καθυστερω το μοιραιο

ποτε δε θα το αφησω. παντα θα επιστρεφω εδω μεσα να γραφω. δεν αλλαζει προσωπο η θλιψη. γινεται γραμματα σε χαρτι η σε οθονη..

σταματησα το χρονο στον ιανουαριο γιατι εκει ηθελα μαλλον. δεν εχω αλλη εξηγηση. συν το «φορτο εργασιας». που υπηρξε. αλλα για κατι που αγαπας δεν πρεπει να υπαρχει. δεν πρεπει να γινεται ποτε ωραριο των 10 με 1. το καταλαβαινω αυτο αγαπη μου. Καπως ετσι ξεγελω τον εαυτο μου οτι ο χρονος δεν κυλα και οτι ακομα μαθαινω το πρωτο εκεινο τραγουδακι στο γιουκαλιλι που ηθελα να σου παιζω οταν νυσταζεις. παντα σαν πρωταρης το παιζω αλλωστε οποτε ουσιαστικα καταφερα το παγωμα του χρονου.

Η καρδια ομως? παγωνει κι αυτη οσο δεν γραφουμε? οσο δε ζουμε? οσο δεν τρελαινομαστε? 

Τωρα μετα απο τοση ενταση νιωθω μια απιστευτη κουραση. ουτε οταν εκανα 12 ωρες μαθημα σερι ετσι πριν ενα μηνα. μια κουραση που εισχωρει βαθια μεσα στα κυτταρα μου. ειδικα τα εγκεφαλικα. οσα μου μειναν να σκεφτονται. σταματω και κοιτω σα χαζος τον κερσορα να αναβοσβηνει για μερικα λεπτα. μετα δεν εχω τι να γραψω και γραφω ακριβως αυτο. οτι σταματαω και κοιτω σα χαζος τον κερσορα να αναβοσβηνει..

Τοσα ομορφα πραγματα εγιναν στη ζωη μου απο τοτε που εγραψα τελευταια και θα ερθω τωρα να με επιβεβαιωσω και να κατσω να γραψω μεσα στη κουραση της θλιψης. Της θλιψης οτι ολα δε μπορει παρα να ειναι ξενα τελικα και να μοιραζονται ψιχουλα που καποτε τελειωνουν. Η που καποτε καταλαβαινουν τα πουλια οτι δεν φτανουν τα ψιχουλα και πετανε. αυτα. η εμεις. Μακαρι να μην ειναι ετσι και να μεινουμε ολοι εδω. Σ αυτο το μεγαλο κλουβι να βγαζουμε ο ενας τα ματια του αλλου, να θελουμε το κακο του διπλανου μας και να ενδιαφερομαστε για την καβλα των τριτων.. Μακαρι ομως. παρολη την αντιθεση μακαρι.

Σκεφτηκα πολλα ομορφα πραγματα να γραψω. Μετα ομως ειπα οχι, αυτα ειναι δικα μου. Αυτα ειναι αληθινα. Χαιρομαι που πια δε γραφω για να μ ακουσει καποιος. Εσυ ας πουμε που ταχα αγχωνεσαι γιατι δεν γραφω πια. Γιατι ζω δικα μου πραγματα. Αλλα μην αγχωνεσαι. Μην αγχωνεστε, που αλιμονο ποτε δεν το πιστεψα, το μονο που κανω ειναι να καθυστερω το μοιραιο.

Καθυστερω το μοιραιο. Καθε αγαπη ειναι μοιραια. Το ξερετε ολοι. Μοιραια καποτε θα τελειωσει. Ο ερωτας, το τρεμουλο και η αγαπη μετα – αν υπηρξε ποτε. Μη σκατε συμβαινει παντα. Θα πιστεψω σε αυτο και μετα θα σταματησω να γραφω εδω μεσα. Αλλα τι λεω, αφου στην αρχη γραφω οτι ποτε δε θα το αφησω. παντα θα επιστρεφω. Οποτε?

οποτε απλα καθυστερω, ετσι νωχελικα και μιζερα, γεματος ομως με την οργη που ειδες πριν λιγες ωρες, καθυστερω το τελος. Του ερωτα, του σεξ, της αγαπης.. της ζωης.

Παντα απο δω και μπρος θα καθυστερω το μοιραιο

ΑλεξηςΠ

Advertisements

~ από alexpan στο Ιουνίου 15, 2014.

2 Σχόλια to “καθυστερω το μοιραιο”

  1. Ο έρωτας κοιμάται και ξυπνάει, ναι. Αλλά η αγάπη δεν τελειώνει. <>
    Γράφε, ή μη γράφεις, κάνε ότι σου βγαίνει, αν δεν αγχώνεσαι εσύ για σένα κανείς δε θα αγχωθεί. Ομως μη ζεις λεπτό πιστεύοντας ότι η αγάπη τελειώνει γιατί αυτό είναι ύβρις προς τη μία και μοναδική πραγματική δύναμη.

    • «Στο τέλος μένουν αυτά τα τρία: η πίστη, η ελπίδα, η αγάπη· και από αυτά το μέγιστο η αγάπη. Η αγάπη μακροθυμεί, αγαθοποιεί· η αγάπη δεν φθονεί· η αγάπη δεν αυθαδιάζει, δεν υπερηφανεύεται, δεν φέρεται με απρέπεια, δεν ζητάει τα δικά της, δεν εξάπτεται, δεν συλλογίζεται το κακό· δεν χαίρεται στην αδικία, συγχαίρει όμως στην αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, τα πάντα υπομένει. Η αγάπη δεν εκπίπτει ποτέ«

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: