Το ποτό που άνοιξα μόνος μου

Το ποτό. Το ποτό που άνοιξα μόνος μου. Στο σπίτι μου. Στο μπαλκόνι μου. Στο κρύο μου. Στη μοναξιά μου. «Στο νησί τις γαλάζιες νύχτες».. τυχαίο?? Δεν ήρθες.. μα ποια περίμενα? Δεν ήρθε πάντως.. όποια κι αν ήταν. Δεν την είδα. Ποτέ.. καμιά γαλάζια νύχτα. Σε κανένα μπαρ. Σε κανένα νησί. Σε κανένα όνειρο… είμαι σίγουρος πια πως δεν την είδα. Μα δε φταίω εγώ. Δεν ήταν εκεί.. γι’ αυτό… είναι απλό. Δεν ήταν εκεί. Δεν φταίω εγώ.. το ξέρω, δεν φταίω. Μα κλαίω.

 

Το ποτό που άνοιξα μόνος μου. Μόνος. Όχι μέσα στην αγκαλιά της αγάπης μου με τους φίλους μου γύρω, με τα παράθυρα ανοιχτά να μπαίνει δροσερός ελληνικός αέρας και μουσικές όμορφες να επιλέγουν οι φίλοι μου ν’ ακούμε. Και να μιλάμε δυνατά και να γελάμε με καθετί. Και να μεθάμε σιγά σιγά κι όλα να είναι όλο και πιο χαρωπά. Γιατί.. γιατί δεν άλλαξαν καθόλου αλλά είναι συγχρόνως πιο χαρωπά από πριν.. αυτό είναι το θαύμα με την παρέα. Αυτή είναι η κατάρα της μοναξιάς. Ώρα με την ώρα όλα να γίνονται πιο μουντά. Όλα πιο αναπάντεχα, να μην αντέχεις άλλο.Να μην ξέρεις τι να κάνεις. Παρέα να κάνεις με ένα τραγούδι, με μια σκέψη.. Μα ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο όλων? Να κάνεις παρέα μα μια ανάμνηση.. είναι θανατηφόρο. Θανατηφόρο. Μια ανάμνηση μόνο είναι επικίνδυνη. Και πολλές μαζί είναι θάνατος.

 

Το ποτό που άνοιξα μόνος μου. Κανένα δεν άκουσα να λέει κάτι εκείνη την ώρα. Ούτε κάτι φάλτσο, κάτι κακό. Μόνο τα χείλη μου σχημάτισαν κάτι ήχους. «Καλωσήρθες Αλέξη, χρόνια πολλά αγόρι μου». Μα δεν ήμουν εγώ.. Το ορκίζομαι, δεν ήμουν. Αναμνήσεις ήταν.. αναμνήσεις που μίλησαν. Με γυναικείες φωνές, άλλες αγγελικές, άλλες λάγνες. Όλες μαζί με καλωσόρισαν. Κι εγώ όλες μαζί της φίλησα. Και χάρηκα που ήταν εδώ. Και ήπια το ποτό. Και όλα όσα με κέρασαν. Και ώρα με την ώρα όλα γίνονταν πιο χαρωπά.. αυτό είναι το θαύμα. Με τις αναμνήσεις αυτό είναι το θάυμα.. ώρα με την ώρα όλα γίνονται πιο… έφτασα στην άκρη στο μπαλκόνι.. «ελα δω κάτω να δεις τι ωραία.. τι δροσερά..» φώναζαν.. Άλλες αγγελικά, άλλες πρόστυχα.. Μα πότε έφτασαν έκει κάτω..? Πρέπει να πάω να πάω οπωσδήποτε.. Πρέπει το γρηγορότερο να είμαι εκεί κάτω.. Μην τις χάσω! Για τίποτα στον κόσμο δεν πρέπει να τις χάσω! Περνούν τα αυτοκίνητα, σε κάποιο από τα επόμενα θα μπουν να φύγουν.. Να με ξεφορτωθούν.. Πρέπει να φτάσω εκεί κάτω αμέσως! Από την άκρη του μπαλκονιού στην αγκαλιά τους! ΑΜΕΣΩΣ!

Advertisements

~ από alexpan στο Οκτώβριος 18, 2007.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: