η μύτη του μολυβιού δεν έχει πολλές λέξεις ζωή ακόμα

Κάθομαι στα μέρη που συνηθίζαμε να καθόμαστε παρεούλα. Δεν τα είχα υπολογίσει όλα αυτά και ο μόνος τρόπος να τα απομονώσω κάπως, να τα κάνω να μείνουν και να μην παρασυρθούν από τον χρόνο είναι να τα γράψω σ ένα χαρτί. Με μολύβι. Όπως πολύ παλιά. Δεν έχω άλλο τρόπο..γι’ αυτό. Έχω σχεδόν ξεχάσει πως να γράφω με μολύβι. Δεν θα το προτιμούσα αν μου είχες ένα λάπτοπ εδω τώρα σαν εναλλακτική…

Κάθομαι στα μέρη που συμηθίζαμε να καθόμαστε παρέα. Όλο και περισσότερες τέτοιες φορές θυμάμαι. Κι ελπίζω να ξανάρθουν. Αλλά ακόμα κι αν δεν έρθουν -χριστέ μου! υπάρχει και αυτό το ενδεχόμενο..?!- δεν θα μετανιώσω ούτε μια από τις στιγμές που σου χάρισα. Ή από τις στιγμές που μου χάρισες.Πραγματικά.Πραγματικά σοβαρά! Τα θέλω όλα αυτά. Τα θέλω και τα κάνω ακόμα και τώρα. Ακόμα και τώρα που είσαι κάπου και περνάς όμορφα. Κι εγώ χαίρομαι μόνο και μόνο γι’ αυτό. Είναι φοβερό να χαίρεσαι για έναν άνθρωπο ακόμα κι αν δεν είσαι μαζί του κι εσύ για να χαίρεσαι. Ακόμα κι αν απλά τον θυμάσαι. Μόνος. Σε ένα αυτοκίνητο με την θάλασσα ακριβώς μπροστά, με τους περαστικούς να παραξενεύονται (αλήθεια, γιατί τους φαίνεται παράξενο..?) να χαίρεσαι. Να χαίρομαι. Για σένα. Και να χαμογελάω και να βουρκώνω μόνο και μόνο από τις βλακειούλες που θα λες μέσα στην παρέα τώρα. Μόνο από τις κινήσεις και τις γκριμάτσες που θα παίρνεις!

Ναι! Ελπίζω να με πάρεις τηλέφωνο, να μου στείλεις ένα μύνημα κάποιο από αυτά τα βράδια που θα μου είσαι σίγουρα μεθυσμενάκι. και να μου πεις πόσο μ’ αγαπάς. Αν κι έχεις ορκιστεί να μην το κάνεις, εκείνες τις ώρες που δεν μπορούμε άλλο, που πέφτουν οι αντιστάσεις και που ελπίζω ότι θα ξεχαστείς. Θα ξεχαστείς για λίγο από αυτό που έχεις πείσει τον εαυτό σου να κάνει με μένα (και σωστά,μην τα ξαναλέμε!) και θα μου πεις πόσο μ’ αγαπάς ακόμα. Πόσο θα θελες να μουν εκεί όπως παλιά.. Πόσο θέλεις να τελειώνουν όλα αυτά για να σε φιλήσω πάλι. Για να αγαπηθούμε ξανά, έστω από την αρχή!

Στην αρχή που ήρθα εδώ ήταν ωραία. Τώρα αρχίζει πάλι και γίνεται δύσκολο. Όχι ανυπόφορο, απλά δύσκολο. Τώρα καταλαβαίνω και γιατί παραξενεύονται οι περαστικοί. Θα πρέπει να απασχολήσω το μυαλό μου με κάτι άλλο τώρα..πριν γίνει ανυπόφορο όλο αυτό. Ας πάω για κανένα μάθημα, πείραμα ή τίποτα τέτοιο. Θα σταματήσω εδώ. Θα βάλω μια τελευταία τελεία- έτσι κι αλλιώς και η μύτη του μολυβιού δεν έχει πολλές λέξεις ζωή ακόμα. Θα πάρω μια ανάσα, θα καταλαβω ακόμα ένα στίχο από αυτούς που ακούγονται τώρα στο αυτοκίνητο και θα φύγω.. Ασε που κατουριέμαι κιόλας! 😛 xaxaxa στην έσκασα τελευταία στιγμή!!

Αλέξης Π.

*periergo auto to xaxaxa pou grafoume gia na dilwsoume oti gelame telika.. 😉

Advertisements

~ από alexpan στο Μαρτίου 30, 2011.

3 Σχόλια to “η μύτη του μολυβιού δεν έχει πολλές λέξεις ζωή ακόμα”

  1. θα μας τρελάνεις απηυδιόπουλο??? ε??? πως το βλέπεις??

  2. πως τα καταφέρνεις όταν ζορίζομαι να βάζεις αυτά?? Επίτηδες το κάνεις δεν εξηγείται αλλιώς….

  3. 🙂 σφυριξε χαρούμενα μπορείς..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: