E.

Ε.

Δεν μπορούσε άλλο σε αυτό το κωλονήσι. Πέντε γεμάτα χρόνια εδώ και ακόμα χωρίς να έχει ξεμπλέξει. Ξαπλωμένη στο μοναδικό καναπέ του σχεδόν άδειου σαλονιού της παρατηρούσε τον μανιασμένο αέρα να δυσκολεύει το δέντρο να ισορροπήσει. Ένοιωθε κι αυτή σαν αυτά τα δέντρα εκεί έξω τώρα. Εδώ και καιρό να προσπαθεί να ισορροπήσει.

Δεν είχε περάσει καθόλου καιρός από τότε που είχε φύγει από το νησί αυτός, πριν δύο-τρεις μήνες. Πολύ λίγο είχε κάτσει. «Ίσως για πρώτη φορά να ήταν αρκετά όλα αυτά που κάναμε» παρηγορούνταν. Αλλά ήταν περισσότερο από σίγουρη ότι θα μπορούσαν να κάνουν πολύ περισσότερα. Από την πρώτη στιγμή που κοινός τους φίλος τους γνώρισε είχε κολλήσει στα πράσινα μάτια του και έψαχνε να βρει κάποιον τρόπο -τον λιγότερο πρόστυχο- για να τα απολαύσει καθώς θα την κοιτάνε λάγνα λίγο πριν της ξεχυθεί και της κάνει ότι θέλει. «Κρίμα που και ο λιγότερο πρόστυχος από όλους δεν έπιασε.. Για πουτάνα θα με πέρασε κι αυτός», σκεφτόταν χωρίς να λυπάται καθόλου. Ή μάλλον λυπόταν. Λυπόταν γι’ αυτόν που δεν χάρηκε το κορμί, μα κυρίως το πάθος της για σεξ. Σεξ. Ο λιγότερο πρόστυχος τρόπος για να πεις «γαμήσι». Ήταν από τις λίγες στιγμές της που στη σκέψη της χρησιμοποιούσε τέτοιους φλώρικους ορισμούς. Μάλλον γιατί σκεφτόταν τον φλώρο που δεν την πήδηξε. Μάλλον…

Εύκολα άφησε τη σκέψη της γι’ αυτόν να χαθεί. «Έτσι κι αλλιώς κρέας είναι όλα.. Κρέας..» Κατευθείαν θυμήθηκε σε ποιον είχε πει τελευταία φορά αυτή τη φράση. Και είχε καταλάβει ότι αηδίασε όταν το άκουσε. Την τελευταία φορά που ειδωθήκαν είχε αλλάξει την γνώμη του γι’ αυτή. Δεν είχε περάσει καθόλου καιρός από την τελευταία φορά που ειδωθήκαν. Ποια άραγε ήταν η γνώμη του γι’ αυτή, και γιατί άλλαξε όσο είχε κολλήσει στα πράσινα μάτια κάποιου φλώρου? Ήξερε. Αλλά η ζήλεια του την άφηνε παγερά αδιάφορη. Έτσι κι αλλιώς δεν είχε κανένα δικαίωμα να ζηλεύει. Τον είχε ρωτήσει καθαρά όταν είχαν βρεθεί τον προηγούμενο χειμώνα στην Αθήνα. «Η σχέση για την οποία μιλάμε ήταν μαζί μας στην καφετέρια?» και η απάντησή του ήταν καταφατική. Ενθουσιωδώς καταφατική μάλιστα. Εκείνη ήταν η στιγμή που έπαψε να τον σκέφτεται ερωτικά. Γιατί αυτόν τον σκεφτόταν ερωτικά κι όχι σαν κρέας. Δεν του ταίριαζε. Όσο κι αν ο ίδιος θα το ήθελε μερικές φορές, δεν του ταίριαζε. Ήταν παραπάνω από κρέας και ποτέ δεν θα τον αντιμετώπιζε έτσι. Και μετά από αυτό τα όμορφα, γλυκά συναισθήματα για τα αρσενικά γύρω της είχαν τελειώσει. «Ποιος ξέρει πότε και για ποιον θα μου ξανάρθουν..», αναρωτιόνταν χωρίς καθόλου άγχος.

Σηκώθηκε από τον διθέσιο καναπέ, που εύκολα με την παρέα της τον μετέτρεπαν σε τετραθέσιο και βάλε, και περπάτησε μέχρι το δωμάτιό της. Ο αδερφός της έλειπε ή ήταν πίσω από την κλειστή πόρτα του δωματίου του.. Ούτε που θυμόταν αν είχε γυρίσει από χθες.. Είπε να φωνάξει αλλά ίσως και να τον ξύπναγε.. Μπήκε στο δωμάτιό της όπου το αερόθερμο ζέσταινε το χώρο όλο το εικοσιτετράωρο. Όχι ότι βοηθούσε και πολύ για να κρατά το σοκολατί κορμί της ζεστό… Κάθησε στον υπολογιστή και χωρίς να έχει κάτι ακριβώς να κάνει –πέρα από διάβασμα- έψαξε να βρει κάποιον διαδικτυακό φίλο. Καμία συμφοιτήτρια, κανένα παλιό συμμαθητή.. Έκανε να διαβάσει κάτι αλλά.. «Ντινγκ!!». Ο γνωστός ήχος του προγράμματος την ειδοποίησε ότι μόλις ήρθε αυτός. «Περίεργο, αναφώνησε, ούτε να με παρακολουθούσες..!». Θεώρησε μοιραίο ότι είχε μπει εκείνη την ώρα που σκεφτόταν όλα αυτά και γι αυτό αποφάσισε να του μιλήσει. Αλλιώς δεν θα μιλούσε. Έτσι κι αλλιώς ήξερε ότι μετά την αλλαγή της άποψής του γι’ αυτήν δεν θα είχε καμία όρεξη για κουβέντα..

Δηλαδή τώρα δεν μιλάμε?

Πως υπέθεσες κάτι τέτοιο?

Νομίζω πως κάπου εκεί είχαμε μείνει..

Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον έχεις ένα δίκιο..

Πέρασε ώρα μέχρι να αποφασίσει να του ξαναμιλήσει. Ήταν φανερό ότι δεν ήθελε και πολύ –ποιος ξέρει άλλωστε που ήταν και τι έκανε εκείνη την ώρα- αλλά αυτή ήθελε να τα ξεδιαλύνει όλα τώρα. Και αφού ήθελε…:

Πες μου, αλήθεια, τι έγινε ακριβώς? Γιατί δεν μπορώ να καταλάβω τι έπαθες εσυ..!

Ξέρεις τι? Θα ήθελα τόσο πολύ κι εγώ να μάθω τι έγινε ακριβώς..

Δλδ?

Δλδ… έγινε??

Τι ακριβώς..?

Αυτό που ήθελες τόοοσο πολύ εκείνες τις ημέρες..εγινε??

Δεν μπορώ να καταλάβω από που συμπαίρανες ότι το ήθελα τόοοσο πολύ.. Αλλά για να μην μείνεις με την περιέργεια.. ΟΧΙ δεν έγινε..

Τώρα αργούσε αυτός να αποκριθεί. Κατάλαβε ίσως ότι έλεγε ψέματα. Φυσικά και ήθελε όσο τίποτα άλλο εκείνες τις ημέρες να την πηδηξ… να κάνει σεξ με τη νέα πρασινομάτικη γνωριμία της.. Αλλά δεν θα το παραδεχόταν. Τουλάχιστον μπροστά του. «Ή δεν αποκρίνεται στα ψέματα ή είπε ο άνθρωπος να κάνει σεξ..τέτοια ώρα..», σκέφτηκε.. Στο επόμενο λεπτό –ώ μικρό θαύμα- της μίλησε:

Είναι περίεργο που νοιώθω ότι λες περίπου την αλήθεια? Από πού συμπέρανα το «τόοοσο»? Θυμαμαι καλά μια σκηνή.. όπου γύρισες προς τον ουρανό –σε στυλ αστείου- και σα να μιλάς σε κάποιο θεό ευχήθηκες να…

Να? Να τι? Πέστο!

Να πηδηχτείς βασικά

Αχαα.. τώρα αρχίζεις και φορτώνεις!! Και μ’ αρέσει..! Συνέχισε!!

Πες μου ρε συ, αληθεια, γιατί νομίζεις ότι πριν από μερικά χρόνια (τρια?) σε πλησίασα και μίλησα σε ΣΕΝΑ και όχι στην όμορφη φίλη σου όπου μιλάνε συνήθως οι άγνωστοι σας?

Σε μενα.. οκ.. γιατί?

Έχεις την εντύπωση ότι ήθελα να γίνουμε φίλοι? Για άλλο λόγο σε ξεχώρισα και σου μίλησα. Γιατί έμοιαζες ξεχωριστή.. Και τουλάχιστον στην όψη είσαι..

Κοίτα να δεις.. εγώ σε θεώρησα από τότε φίλο και συνέχισα να σε βλέπω πάντα έτσι. Σα ΦΙΛΟ δλδ..

Ήταν μοιραίο. Αυτή ήταν η κλασική περίπτωση στην οποία έπρεπε να χρησιμοποιήσει την αγαπημένη φράση κάθε κοπέλας. Τον έβλεπε, λέει, σα φίλο.. «Μωρέ.. αν δεν τα είχες με κείνη εκεί θα τα λέγαμε τώρα.. απ’ το ίδιο κρεβάτι..! Όχι από το Internet..» Του μίλησε χωρίς να γράψει, αφήνοντας έτσι μια φανταστική περίπτωση να την ακούσει.. Να ακούσει την πραγματική απάντηση σε αυτά που της έγραφε..

Ναι σα ΦΙΛΟ, ξέρω.. Είναι τουλάχιστον αστείες οι αλήθειες σου σήμερα.

Πάντως τα λες έξω από τα δόντια! Πολύ μου αρέσει! Χώσεεε!!

Διάβασέ με προσεκτικά πονηρή μου.. Μάλλον ΑΝΑΓΚΑΖΕΣΑΙ να μη με συγκαταλέγεις στους «φίλους» με τους οποίους θα μπορούσες και να πηδιέσαι, οπότε με αγνοείς και απαξιώνεις αυτά που σου λέω με τον γνωστό τρόπο, ειρωνευόμενη. Είναι μάλλον ειρωνεία και για μένα να είμαι από τους λίγους κι εκλεκτούς που δεν θα πήδαγες έτσι απλά.. όπως έχεις κάνει με τους περισσότερους της παρέας σου.. Τι να πω. Λέω «κρίμα» καμιά φορά. Έλεγα μάλλον.. Τώρα λέω απλά.. «άντε γαμήσου»..

Έτσι.. σχεδόν φτιάχνομαι.. συνέχισε..!!

Όχι, ξερεις τι? Δεν θα «φτιαχτείς» με μένα. Έχεις τόσους εκεί. Εγώ στο «βιογραφικό» σου δεν μπαίνω. Κρέας δε γίνομαι. Δικά σου λόγια χρησιμοποιώ αν έχεις καταλάβει

Ήθελε να κλάψει αλλά γελούσε φωναχτά. Προσπαθούσε να κάνει τα λόγια του να μοιάζουν ασήμαντα, ότι δεν την ακουμπούν καν. Δεν θα έκλαιγε, όχι. Αυτό που της πρότεινε θα έκανε. Θα έπαιρνε έναν από αυτούς εκεί τηλέφωνο, θα κανόνιζε να τα πιουν πρώτα, και μετά να πάει σπίτι του και να γυρίσει αμέσως μετά και όσο πιο γρήγορα πήγαινε το σαραβαλάκι στο σπίτι της. Να κοιμηθεί. Και να ξεχάσει. ΔΕΝ θα εκλαιγε. Σίγουρα όχι.

Αντί για «αντίο» του έγραψε:

Πάντως πράγματι θυμάσαι καλά όσα σου λέω.. Και τώρα τα χρησιμοποιείς εναντίον μου. Δικαίωμά σου βέβαια, «φίλε»..!

Περίμενε αρκετή ώρα για απάντηση. Αλλά δεν θα έπαιρνε ποτέ. Πολύ γρήγορα το αντιλήφθηκε. Ήξερε πως δεν ήταν άνθρωπος που είχε την ανάγκη να πει πάντα την τελευταία κουβέντα. Και δεν θα την έλεγε ούτε και σήμερα, ούτε και σε αυτή. «Για πουτάνα θα με πέρασε κι αυτός», σκέφτηκε για δεύτερη φορά μέσα σε μια ώρα.. Ίσως να στεναχωρήθηκε λίγο αυτή τη φορά. Ήξερε όμως τι θα έκανε για να ξεχαστεί.. Πήρε το κινητό της και άρχισε να κανονίζει το βράδυ της..

Advertisements

~ από alexpan στο Απρίλιος 11, 2008.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: