οταν το κοριτσακι κρυβεται στο λαιμο ενος ξενου

ωρα: τωρα.

μαθημα τωρα η σε λιγο. γραψε μην ξεχασεις. γραψε για τους φιλους.

η για τα τραγουδια εκεινα που αγαπησες τοσο και τωρα σου ερχονται ξανα στο μυαλο και απλα θυμασαι ποσο τα αγαπησες τοτε. οχι τωρα ομως.

οι φιλοι τα αδερφια και οι αγαπες. δεν διαφερουν και πολυ. οι ανθρωποι ομως διαφερουν. διαφερουν οσο κυλα ο χρονος μεσα τους. αλλαζουν με το χρονο. ενας χρονος κι αλλος ενας ακομα, κι αλλος.. και οι ανθρωποι αλλαζουν.

κατι τραγουδια τωρα μου το προκαλεσαν αυτο. και δεν ξερω ποιον η ποια να πρωτοσκεφτω. και δεν ξερω ποια απο ολα στο μυαλο μου να σου εμπιστευτω. εδω μεσα. μονο ποσο αλλαζουν οι ανθρωποι θελω να σου πω. που το ξερεις ματακια. αλλα απλα το λεω. και αυτο ειναι τοσο ακαταλαβιστικο σε μενα. η αγαπη που ελεγες τοτε και η αγαπη που λες τωρα ειναι αλλες. γιατι τοτε εχουν το ιδιο ονομα? ακαταλαβιστικο.

και συμβαινει, μου συμβαινει, σου συμβαινει. ελπιζω δηλαδη σε ενα βαθμο να σου συμβαινει. κι εσενα καθολου. μπερδεψου ελευθερα. ετσι θα πεις, θα πει ο λογικος και οργανωμενος μεσα σου που εχεις αφησει λιγο τελευταια πιο εξω σου. τελευταιο χρονο. δυο ματια ακομη που κοιτας τον αφηνουν εξω το λογικο μεσα σου. δυο χειλη ακομη που επισκεπτεσαι ολο και πιο συχνα. τι θαυμα κι αυτο! περιμενες ποτε πραγματι να σου συμβει? ω τι θαυμα μικρη καριολα

ελα παλι πισω. ωρα? τωρα. τι? μαθημα. περιμενε μια στιγμη, εχω μια στιγμη ακομα? κοιταω το ρολοι. εχω.

οι φιλοι ειναι εκεινα τα τραγουδια λοιπον, τα βρισκω που και που και περναει απο μεσα μου αυτο το τρεμουλο και φευγει. αλλα φευγει γιατι εφυγε και αυτο μαζι. ποσο μου λειπουν μερικες φορες τα δικα μας. θυμαμαι οταν παιζουμε μουσικη μαζι ποσο. περναει η νοτα σου και μου τρυπαει τ αυτια ετσι ακριβως οπως θελω ρε ατιμε. τα χερια μου δεν παιζουν καλη κιθαρα αλλα το μυαλο μου παιζει μεσα απο τα δικα σου χερια. αυτο ειναι κατι μοναδικο, που σημερα που γιορταζεις στο χρωσταγα. γι αυτο δεν εμαθα ποτε καλη κιθαρα αδερφε μου. εχω τα χερια σου δικα μου οταν εισαι διπλα μου και τραγουδαω.

οι φιλοι ειναι τα τραγουδια εκεινα. και οι αγαπες και τα αδερφια αυτα τα ιδια ειναι. πως ολα στο μυαλουδακι μου το μικρο, το απλοικο ακομα που δεν καταλαβαινει πως η «αγαπη» προσωποποιειται αλλου καθε τοσο τα κανει ολα μουσικη στο τελος. ολα ειναι μουσικη στο τελος. ολα. τα χαδια σου και τα παραμιλητα σου, οι προστυχες λεξεις που σου βγαινουν γιατι «δεν μπορεις να κρατηθεις» ειναι η μουσικη σου. που μου τρυπαει τα αυτια με τον ιδιο τροπο, με την ιδια αγαπη. μου συμβαινει κι εμενα ναι. μα ουτε και για μενα το καταλαβαινω.

ουτε για σενα που θελω

ουτε για σενα που δεν θελω να το σκεφτομαι

 

..και γιναν ολα μουσικη, και η καθε εικονα εγινε ρημα

ηταν και η αγαπη εκει.. κι ολα ειναι φινα

 

αλεξησςΠ

Advertisements

~ από alexpan στο Δεκέμβριος 10, 2013.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: