ποναω

Πονάω. Δεν περίμενα ότι θα επηρεαζόμουν τόσο πολύ πάλι. Πονάει κάθε μου νεύρο που περνά από τη μέση μου.. με χτυπάει και στα δύο πόδια, ιδιαίτερα στο δεξί. Τι κι αν η γαλήνη της θάλασσας μπροστά μου προσπαθεί να μου πάρει όλα τα βιολογικά μου τουλάχιστον προβλήματα.. εκεί. Πόνος. Ένας συνεχής πόνος. Κάποιος που σε τσιμπάει συνέχεια, σε τσιγκλάει, σου λέει «ρεεεε πονάμε λέμε, κάτι δν πάει καλά!» αυτό κάνει ο πόνος. Υποτίθεται σε προστατεύει. Πονάω σε όλες τις στάσεις τώρα μέσα στο αυτοκίνητο. Δυό χάπια δεν κάνουν τίποτα ακόμα. Γυρίζω συνέχεια στο κάθισμα, προσπαθώ να βολευτώ κάπως.. το πολύ ένα δύο λεπτά να μπορώ να κάτσω ήρεμα και ύστερα πάλι. Συνέχεια.
Πως γίνεται? Άλλαξε κάτι? Είναι ψυχολογικό ? τι ψυχολογικό μωρέ? Εδώ πονάω λέμε!! Πονάω δεν μπορώ να σκεφτώ. Πονάω δεν μπορώ να νοιώσω. Πονάω δεν μπορώ να τσαντιστώ, να ενδιαφερθώ, να δώσω σημασία σε κάτι άλλο.. ας πάρω όλα τα φάρμακα του κόσμου. Να σταματήσει μόνο ο πόνος.

Για να ζεις καλά πρέπει να ζεις εγωιστικά.
Τόσο χαζό κι όμως τόσο αλήθεια.
Πρέπει να κοιτάς τι θα κάνεις εσύ πάνω από όλα πως θα την βολέψεις εσύ.
Τόσο ηλίθιο σχέδιο μα τόσο αληθινό.
Πρέπει να σκέφτεσαι πως θα σε ευχαριστήσουν οι άλλοι κι όχι πως θα τους ευχαριστήσεις εσύ.
Τόσο κούφιο και τόσο πρακτικό.
Πρέπει να ζεις καλά στο καβούκι σου και να μη σε νοιάζει τι γίνεται απ έξω.
Τόσο γελοίο και τόσο λογικό.
Ακόμα κι αν κάποιος νομίζεις ότι θα άξιζε να ζούσε πραγματικά μαζί σου μην τον αφήνεις να μπει ποτέ πραγματικά στη ζωή σου, μείνε σοβαρός. Ακόμα κι αν δεις κάτι εκεί έξω και θέλεις να βγεις να το ζήσεις, όχι! Βγες πάρτο και φέρτο μέσα στον τάφο που ζεις.
Τόσο παπαριά και τόσο έξυπνο!

Έτσι άραγε πρέπει να ζούμε τελικά? Η αγάπη και η μοιρασιά και η παρέα και η αφοσοίωση στους ανθρώπους είναι μόνο προς έμπνευση του καλλιτέχνη? Έτσι λοιπόν πρέπει να ζούμε τα ζώα οι άνθρωποι?
-Να κοιτάμε πως θα φάμε εμείς κι όχι ο δίπλα, που τυχαίνει να ζει κάτω απ το παράθυρό σου, στο πεζοδρόμιο?
-Πως θα ανέβουμε εμείς κι όχι ο κάποτε συμφοιτητής που σίγουρα αξίζει το ίδιο?
-Πως θα γλυτώσουμε εμείς από κάτι που φταίμε κι όχι ο γείτονας που φταίει το ίδιο?
-Πως θα γαμήσουμε εμείς κι όχι ο άλλος ωραίος που καβλώνει με την ίδια κοπέλα?
-Πως θα φανούμε εμείς κι όχι ο συνεργάτης μας που προσπάθησε το ίδιο?
-Πως θα μείνουμε εμείς στην ιστορία κι όχι η ομάδα στην οποία ανηκουμε?
-Πως θα ανακουφιστούμε εμείς από τα πονάκια στη μέση κι όχι οι χιλιάδες που αυτή τη στιγμή αισθάνονται πόνους αφόρητους γιατί μόλις τράκαραν, μόλις χτύπησαν άσχημα, μόλις τους νίκησε ο καρκίνος, μόλις πέθαναν από ασητεία..

Πράγματι έτσι είναι.
Για να ζεις καλά πρέπει να ζεις εγωιστικά. Τελευταία δε ζω και τόσο εγωιστικά. Τελευταία ενδιαφέρομαι πολύ νομίζω και όσο μεγαλώνω ακόμα περισσότερο τελικά. Γιατί τελευταία καταλαβαίνω. Μόνο τελευταία καταλαβαίνω ότι η ζωή είναι για να μοιράζεται. Να χάνεται και να κερδίζεται. Να σου φεύγει όλη και όλη να την παίρνεις πίσω. Έμαθα ότι είμαι αυτοί που γνώρισα στη ζωή μου. Κανένας δεν είναι αυτός ο ίδιος. Είναι οι άλλοι. Αυτοί με τους οποίους συναναστράφηκε σε όλη του τη ζωή. Γι αυτό και είμαστε όλοι διαφορετικοί. Κανείς δεν έχει ζήσει με τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους στον ίδιο ακριβώς βαθμό.
πονάω , σταματάω..
πονάω πολύ τωρα..

Αλέξης Π.

Advertisements

~ από alexpan στο Απρίλιος 6, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: