κοίτα..φως!

κοίτα! φως! φως από το κλειστό παράθυρό μου! μα πως γίνεται? πόσο δυνατός πρέπει να ναι ο ήλιος εκεί έξω? ο ήλιος σου! φως! επιτέλους φως..? ήθελα φως? ήθελα
Εγώ ήμουν που ήθελα να ζήσω στο φως, εγώ που ακόμα κλειστό το αφήνω το παράθυρο. Μου φτάνει αυτό ως τώρα νομίζω. Όχι δεν μου φτάνει. Είναι που φοβάμαι. Να ανοίξω να κοιτάξω κατάματα όλο αυτό το φως. Φοβάμαι λίγο. Ναι. Δεν φοβάσαι μόνο εσύ το σκοτάδι, μα κι εγώ το φως. Εσύ το σκοτάδι μου κι εγώ το φως σου. Αλλά είναι τόσο ωραία αυτή η ζεστασιά τώρα στο παράθυρο. Είναι τόσο ωραία να ξέρεις ότι εκεί έξω είναι φωτεινά και ρόδινα όλα, και μόλις θελήσεις μπορείς να πας κι εσύ, σε περιμένουν.
Φως! Δεν θα το περίμενα καιρό πριν πως θα μου άρεσε το φως. Και μόνο! Πάντα ήθελα να έχει συννεφιά και να βρέχει κυρίως. Και τώρα σαν βρέχει και δεν μπορώ να ανοίξω την οροφή του αυτοκινήτου τσαντίζομαι. Χωρίς φως τσαντίζομαι τώρα. χωρίς φως.. δεν μπορώ!
Φως! σε μια μικρή φωτογραφία που κρατάω εδώ τώρα. Τέσσερις μικρές φωτογραφίες γεμάτες φως. Δικό σου και δικό μου! μου φτάνει αυτό και δεν ανοίγω ακόμα το παράθυρο. Ένας μεγάλος μουσικός μου είπε χθες ότι απορεί πως γίνεται οι άνθρωποι σε μια συναυλία να παρακολουθούν ουσιαστικά μέσα από την κάμερα του κινητού τους καθώς τραβάνε για να πάρουν μαζί την ανάμνηση. Τώρα μπορεί και να τους καταλαβαίνω. Αυτό το φως της μικρής μας φωτογραφίας μου είναι αρκετό, δεν χρειάζεται να ανοίξω καν το παράθυρο.
Αλλά.. αλλά θέλω να βγω στον ήλιο, στο φλογισμένο φως, στο γέλιο των ανθρώπων, αθώος και μικρός.. θέλω.. Και βγαίνω που και που. Όταν είμαι εκεί αλλά και σιγά και πολύ δειλά ακόμα όταν είμαι κι εδώ. μόνος μου! μόνος μου στο φως. Ό,τι πιο τρομακτικό για μένα! Κι όμως.. κοιτάω τώρα μέσα από τις μικρές χαραμάδες αυτού του σκονισμένου πατζουριού, που πάνω στη σκόνη του στίχους σου γράφω, κι αν το ανοίξω θα τους χάσω, μα θα έχω το φως άπλετο και θείο παντού! Και όλα αυτά που έγραφα για αυτό μιλούν, αυτό περιγράφουν, αυτό ζουν. Να τώρα που λάμπει, να που μπορώ να το ζήσω κι εγώ, όχι μόνο τα γραπτά μου!
κοίτα! φως! φως από το κλειστό παράθυρό μου! μα πως γίνεται?μα.. γίνεται!
γίνεται, έτσι απλά μ’ ένα σου χαμόγελο, με μια αυθόρμητη κίνηση προς τα χείλη μου..!
τελικά!
τελικά γίνεται!

Αλέξης Π.

Advertisements

~ από alexpan στο Μαΐου 27, 2011.

Ένα Σχόλιο to “κοίτα..φως!”

  1. Πολύ ωραίο!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: