Το μηχανάκι

Λίγο πιο βαρύ από εμένα, κάπου 30-40 κιλά, αλλά έχει δύο ρόδες.. Εύκολα μπορώ να το κυλήσω να το τοποθετήσω όπως θέλω.. Μοιάζει ένα μικρό τερατάκι αλλά σαν το ανάψεις, κι αυτό είναι μια διαδικασία από μόνο του, ο ήχος που κάνει είναι σχεδόν χαζός! Σαν χαζοχαρούμενο παιδάκι κάνει κι ας έχει πια μεγαλώσει, από το ’88 στους δρόμους είναι. Αυτό θα πει εμπειρία! Το χρώμα ξεθωριασμένο κ ξαναβαμένο και ξανά ξεθωριασμένο. Κάπου κάπου είναι πορτοκαλί λαμπερό κάπου θαμπό, όπως όλοι μας μετά από τόσα χρόνια..

Το πλησιάζω με χαρά μικρού παιδιού λες και πρόκειται για ένα από τα lego που διάλούσα μικρός! Και οι επίπονες προσπάθειες να πάρει μπρος δεν έχουν τέλος! Σαν ζωηρό και ανυπάκουο παιδί, μια το μπουζί έχει μαζέψει υγρασία, μια το μικροσκοπικό του καρμπιρατεράκι έχει μπουκώσει από βενζίνη. Μια πρέπει να ανοίξεις το τσόκ, μια να σκουπίσεις την μπουζόπιπα, μια να χτυπήσεις λίγο το καρμπ..

Με μια τελευταία μανιβελιά πέρνει επιτέλους μπροστά! Προσπαθώ να κρατήσω ψηλά τις στροφές μέχρι να ζεσταθεί για να μη «μουτρώσει» πάλι αλλά όχι τόσο ψηλά ώστε να μπουκώσει ξανά! Το συνηθίζω και στα φανάρια αυτό το τελευταίο, κι όσοι μηχανόβιοι σταματούν μαζί μου εκεί με τις χιλιάρες τους κ τις δερματινες στολές ακούν να το μαρσάρω και με κοιτάζουν με ένα ύφος σα να μου λεν «πλάκα μου κάνεις τώρα..θελεις κόντρα?» «Όχι ανθρωπέ μου, μη μου σβήσει προσπαθώ να καταφέρω!», τους απαντάω πάντα με ένα καλά εξασκημένο πλέον βλέμμα.. Φυσικά βέβαια με το πράσινο φτάνω στα κόκκινα πριν κάθε μα κάθε αλλαγή. Εκεί με πεμπτη στα κόκκινα συνηθίζει να βάζει δευτέρα και να φεύγει ο μηχανόβιος από δίπλα μου!

Η πιο ωραία μέρα, οι υπόλοιπες ήταν πολύ αγχωτικές, ήταν όταν το μηχανάκι έφτασε επιτέλους στο χωριό. Διέσχισε όλο το Αιγαίο σχεδόν, όλη την Αθήνα στις ρόδες του και με μένα για αναβάτη του και την εθνική Αθηνών- Πατρών μέσα σε ένα φορτηγό. Κι έφτασε! Εδώ που το χώμα είναι πολύ εύκολο να βρεθεί, είτε οργωμένο είτε ξερό..το ιδιο και τα φυτά και τα φύλλα. Εδώ που θα κάνει παρέα με άλλους μεγαλύτερους φίλους του που σαν παίρνουν μπροστά μοιάζει να μην χαίρεται και τόσο πολύ.. Βασικά χαίρεται, αλλα όσο και να το φωνάζει δεν ακούγεται στο βουητό του πολέμου από τα αγωνιστικά…

Και μένει πια εκεί. Έγινε γρήγορα μέλος της οικογένειας. Και των μηχανών και των ανθρώπων. Και το φροντίζουν δε λέω. Και οι μηχανές και οι άνθρωποι! Και παρκάρει πλάι στους μεγάλους τις νύχτες να ακούει ιστορίες και να ονειρεύεται σαν κοιμηθεί πως θα ταν να τα έκανε κι αυτό όλα αυτά τα κατορθώματα! Με το μικρό του διχρονούλη κινητήρα και με τα αδύναμά του αλογάκια!

Κι εγώ απλά ελπίζω όταν θα το ξαναδώ να μου εξιστορήσει αυτά που έμαθε τόσες μέρες μακριά μου!

Και μερικά, άντε, να τα προσπαθήσουμε!

Αλέξης Π.

Advertisements

~ από alexpan στο Σεπτεμβρίου 25, 2008.

3 Σχόλια to “Το μηχανάκι”

  1. Θα σου εξιστορήσει πολλά! Το μηχανάκι αυτό είναι σα τον Ραμ, ένα γέρικο κανίς. Τον βλέπεις και είναι σαν κουταβάκι, αλλά είναι πολύ πιο σοφός από σένα!

  2. Όλα καλά, αλλά πώς στο καλό το μηχανάκι σου διέσχισε το Αιγαίο; Τελευταία φορά που κοίταξα είχε θάλασσα εκεί, είναι αμφίβιο το όχημα; 🙂

  3. Να το στείλεις στο 0300. Σίγουρα θα την βγάλουν στο περιοδικό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: