σαν τους χαρταετους

τα τραγουδια ειναι σαν τους χαρταετους.. και τι δεν ειναι.. ολα τελικα στη ζωη δεν ξερεις ποτε θα κοπουν να φυγουν. που και πως θα φτασουν.. και δεν εχει σημασια αν ηθελες η οχι να φτασουν εκει. μισητοι μου ανθρωποι ενιωσαν μεσα απο τα τραγουδια μου.. δεν μπορεις να το απαγορευσεις αυτο. αγαπημενοι μου ανθρωποι κατεληξαν καπου που μισω. δεν μπορεις να το ελεχξεις αυτο. πρεπει απλα να φτιαχνεις κατι και να εχεις στο πισω μερος του μυαλου σου οτι θα σου φυγει. αλλα αυτο δεν το αντεχω φορες φορες. γιατι εγω στο κατι αυτο βαζω το αιμα μου, βαζω το δακρυ μου, βαζω ενα κομματι μου ποτε ποτε. ξαναβγαινει αλλα αργει.. οταν βγει ξανα μπορει λοιπον να το βαλω στο νεο μου χαρταετο. οταν ομως βγει. οταν γεννηθει απ το τιποτα ξανα..

τα τραγουδια ειναι σαν τους χαρταετους.. κοντρα στον ανεμο σηκωνονται μονο ψηλα. και οι ανθρωποι που διαλεγεις να ζησεις μεσα τους, κοντρα στον ανεμο φαινονται αν αντεχουν. φυσαει κοντρα. μονο ετσι κατι εξελισσεται και γινεται μεγαλο και αγερωχο. οταν φυσαει κοντρα. ο τελευταιος πολυχρωμος χαρταετος μου προσγειωθηκε εμαθα. καπου μαλακα και ομορφα. και απελευθερωμενα. ακους? απελευθερωμενος πια απο το σπαγκο που τον κραταγα. κατι που δεν το χε μαζι μου. οτι σηκωνεται σε κοντρα ανεμο εξ ορισμου θα εχει παντα τασεις φυγης..

τα τραγουδια ειναι σαν τους χαρταετους. και οι ανθρωποι. και τα συναισθηματα. αυτο που λεγαμε χτες αδερφι, πως αλλαζουν οι ανθρωποι αναλογως την περισταση. πως χανονται ολα και ξαναγεννιονται για αλλους, για αλλον. οχι τοσο ομορφο, οχι τοσο, οχι τοσο, οχι τοσο για πολλα πραγματα.. αλλα με λιγο απ αυτο και λιγο απο εκεινο και λιγο και λιγο και.. φτανει. φτανει για καποιους. δεν θελω για μενα να φτανει.

τα τραγουδια ειναι σαν τους χαρταετους. κι εγω ο ιδιος. θα με δεις απο μακρυα, θα με καμαρωσεις παντα οταν θα μαι κοντρα στον ανεμο.. αλλα μπορει να κανω κρακ και να σπασω, μπορει να τεντωθω πολυ και να σου φυγω. το σκεφτηκες αυτο ποτε? σκεψου το και τρομαξε κι εσυ με τους δικους σου, οπως κι εγω με τους δικους μου χαρταετους..

ειναι κοντα ο χαρταετος εκεινος που τον βαρυνα πολυ με δικα μου πραγματα, συναισθηματα και σκεψεις. κι επεσε καπου λεει.. αλλα ηταν μαλακα και ομορφα. και απελευθερωμενα. απελευθερωμενα, ακους?

κι εκει στα μαλακα το σκεφτεται αν θα θελε παλι να τον χτυπαει κοντρα ο ανεμος..

αλεξηςπ

Advertisements

~ από alexpan στο Αύγουστος 20, 2013.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: