Γράμμα σε μια κρυμένη μπαλάντα..

Με μια λέξη έτσι θα σε χαρακτήριζα..Μια μπαλάντα.. χρυσή.. τίποτα λιγότερο.. Σε ακούω ακόμα, όχι αυτά που έλεγες στο μικρόφωνο, αυτά που έδειχνες.. Αυτά που έδειχνες τα έκανα ήχους και μουσικές και τα θυμάμαι τωρα. Μόνο αυτά. Δεν θέλω να θυμάμαι τους ήχους που σε συντρόφευαν την ώρα που ήσουν εκεί πάνω..τους θορύβους αυτούς.. Αλλά εσύ..εσύ είσαι μια άλλη μουσική.. Βασικά είσαι μουσική.. Σε ακούω τώρα.. Σε latin ερωτικούς ρυθμούς με μια μόνο κιθάρα.. μια κιθάρα που το πρόστυχο το κάνει γλυκό και όμορφο.. κάπως έτσι σε ακούω τώρα..

Προσπαθώ να σε απομονώσω από τη βουή, τη βουή που ακόμα έχει τα αυτιά μου απασχολημένα με ένα μακρόσυρτο τσίριγμα βαθιά μέσα στα μελίγγια μου. Να σε βγάλω προσπαθώ από εκεί μέσα.. θαρρώ πως δεν ανήκεις εκεί, πως βρέθηκες εκεί τυχαία, όπως κι εγώ. Εγώ για μια νύχτα εσύ για περισσότερες.. ε και τι έγινε.. δεν δείχνει κάτι αυτό για κανένα.. Σε βγάζω από τους καπνούς και σε κάνω μουσική..ερωτική και απαλή, παιγμένη μόνο με μια κιθάρα. Μια πεντακάθαρη στον ήχο, καλοκουρδισμένη κιθάρα που ανασαίνει πάνω στο κορμί σου όλες της τις νότες..

Μέσα σε κείνο το θόρυβο που έζησα τις προηγούμενες ώρες ξεχώρισα τη φωνή σου που έδειχνε να μην νοιάζεται για την βαβούρα, για τους αντρες και τις γυναίκες που χάζευαν πρόστυχα ή αστεία τα πάντα σου. Για λίγες στιγμές φαίνεται να ξεχάστηκες.. ό,τι πιστεύουν ότι είσαι.. ξέχασες το που βρίσκεσαι εκείνη τη στιγμή και εβγαλες μερικές φωνές εκείνης της μελωδίας που πάντα συντροφεύει την κιθάρα της ψυχής σου.. αλλά που να ακουστεί εκεί μέσα η ψυχή σου..

Είναι όμορφο ξέρεις μερικές φορές να τα ξεχνάς  όλα και να μην σε νοιάζει τίποτα το καθημέρινο, τίποτα που μετριέται, τίποτα που φαίνεται, τίποτα που μπορεί να χάσεις και περάσεις πιο δύσκολα.. Και όταν αυτές οι στιγμές γίνονται περισσότερες, τότε είναι που ζεις καλύτερα.. Τότε είναι που ζεις.. Δεν σου λέω να το προσπαθήσεις, απλώς στο θυμίζω γιατί είμαι σίγουρος ότι το ξέρεις, το χεις νοιώσει και που και που το θυμάσαι ακόμα παρά αυτή τη ζάλη που σου προξενούν όλα αυτά που ζεις καθημερινά. Το θυμάσαι.. και το ξεχνάς..

Ναι τραγουδάω κι εγώ που και που. Μπροστά σε λίγους ή πολλούς. Μπροστά σε μένα μόνο. Σε μια κοπέλα ή ένα φίλο μόνο. Δεν με νοιάζει μπροστά σε πόσους τραγουδάω ούτε το ποιοι είναι, ποτέ δεν με ένοιαζε.. Τίποτα δεν αποζητώ όταν τραγουδάω από όποιον κι αν με ακούει.. Ίσως μερικές φορές..ίσως κάποιες ψυχες να με ακούσουν.. να ακούσουν τι θέλω να πω, πραγματικά τι θέλω να πω.. Καποιες ψυχές που μοιάζουν με τη δική σου, με την αύρα σου, με τη μελωδία σου..

καληνύχτα κρυμμένη μπαλάντα..

 

Αλέξης Π.

Advertisements

~ από alexpan στο Νοέμβριος 14, 2010.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: