Η σκέψη που δεν έκανα

Βρήκα άλλη μια όταν κατέβαινα τις σκάλες τρέχοντας μήπως και προλάβω πριν κλείσουν οι πόρτες του τρένου. Πάντα σε κάποια περίεργη στιγμή μου έρχονται οι καλύτερες σκέψεις. Τότε λοιπόν βρήκα άλλη μια. Καθόταν σαν να ζητιανεύει στο τελευταίο σκαλί με μια κάπα που από μαύρη είχε γίνει πλέον γκρι και το χέρι της τεταμένο προς τους περαστικούς. Νομίζω όμως δεν περίμενε να της αφήσουν κάτι στην παλάμη όπως οι άλλοι ζητιάνοι. Νομίζω περίμενε κάποιος να την δει, να την πιάσει από το χέρι και να.. και να την αντιληφθεί..να την σκεφτεί. Να την αφήσει να μπει στο μυαλό του. Αυτό θέλουν άλλωστε όλες. Όλες οι σκέψεις. Αλλά πάλι νομίζω… δεν μπορώ να είμαι σίγουρος. Βιαζόμουν βλέπεις να φτάσω στο τρένο…

Το μακρόσυρτο μπιιιιιπ τελείωνε τώρα. Απέμενε ένα τελευταίο βήμα για να μπω μέσα και είχα όλο τον χρόνο του κόσμου για να σκεφτώ τι πρέπει να κάνω. Γύρισα και την είδα. Δεν με είχε αντιληφθεί ακόμα.. είχα καιρό να φύγω. Αυτές, είναι αλήθεια, αν σε καταλάβουν ότι τις είδες μετά… μετά δεν βγαίνουν απ’ το μυαλό σου! Έτσι είναι οι σκέψεις… Απ’ τη μια σκεφτόμουν ότι είναι ευκαιρία να φύγω με μία λιγότερη, άρα και λιγότερα πράγματα να τριβελίζουν το μυαλό μου. Απ’ την άλλη εκείνη η περιέργεια που ποτέ δεν θα με αφήσει -το έχω πλέον αποφασίσει- με παρότρυνε να μείνω εκεί μέχρι να με αντιληφθεί. Το μακρόσυρτο μπιιιιπ τελείωνε τώρα.. Για μερικά ακόμα χρόνια του μυαλού μου θα τελείωνε.. Θα τελειώνει..

Μαζεψα το πόδι μου και πάτησα πάλι πίσω. Ακριβώς σε ένα από εκείνα τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν για να σε προειδοποιήσουν ότι είσαι πολύ κοντά σε ένα τεράστιας μάζας αντικείμενο που αναπτύσσει υψηλότατες ταχύτητες. Για να προειδοποιήσουν ότι μπορεί να πεθάνεις ενα βηματάκι αν κάνεις ακόμη. Ναι. Έμεινα έξω! Ακόμα  κι αν δεν ήξερα αν θα ήταν για καλό, άρχιζα πάλι να νοιώθω τους παλμούς μου. Πάλι ένοιωθα ζωντανός, πολύ ζωντανός, πιο ζωντανός από όλους εκεί! Μόνο με την σκέψη να είναι ακόμα πίσω μου οι παλμοί τράνταζαν όλο μου το σώμα όλο και πιο βίαια. Δεν μπορούσα άλλο. Γύρισα να την κοιτάξω.

Δεν ήταν πια εκεί!! Δεν ζητάνευε πια! Την έχασα αυτή τη σκέψη, την έχασα για πάντα! «Κάποιος πούστης την σκέφτηκε πρώτος» μίλησα μέσα από τα δόντια μου.. Κάποιος ακόμα μπόρεσε να την δει! Φοβήθηκα. «Αλλά έτσι είναι..» σκέφτηκα, «δεν μπορείς όλα να τα σκέφτεσαι εσύ..»Ποιος να ήταν? Κοίταξα μες τα μάτια όσους είχαν μείνει στον υπόγειο σταθμό. Μια κοπέλα πολύ όμορφη φορόυσε γιαλιά ηλίου. «Λίγο αργά για να σε θαμπώνει ο ήλιος..» σχεδόν φώναξα, σίγουρα την υποψιαζόμουν.. Περπάτησε λίγα μέτρα πιο μακριά μου πολύ ήρεμη.. Κάτι θα σκεφτόταν φαινεται… Τώρα, μετά την γκάφα μου, όλοι με κοιτούσαν. Ποτέ δεν θα καταλάβαινα ποιος έκλεψε την σκέψη μέσα από τα χέρια μου πια.. Προδώθηκα!

…  ….

Μαζεψα το πόδι μου και πάτησα κάτω τελευταία στιγμή! Το μακρόσυρτο μπιπ μόλις είχε σταματήσει κι εγώ, ο τυχερός, είχα βρεί ίσως την τελευταία θέση στο βαγόνι! Κοίταξα στο κάτω κάτω σκαλί καθώς το τρένο ξεκινούσε. Μια σκέψη καθόταν εκεί γερασμένη, με ένα γκρι παλτό. Κοιτούσε κάτω και είχε το χέρι πάντα τεντωμένο. Όχι σα να ζητά κάτι μα σα να θέλει να σε πιάσει.. Μια κοπέλα πανέμορφη μόλις κατέβαινε. Την κοίταξε, έβγαλε τα γιαλιά της κι έσκυψε να της μιλήσει…

«Θα προλάβαινα», σκέφτηκα ψιθυριστά.. «Αν δεν έμπαινα στο κωλοτρένο..θα προλάβαινα..»

Κρίμα..

Αλέξης Π.

Advertisements

~ από alexpan στο Νοέμβριος 2, 2008.

2 Σχόλια to “Η σκέψη που δεν έκανα”

  1. Μπορεί κανείς να παραπλανήσει πολύ εύκολα το μυαλό του τελικά. Ορίστε! Νόμιζες ότι η σκέψη σε είχε εγκαταλείψει ομως στο τέλος εσύ την εγκατέλειψες.
    Έχω διαβάσει ολοκληρο το Blog σου αρκετές φορές, μα αυτό είναι απο τα πιο αγαπημένα μου. Ο τρόπος που γράφεις είναι μαγικός ακόμα κι όταν ό,τι λες φαίνεται ωμό.Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με αυτά που τραγουδάς, από τα λίγα που έχω ακούσει.Ευχαριστώ γι’αυτό το διάλειμμα αναγνωστικής απόλαυσης!

  2. Β.Φ. ή και ιχθύ,

    εγώ ευχαριστώ που με διάβασες και άκουσες.. Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που τους γνωρίζω χωρίς να το ξέρω, χωρίς να τους ξέρω.. Και ξέρεις τι? αυτοί που έρχονται εδώ και με προσέχουν με ξέρουν περισσότερο κι από τους καλύτερους φίλους.. Είναι περίεργα αυτά που νοιώθω γι αυτούς τους ανθρώπους.. κάτι έχω γράψει κάπου.. Πως να τους αγαπήσεις αφού δεν τους ξέρεις, πως να κρύψεις κάτι αφού σε ανακάλυψαν και διάβασαν τις σκέψεις σου.. με γνωρίζεις χρόνια τωρα λοιπόν.. από τότε που αποφάσισα τις σκέψεις μου να κάνω οθόνες με γράμματα.. Σ’ ευχαριστώ που θέλησες να με γνωρίσεις.. αλήθεια ευχαριστώ!

    Αλέξης Π.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: