ζωγραφιά απ το μέλλον

Image

 

Είμαι εγώ πλάτη. Άφησα τα μαλλιά μου πολλά όπως τα θελα πάντα. Και χωρίστρα πρέπει να ναι τώρα. Έτσι ήμουν στα 13 μου, ακόμα τόσο είμαι, θέλω λοιπόν ίδια και τα μαλλιά μου. Εσύ τι έκανες? άνοιξαν τα δικά σου μαλάκια.. Τα έβαψες? Όπως πάντα μου έλεγες ότι θα κάνεις? τα έβαψες περίεργα να ταιριάζουν με την πολύπλοκη φύση σου.. μάλλον..

Τα φώτα στην πόλη μόλις άναψαν, θα πρέπει να ναι ξημέρωμα και να γυρνάμε από κάπου που ήταν τόσο ωραία που δεν ήθελες και δεν ήθελα να φύγουμε. Ή μήπως είναι η ώρα που βραδιάζει και κάνουμε την τελευταία μας βόλτα πριν κουρνιάσουμε σπίτι..? Τι με νοιάζει? αυτή είναι η ζωγραφιά μας απ το μέλλον, τι με νοιάζει και που να ξέρω..!

Έχει βρέξει. το αγαπημένο μου. μας. αυτή η δροσιά που βγαίνει από τα τσιμέντα έχει μια βρώμα που συνηθίζεται. και μετά από λίγο σε κάνει να νιώθεις όμορφα. ότι θα ρθει λέει η βροχή να πλύνει τα τσιμεντένια σπίτια και τα τσιμεντένια σώματα κι ας αναδύεται αυτή η ασυνήθιστη μυρωδιά. που συνηθίζεται..

Περνάμε έξω από ένα όμορφο μαγαζάκι. το μόνο ανοιχτό στον πεζόδρομο. Αν και πιο πολύχρωμο απ’ ότι θα θελες μου λες «να ‘ρθουμε καμιά φορά» και κάπως όμορφα και αστεία σου απαντάω όταν το βλέπω άδειο. «Να ρθουμε αγάπη μου, να του δώσεις ζωή!» Μου θύμισαν τα χρώματα το πάντα άδειο και αμφίβολο μπαράκι κοντά στο σπίτι σου, γωνία στενού και λεωφόρου.

Κοιτάω κι άλλο τη ζωγραφιά μας. Δεν είναι το έργο κάποιου, πείστηκα πλέον, είναι η φωτογραφία μας σε ζωγραφιά από μαχαίρια χρωματισμένα. Τυχαίο που είναι από μαχαίρια? χαμογελάω..

Φαίνεται ένα παιδάκι. Ένα μικρό κοριτσάκι! τρέχει να μας προλάβει? είναι κομμάτι μας? κομμάτι της ζωγραφιάς μας? είναι ακόμα σκοτεινό και πιο θολό από την υπόλοιπη εικόνα.

Κατάλαβα. Το κοριτσάκι αυτό είναι η ψυχή σου! Είναι ακόμα εκεί μαζί σου. Μπαινοβγαίνει μέσα σου. Το ακούω που και που να φωνάζει. Ώστε αυτό ήταν μια νύχτα που κοιμόσουν και μου μίλαγε όταν ακουμπούσα το αυτί μου στο στέρνο σου? σκανταλιάρικο το κοριτσάκι αυτό, όλο ζημιές είναι, όλο τσιλιμπουρδίσματα και «δεν ξέρω».. Κι ακόμα και τώρα, είναι εδώ. Είναι μαζί σου. Αυτό κι αν αγαπάω φυσικά! και συνάμα τη σοβαρή γυναίκα, την σικ ντυμένη, που κρατάω αγκαζέ εκείνη τη στιγμή που αυτός πισώπλατα μας πήρε φωτογραφία.

περίμενε..

πισώπλατη η φωτογραφία μας. και δεν γυρίσαμε ακόμα να μας δω.
γιατί ήμουν τόσο σίγουρος?
γιατί κάθομαι και γράφω ηλιθιωδώς χωρίς να σιγουρευτώ πρώτα..!! 

ξυπνάω τώρα. Θα ‘βαφες ποτέ τα μαλλιά σου έτσι? Θα με κρατούσες ποτέ ξανά έτσι? Θα μου λεγες ποτέ να πάμε σε εκείνο το άθλιο μαγαζί εσύ?

Ξυπνάω τώρα. Εγώ είμαι εκεί. Το ξέρω.
Αυτό θέλω να μαι εγώ, το ξέρω.

Αλλά αυτό ξέρω μόνο..

Εγώ είμαι εκεί, στη βροχή και την αγαπημένη μου πόλη, στην πιο όμορφη διαδρομή της και στο μαγαζάκι που επισκέπτομαι συχνά μόνο για τα χρώματά του.

Είμαι εγώ εκεί..

όμως είμαι εγώ μαζί σου?

δεν ξέρω.. είμαι πάντως εγώ εκεί..

Εγώ με..

 

 

 

 

αλεξης π

Advertisements

~ από alexpan στο Δεκέμβριος 6, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: