την χαρά φοβάσαι και κρύβεσαι

Ψιχάλιζε πριν. Τώρα μόνο βροντές ακούγονται. Φωνές της φύσης που μιλούν σε όσους θέλουν να ακούσουν. Είμαι τρελός. Χωρίς να έχω κάτι να γράψω μένω για εικοστή ώρα ξύπνιος και πατάω πάλι κουμπιά. Κουμπιά βρώμικα από όλα αυτά τα πατήματα, από όλα αυτά τα ξενύχτια. Λάθος. Έχω μάλλον κάτι να γράψω. Έχω κάτι να σου πω. Πάντα θα έχω κάτι να σου πω. Δεν θα τελειώσω ποτέ. Όχι προτού με τελειώσεις εσύ. Η φύση είναι άγρια. Την φοβάμαι. Παλιότερα την δάμαζα. Τώρα φοβάμαι. Μένω κάτω από ένα δέντρο με το αυτοκίνητο και φοβάμαι βλέποντας τους μουγκούς μακρινούς κεραυνούς να σχίζουν βίαια την γαλήνη του μαύρου. Του μαύρου που δεν είναι χρώμα, είναι τίποτα. Και κομματάκια του δέντρου πέφτουν πάνω στο αυτοκίνητο σε κάθε κύμα αέρα, και με ξυπνούν από τις σκέψεις και μου λένε «φύγε, φύγε όσο είναι καιρός». Κάνουν κακό αυτά τα κομματάκια που πέφτουν έτσι πάνω στο άσπρο χρώμα. Το τρώνε σιγά σιγά. Οι σκέψεις τώρα μοιάζουν μ’αυτά τα πετραδάκια. Κι εγώ είμαι το χρώμα. Και ξεθωριάζω. Και τι χρώμα είμαι; Αυτό το μαύρο που έχω απεναντί μου θα μου πήγαινε τώρα. Αλλά το μαύρο συνεχίζει να μην είναι χρώμα. Ίσως να είμαι αυτό το λευκό σύννεφο. Αυτή η δειλή υποκίτρινη λάμψη του κεραυνού. Που είναι δειλή. Χτυπά και εξαφανίζεται και δεν ξέρει κανείς από πού ήρθε, αγνοώντας ακόμη και η ίδια τον λόγο. Κι είμαι εγώ ένας από αυτούς τους μουγκούς κεραυνούς που έχουν κάτι να σου πουν. Αλλά κρύβονται πίσω από την λάμψη τους και προσπαθούν έτσι να σου τραβήξουν την προσοχή. Όχι μόνο την δικιά σου. Την προσοχή. Κι είμαι εγώ ο πιο λαμπερός από αυτούς. Και φοβάμαι τους κεραυνούς, την φύση αυτή την άγρια, την σημερινή. Και φοβάμαι εμένα. 

Η μπόρα έφυγε κι ο σκύλος ημέρεψε. Τίποτα πια δεν είναι όπως πριν. Είχαν ότι είχαν να σου πουν και τώρα φεύγουν. Τις βρισιές, τα ουρλιαχτά θα τα ακούσουν άλλοι παραπέρα σαν εμένα και πόσο θα θελα να πω και σαν εσένα. Αλλά δυστυχώς… Θα ‘ναι λάθος. Εσύ βρήκες αλλού κεραυνούς. Βρήκες αλλού χρώματα να ξεθωριάσεις. Να ξεθωριάσεις και να βάλεις από πάνω τα δικά σου. Τα φανταχτερά, του χαμόγελού σου χρώματα. Και το αυτοκίνητο φεύγει γιατί φοβάται την ύπαρξή του. Ανάβει τα φώτα του, γεμίζει μουσικές και αφήνει πίσω του την μουντή, στοιχειωμένη όψη του σημερινού τοπίου. Του καθημερινού. Αλλά όσο δυνατή κι αν είναι η μουσική, όσο χαρούμενα όλα, η αντίθεση βρίσκεται, υπάρχει κι όλοι το ξέρουμε. Κι εγώ κι εσύ καλύτερα από όλους. Και έρχεται να δηλώσει την παρουσία της μόνο σε τοπία σαν αυτά, μόνο τις νύχτες αυτές.. Γιατί κι αυτή φοβάται όπως όλοι μας. Η πολύ χαρά της κάνει κακό και φοβάται και κρύβεται. Η πολύ χαρά σου κάνει κακό και φοβάσαι και κρύβεσαι…Καληνύχτα. 

Advertisements

~ από alexpan στο Ιουλίου 17, 2007.

5 Σχόλια to “την χαρά φοβάσαι και κρύβεσαι”

  1. » Κι εγώ είμαι το χρώμα. Και ξεθωριάζω. Και τι χρώμα είμαι; »

    Υπάρχει απάντηση…για σένα ειδικά, την έχω βρει από πέρυσι κιόλας…!! 🙂 Υπάρχει ανάμεσα στις λέξεις που ζωγραφίζουν εικόνες και κεντάνε συναισθήματα στο βιβλίο «Το χρώμα του φεγγαριού» της εκπληκτικής Αλκυόνης Παπαδάκη…Διάβασέ κάποια στιγμή και θα καταλάβεις τι εννοώ…

    » Εσύ βρήκες αλλού κεραυνούς. Βρήκες αλλού χρώματα να ξεθωριάσεις. Να ξεθωριάσεις και να βάλεις από πάνω τα δικά σου. Τα φανταχτερά, του χαμόγελού σου χρώματα».

    «Οι άνθρωποι που χαμογελούν πολύ είναι αυτοί που οι καρδιές τους πονούν περισσότερο… και τα ωραιότερα λόγια μιας αγάπης κρύβονται πολλές φορές μέσα στη σιωπή ενός βλέμματος…ό,τι ΔΕΝ ακούγεται δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει…».

    Και σαν επίλογο…απλώς να πω ότι η πολλή χαρά με κάνει να νιώθω ανασφάλεια…και ναι, έχεις δίκιο…και φόβο…και αδράνεια…και…άστο καλύτερα. Φτάνει τόσο!!!

  2. Θα προσπαθήσω ddd μου να το βρω και να το διαβάσω το βιβλίο.Ευχαριστώ πολύ και δημόσια για όλα σου τα comments!
    Αλέξης Π.

  3. τρυφερή βραδινή παρεούλα. Για τις ώρες τις δύσκολες, αυτές της εξαντλητικής αυπνίας. Το θέμα ειναι αν μέσα από όλη αυτή την σωματική και πνευματική εξάνλτηση θα δούμε πράγματι τα σκυλιά να πηγαίνουν παραπέρα.
    ριτσα μασουρα

  4. Ρίτσα μου, δεν με ενδιαφέρει να έχω πολλά σχόλια, με ενδιαφέρει να έχω τέτοια σχόλια! Αλήθεια? τρυφερή βραδυνή παρεούλα?

    δυστυχώς στο ερώτημα με βρίσκεις άφωνο.. ελπίζω να ήταν ρητορικό.
    Ευχαριστώ τόσο πολύ,
    Αλέξης Π.

  5. Ναι φυσικά και ήταν. αλλα καμιά φορά χρειάζονται και αυτά.
    καλημερα
    ριτς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: