικρό παιδί. Και ποθώ τη νύχτα εκείνη και περιμένω. Λέξεις που μιλάνε μέσα μου για τη νύχτα εκείνη, τις βάζω αρμονικά στη σειρά, ή όχι τόσο αρμονικά, και τις κάνω σκοτάδι στο λευκό της οθόνης μου. Μην είναι μόνο αυτό οι λέξεις τελικά? Σκοτάδι στο λευκό μας? Σκοτάδι στη ζωή? Τη ζωούλα μας?Χμ..

Ζαβολιές κάνω..

Advertisements

~ από alexpan στο Ιουλίου 8, 2007.

3 Σχόλια to “Του καραβιού η νύχτα”

  1. Οι λέξεις όντως είναι μπερδεμένες…Παραθέτω απλώς ένα μικρό απόσπασμα από ένα «τετράδιο» ας το πω…

    Ποια νύχτα; Ποιο αστέρι;

    Ένα μικρό αστέρι κάθε βράδυ μου θυμίζει τα μυστικά που λέγαμε εγώ κι εσύ κάτω από τη θέα του δικού μας ουρανού.
    Αυτό το αστέρι περιμένει καρτερικά,κάθε αύριο που έρχεται,να πέσει η μέρα και να βγει η νύχτα η μαύρη,για να με πιάσει από το χέρι,να με βγάλει στη βεράντα και να μου δείξει τον μισό μου πια ουρανό.
    Έτσι κι εγώ το ακολουθώ και βλέπω όσα η νύχτα μου φανερώνει για δικά της.
    Οι στιγμές μας περνάνε σαν ταινία,δίχως αρχή,μέση και τέλος,μπροστά από τα μάτια μου,με φόντο βαθύ μπλε και κάποια διάσπαρτα αστέρια που λαμπιρίζουν πάνω στο φιλμ της κοινής μας ζωής.
    Θέλω να σταματήσω για να χαθώ στη μαγεία του ουρανού,να απολαύσω την άβυσσο που κάθεται εκεί πάνω,μα δεν με αφήνει το μικρό αστέρι.
    Δάκρυα κυλούν στα μάτια μου.
    Δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο,με πληγώνουν όλα αυτά που έχουν φύγει μαζί σου.
    Με θλίβει η κάθε ημέρα που ξεκινά και γνωρίζω καλά πως δεν θα με ξεδιψάσεις ποτέ ξανά.
    Όσα ζήσαμε φορτωμένα σε καράβι που φεύγει μπρος στα μάτια μου.
    Και όπως λέει ένα αγαπημένο τραγούδι:
    Σ’ ένα ταξίδι στα παλιά
    ήσουν αγέρι στα πανιά και γλάρος στα κατάρτια
    Κι όπως γλιστρούσα στα νερά
    έβλεπα μπρος μου καθαρά τα δυο υγρά σου μάτια
    Πως με πονούν τα δειλινά
    που κρύβουν αναμνήσεις
    Όταν μου λεν ψιθυριστά πως πια δεν θα γυρίσεις
    Έσταζε η σκέψη μου καημό
    κι έναν παράφορο θυμό που με έκανε συντρίμμια
    Φτερούγιζαν οι ενοχές
    σειρήνες γύρω μου απ’ το χτες και μου ‘παιζαν τραγούδια
    Πως με πονούν τα δειλινά
    που κρύβουν αναμνήσεις
    Όταν μου λεν ψιθυριστά πως πια δεν θα γυρίσεις
    Δημήτρης Μητροπάνος -Δεν πάει άλλο- “Του έρωτα και της φυγής”

    Ίσως το κρύο,τα βράδια που περνούν,να με κρατήσει μέσα. Γιατί νοιώθω βαθειά στην ψυχή μου πως η ευτυχία που τόσο αναζητώ είναι οι μικρές στιγμές που ζούμε συνεχώς με διαφορετικά πρόσωπα,σε ξεχωριστούς κόσμους και διαστάσεις.
    Αυτό το αστέρι ξέβγαλε την πίκρα μου και την χάραξε στον ουρανό,σαν ξαστεριά η θλίψη μου μετρά τα όχι σου,αμέτρητα και φωτεινά,σαν πρέπει ακλόνητα στην γλυκιά χροιά της τρυφερότητάς μου.
    Σου γνέφω την αγάπη μου κι ας μην ακούς την αντοχή μου.
    Αχ πόσο θα ‘θελα το γινάτι σου να μην έφτανε σε μένα.
    Όμως φύγε κι ας (μην) κοιτάμε τα ίδια όνειρα.
    Σκούπισε το δάκρυ μου και ξεκίνα για όπου σε βολεύει.
    Δεν λογαριάζω μεγάλα λόγια και πρωτόγνωρα αισθήματα.
    Αν δεν είσαι για εδώ, δεν με νοιάζει όπου κι αν πας.

  2. Ευχαριστούμε ddd για τις σκέψεις σου. Δεν τις χαρακτηρίζω υπέροχες, αλλά.. δύσκολες, νομίζω ταιριάζει καλύτερα.
    Αλλά διαφωνώ. Στην τελευταία γραμμή. Θα έλεγα μάλλον:
    «Αν δεν είσαι για εδώ, θα με νοιάζεις όπου κι αν πας».. Κι αν το καλοσκφτείς, πιστεύω, θα συμφωνήσεις.
    Πάντα έτσι είναι. Δεν σε νοιάζει αλλά θες να ξέρεις, δεν ενδιαφέρεσαι αλλά πως περνάει? Δεν μιλάτε.. αλλά του/της γράφεις! ε??
    φιλάκια,
    ευχαριστούμε και πάλι για όλα σου τα καλά!
    Αλέξης Π.

  3. Εννοείται πως συμφωνώ…Είναι σαφέστατα ειρωνικό…σαρκαστικό…πιο πολύ πονά αυτός/ή που το γράφει (ή που μπορεί να το πει και κατάμουτρα χωρίς να το εννοεί) παρά αυτός που το ακούει!! Είναι μέρος του ανύπαρκτου ξεσπάσματος και αυτό!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: