είναι δυονών

Έχω βρει ένα πολύ περίεργο τρόπο να ισορροπώ. Τον συνειδητοποιώ πάλι τώρα, πιο ολοκληρωμένα, αφού έσπρωξα πάλι να φύγει μακριά ό,τι με αγάπησε. Δεν μ αρέσει καθόλου ο τρόπος μου. Είναι ενός παιδιού που δεν πέρασε πολλά μικρός και τα περνάει τώρα. Είναι ενός παιδιού θλιμμένου απ τη μια κι απ την άλλη απλά ενός κωλόπαιδου. Πως να ξεκινήσω, τι να πω.. και τι μπορώ να πω εδώ γι αυτή την ισορροπία. Μόνο κακό θα κάνω σε ό,τι απέμεινε. Απέμεινε αυτή. Να έρχεται εδώ να κοιτάζει νέες μου σκέψεις. Από αυτές που είχα πάντα. Μπαίνει εδώ κρυφά και κρυφοκοιτάζει. Με διαβάζει και με ξαναδιαβάζει. Κάθε λέξη μου την περιμένει πως και πως. Τελειώνει και ξαναδιαβάζει. Ελπίζω τουλάχιστον. Μερικά από όλα αυτά εδώ μέσα είναι τόσο άλλα από αυτά που φαίνονται, από αυτά που γράφονται, που πρέπει να ξαναδιαβάσεις. Να διαβάσεις φωναχτά, να με σκέφτεσαι να στα λέω εγώ, να στα υπαγορεύω. Τότε ίσως καταλάβεις κάθε λέξη, κάθε πτυχή τους, κάθε ανάσα που σπαταλάω εδώ μέσα. Μια ανάσα εδώ μέσα είναι δέκα κανονικές, να ξέρεις. Εσύ δεν ξέρεις όμως. Ίσως και να ξέρεις, ή να μπορείς να φανταστείς. Εσύ πάντως τις μετράς αλλιώς τις ανάσες. Και σίγουρα ποτέ δε θα χαράμιζες εκείνες τις αργές του ύπνου σου. όλα τα λύνει ο ύπνος. έτσι πιστεύεις, έτσι διαλαλείς. ο ύπνος, ο χειρότερος εχθρός, ο αιώνιος που σε πάει πίσω. ο ύπνος. το αναγκαίο κακό για να ζήσεις τις υπόλοιπες ώρες. αυτό είναι ο ύπνος. χωρίς αυτόν.. χωρίς αυτόν θα σουν τέλεια μάτια μου.. 

περνάς όμορφα. και γιατί έρχεσαι εδώ? εδώ ξέρεις είναι γι αυτούς που περνάν δύσκολα. που ξέρουν τι είναι αυτό. ρώτα τους, ρώτα τες. εδώ περνάμε δύσκολα μάτια μου. εσύ θεωρείς τον ύπνο και τη διατροφή τα πιο βασικά πράγματα στον κόσμο. εμείς την αγάπη και το όνειρο. εμείς πονάμε εδώ κούκλα μου, εσύ? πονάς. το ξέρω ότι πονάς, γι αυτό μαζεύεσαι εδώ που και που. Κοιτάς λίγο τα όνειρά μου, τα όνειρά μου μαζί σου, σε γράμματα τυπωμένα στην οθόνη και πονάς λίγο μαζί μου. Λίγο με νιώθεις τώρα. Λίγο τώρα θέλεις να μου πεις ότι με νιώθεις, με πονάς, με αγαπάς. πες το. αν δεν το πεις δε συνεχίζω. αν δεν το πεις μη συνεχίσεις. Πες το! να το ακούσεις. να ακούσεις πως ακούγεται. Ήχοι που αποφεύγεις σαν το διάολο, σαν μια κατάρα που σε κυνηγάει. Πως γίνεται η αγάπη και ο πόνος και η αγρύπνια να σου προκαλούν φυγή.. Πως γίνεται να ξεχνάς ότι γι αυτό ζούμε. εδώ εμείς τουλάχιστον γι αυτό ζούμε. να το ξέρεις. Για την αγάπη που ονειρευόμαστε πως θα χουμε, γιατί η αγάπη είναι δυονών. δεν μπορούμε να την έχουμε μόνοι μας.Πες το! το πες? ακόμα το σκέφτεσαι? όχι. θέλω να το πεις. να το αρθρώσεις, να γίνει ήχος να το ακούσεις. να το ακούσεις και να το καταλάβεις. να το καταλάβεις και να τρέμεις. δεν συνεχίζω αν δε το πεις. δεν έχει νόημα να συνεχίσεις πιο κάτω κι εσύ..

Οπότε ονειρευόμαστε.

Και ξέρεις κάτι? τώρα και πολύ καιρό πριν, και για πολύ καιρό από τώρα, θα την ονειρευόμαστε μαζί σου.. θα την ονειρευόμαστε μαζί σας. Με κάποιους και κάποιες σαν εσένα. Που ακόμα πιστεύουν στα φιλιά τα τυχαία και στα βλέμματα. που ακόμα δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά. τη διαφορά ζωής. είναι μια μικρή διαφορά που δεν έχεις πιάσει ακόμα. Είναι αυτή που σε κάνει να φοβάσαι, να κολώνεις, να χέζεσαι να αρθρώσεις αυτό.. το «σ’ αγαπώ» .. γιατί θα νιώσεις, θα κλάψεις, θα πονέσεις, θα πλαντάξεις, θα αγρυπνήσεις, θα γράψεις, θα ουρλιάξεις, θα καταθλίβεσαι χωρίς λόγο.. ε και? και τι έγινε? η ισορροπία είναι εδώ, κοίτα στην καρδιά σου. η ισορροπία είναι σαν τους παλμούς της. πότε πιο χαλαρά τα σχοινιά πότε πιο τεντωμένα, ακούμπα την καρδιά σου. δεν συνεχίζω αν δεν βάλεις το χέρι στην καρδιά σου.. μη συνεχίσεις ούτε κι εσύ δεν έχει νόημα..

 

είπες «σ’ αγαπώ» μετά από αυτό και ακούμπησες την καρδιά σου. Οι παλμοί σου αυξήθηκαν. βούρκωσες. συγκινήθηκες. το ξέρω.

το ξέρω.

καταλαβαίνεις τι έγινε μόλις..? να στο ξαναπώ? δεν βγάζω εγώ συμπέρασμα από όλα αυτά.. βγάλε εσύ..

είπες «σ’ αγαπώ», το άκουσες και ακουμπώντας την καρδούλα σου έτρεμες.. θέλησες να κλάψεις, θέλησες να με βρεις τώρα, τώρα δα, να κάνεις έτσι το κεφάλι σου και να μαι εκεί.. το ξέρω. καταλαβαίνεις?

κι εσύ σαν εμένα είσαι. το ξέρω. τώρα το ξέρεις κι εσύ. Εσύ κι ο εαυτός σου είστε εκεί, μην κρατιέσαι, μην κοροϊδεύεσαι. Σταμάτα το αυτό. Για τώρα. και συνέχισέ το όταν βγεις απ το δωμάτιο. αλλά τώρα το ξέρω. είσαι σαν κι εμάς, σαν κι εμένα, το ξέρω! αλλά, το πιο σημαντικό, τώρα το ξέρεις κι εσύ μουτράκι μου. κι εσύ γι αυτό ζεις. όχι για τυχαία βλέμματα, για τυχαία χαμόγελα και κορμιά. Όχι για ξεκούραστους ύπνους και πρωινό τα πρωινά..

ψέλλισες «σ’ αγαπώ», βούρκωσες και θέλησες την αγκαλιά μου, τη μυρωδιά μου..

όμως η αγάπη είναι δυονών..

κι εγώ δεν μπορώ μόνος μου να

 

 

 

σ’ αγαπώ

 

αλέξηςπ 

Advertisements

~ από alexpan στο Οκτώβριος 24, 2012.

2 Σχόλια to “είναι δυονών”

  1. αναζωογονητικός αυτός ο πόνος. γιατι σε γεμίζει ελπιδα. ελπιδα οτι ο δίκος σου πονος μπορει να σημαινει και τον πόνο αυτουνου που αγαπάς. ότι μπορεί να πονάτε, να αγαπάτε και οι δύο. Μπορεί. Μπορεί και όχι.

  2. «…κι άμα στη σκέψη υποκύψεις ότι φταις και λίγο εσύ…αυτό είναι μια καλή αρχή…».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: