τικ τακ..

περνάει ο χρόνος. όλοι οι χρόνοι περνούν και χάνονται. ακούω πάλι το ρολόι στον τοίχο του γραφείου και.. τικ τακ..
περνά ο χρόνος. Δεν είναι ούτε σκληρός ή κακός ή καλός μαζί μας. Απλώς περνά. δε χάνεται. απλώς περνά.. τικ τακ..
Πάντα θέλω το χρόνο να περνά πιο γρήγορα ή πιο αργά από το κανονικό. Ποτέ έτσι όπως κυλά στην πραγματικότητα. Λίγο πιο αργά όταν είμαι μαζί της, λίγο πιο γρήγορα στα ανιαρά.. δε τον νοιάζει.. δε χτυπά για μένα.. τικ τακ..
Περνάει ο χρόνος και για πρώτη φορά δεν ξέρω αν θέλω να περάσει. Θέλω να δω πιο μετά? Ή όχι? θα καώ? θα ζήσω? είμαι ήδη καμένος? ήδη νεκρός? δε τον νοιάζει.. τικ τακ..
Αργούν τόσο όλα κι όλα είναι τόσο κοντά, τόσο κοντά που με τρομάζουν πια. Δε ξέρω τι θα ζήσω και τρομάζω, πρώτη φορά που δε ξέρω αν θέλω να χτυπήσει πιο γρήγορα ή πιο αργά αυτό το φτηνιάρικο ρολόι στον τοίχο μου.. τικ τακ..
Μόνο αυτός θα υπάρχει πάντα. Ο χρόνος. ο χρόνος.. οι επιστήμονες οι μεγάλοι τον όρισαν, υπήρχε πριν άραγε? υπήρχε και από μόνος του? Αυτοί είπαν ξεκίνησε και από τότε θα συνεχίζει για πάντα. μια διάσταση από μόνος του ο χρόνος.. τικ τακ..
Μόνο αυτός θα υπάρχει για πάντα, τίποτα άλλο. Έτσι κι αλλιώς τίποτα άλλο δεν θέλω να υπάρχει για πάντα. δεν πιστεύω σε τίποτα αιώνιο. ποιος σου είπε ότι πιστεύω στα αιώνια? όχι. τίποτα αιώνιο, αιώνιες μόνο μερικές στιγμές, μόνο μερικά.. τικ τακ..
Πόσα μένουν ακόμα? πόσα ακόμα θα ακούσω γράφοντας στα κιτρινισμένα κουμπιά? η μόνη μου συντροφιά αυτοί οι ήχοι. όλοι οι άλλοι έπαψαν. πολύ ξαφνικά. καιρό πριν αλλά ξαφνικά. όχι δεν κατάλαβα τίποτα. θα καταλάβω άραγε? ή θα καταλάβεις εσύ? μακάρι να καταλάβεις και ακόμα λίγα να χτυπήσουν για σένα.. λίγα ακόμα.. τικ τακ..
ότι και να γράφω, ό,τι και να λέω, ένα είναι σίγουρο.ότι δεν ξέρω. δεν ξέρω αν θέλω πια να ακούω αυτό το αναπάντητο, το υπόκωφο, το σκληρό, το αδιάφορο, το αναίσθητο τικ τακ στον τοίχο μου..
μοιάζουν με σένα αυτά τα.. τικ τακ..
..τικ τακ..
..τικ τακ..

όχι καληνύχτα
όχι καλημέρα
καμία ευχή από δω. από δω δεν έχουν νόημα οι ευχές.

Αλέξης Π.

Advertisements

~ από alexpan στο Μαΐου 18, 2011.

Ένα Σχόλιο to “τικ τακ..”

  1. » Κι αν κάποτε σταματήσει να χτυπά,
    ο ρυθμός θα μείνει.
    Αυτό το ρυθμό σου χαρίζω
    Κι όχι τη μικρή κουρασμένη καρδιά μου »

    Θανάσης Πανουτσόπουλος
    Κομοτηνή 1978

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: