Στους φίλους..

Είναι δύσκολο να ξεκινήσεις να γράφεις για κάτι που νοιώθεις ότι έχεις χρέος να το κάνεις. Δεν μπορώ να γράφω αν δε ποθώ να γράφω, να μην τραγουδώ αν δεν αγαπάω να τραγουδήσω. Ελπίζω πρώτα σε αυτό. Να τραγουδώ όταν αγαπώ, να γράφω όταν ποθώ. Ελπίζω μετά σε αυτό.

Όχι δεν είναι χρεός. Όχι..

Είναι τιμή μου. Ο τόπος μου είναι τιμή μου. Τα χρόνια μου στο χωριό είναι τιμή μου. Και όλα αυτά τα άψυχα (που ο θεός να τα κάνει) δεν θα μεγάλωναν τον Αλέξη Π. έτσι, αν οι άνθρωποι γύρω τους, μέσα τους δεν ήταν έτσι. Οι άνθρωποι που γνώρισα, που γνωρίζω είναι τιμή μου. Οι πρώτοι, οι παλιοί, οι νέοι, οι επόμενοι..

Αλλά ρε συ, υπάρχει μια παρέα που δεν μπορεί παρά να αγαπώ όσο τίποτα. Οι φίλοι μου! Οι χαζούληδες φίλοι μου! Δεν μιλώ ποτέ πολλά πολλά για τους φίλους μου, αλλά μου λείπουν. Μου λείπουν μερικές φορές όταν ακόμα ακόμα είμαι μαζί τους. Μου λείπουν αυτοί και οι σκέψεις τους, αυτοί και οι λέξεις τους. Αυτή η ζωή, η γρήγορη, η επιστημονική πως σε κάνει να χάνεις τους φίλους σου! Μένω έκπληκτος. Αυτή η ζωή η όμορφη, η απολαυστική να μη χωρά ποτέ όλα τα καλά μαζί. Κι όσα καλά έχεις τώρα να περνάς για άσχημα, κι όσα σου λείπουν μόνο να νοσταλγείς. Και πάλι αυτό να αναποδογυρίζει σε αυτή την ζωή μας, την γρήγορη, την επιστημονική, την μικρή ζωή μας..

Πάλι τους φίλους θα αφήσω να με κάνουν Σούρα για δυο μέρες ακόμα. Και μετά πάλι Αλέξης, ή μάλλον Alexis, και μετά πάλι Αλέξης Π. Ή πάντα όλα μαζί. Γιατί οι χώροι δεν χωρίζονται εύκολα, οι χρόνοι όμως δύσκολα απο-χωρίζονται. Έτσι πιστεύω. Και πολλές φορές το γράφω, το δείχνω, το πονάω πολλές άλλες φορές ο ίδιος. Με πονάει μάλλον..

Απλοί μου φαίνονται. Σαν την Βιολογία. Αγαπώ την Βιολογία γιατί είναι απλή, και τόσο πολύπλοκη γίνεται καμιά φορά, και πλέον όλες, ακριβώς γι’ αυτό. Επειδή είναι απλή! Όλα τα μικρά μαζί κάνουν ένα τεράστιο. Κι αν αυτό το τεράστιο είχε μεγάλα κομμάτια, τρομάζει μα λύνεται. Μα τεράστιο φτιαγμένο με μικρά κομματάκια, συναρπάζει αλλά μένει άλυτο. Μάλλον έτσι μοιάζουν και οι φίλοι μου. Συναρπάζουν οι απλοί φίλοι μου, την πολύπλοκη σκέψη μου, την περίεργη συντροφιά μου.. Ξέρω πως είναι περίεργη αλλά θέλω να είναι έτσι. Γιατί δεν τραγουδώ αν δεν αγαπώ? Διότι δεν είμαι περίεργος αν δεν θέλω.. Χμ, έτσι εξηγείται..

Προβλήματα θα έχουμε πάντα. Λύσεις υπάρχουν, αστείες ή σοβαρές. Κυρίως αστείες οι λύσεις σας. Άκου να τηλεφωνήσω για βόμβα! Αστείες οι λύσεις σας, ποιος τις είπε γελοίες? Ηλίθιος θα πέρασε από δίπλα και θα μας άκουσε.. Μη δίνεις σημασία.. Και αυτό έχει το ρόλο του, και αυτό χωρά συζήτηση, και αυτή, και αυτή, και οι άλλες. Συζήτηση αστεία, σοβαρή με τ’ αστεία της…

Μ’ αρέσει να αγκαλιάζω τους φίλους. Τι να κάθεσαι να πεις τώρα. Που να καταλάβει ο άλλος, ακόμα κι ο φίλος. Που να εξηγείς.. Αγκάλιασέ τον κι όλα θα είναι εύκολα, διακριτά. Αγκαλιάζω τους φίλους στα έυκολα, στα δύσκολα, όταν έρχονται από μακριά, όταν φεύγουν μακριά, όταν έρχομαι από μακριά, όταν φεύγω μακριά (κι όμως πολύ κοντά), αγκαλιάζω κυριολεκτικά και όχι μόνο έτσι. Το ξέρουν. Το ξέρω. Αυτό φτάνει.

Ας αρχίσουμε τώρα ξανά τα αστεία με τον σουράκο ρε μάγκες! Ας γελάσουμε ρε παιδιά! Ας τα πούμε ρε φίλοι!

Κώστα, Μήτσο, Αργύρη, Σωτήρη, Κωστή, Αλέξη, Θανάση, Γιάννη.. Ας είμαστε φίλοι. Είστε οι φίλοι μου! Είναι τιμή μου!

(και ΝΑΙ, τα ονόματα τα έβαλα με τυχαία σειρά. Αλήθεια, τράβηξα κλήρους!)

Είναι τιμή μου!

φίλοι..

ΦΙΛΟΙ!

Αλέξης Π.

Advertisements

~ από alexpan στο Ιουλίου 25, 2007.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: