νεκρή οργανική ύλη

Είναι δανεική τούτη η ζωή που ζω. Ο καναπές που κάθομαι. η τηλεόραση που έφτιαξα. Ο αέρας που αναπνέω. Τα μόρια που με αποτελούν κάποτε ήταν άλλων ζωντανών οργανισμών. Ο σκύλος που αγαπάω. Είναι δανεική η δουλειά που κάνω. Κάποιος μου την έδωσε. Κάποιοι με θεωρούν άξιο και ακόμα με πληρώνουν γι αυτό. Γι αυτό και το κάνω. Κάνω κάτι για να πετάξουν άλλων φτερά. Πιο νέων, πιο όμορφων, πιο σύγχρονων, πιο έξυπνων. Ειναι δανεικό και το δικό μου σπίτι. Κάποιου αλλου. Το στρώμα που πήρε απολαμβάνω, το ανάκλιντρο και τον μάγειρα με ατμό. Είναι δανεική η ζωή αυτή από κάποιον. Κάποιος μου την έδωσε. Κάποιοι. Κάπου τα χρωστάω όλα αυτά. Αυτά που πρακτικά τα απέκτησα μόνος μου είναι δανεικά. Τα λεφτά που έχω στην τράπεζα, το αυτοκίνητο που οδηγώ, το σπιτάκι που έφτιαξα με δικά μου λεφτά στην ταράτσα. Κάπου τα χρωστάω όλα.

Δεν μου ανήκει τίποτα. ουτε καν η μουσική μου. Κι αυτή δανεική. Από τόσες αγάπες και τόσους φόβους που έγιναν ψυχαναγκαστικά αγάπες και τόσους ανεκπλήρωτους έρωτες και τόσες παρεξηγήσεις και τόσα αμέτρητα βράδια που δεν τελειώνουν με τίποτα. Η μουσική μου είναι άλλων. Τα τετράχορδα όργανά μου είναι άλλων. Η φωνή μου είναι άλλων.

Είναι δανεική και η ψυχή μου. Άλλοι την έφτιαξαν έτσι όπως είναι σήμερα. Τη σμίλεψαν με μαλακά και σκληρά λόγια. Τη πάγωσαν με βρισιές, την έκαψαν με μεγάλες κουβέντες. Τη γλύκαναν με πονηριά ή με αληθινή αγάπη, τη μεγάλωσαν για να χωράει κι αυτούς που δεν έπρεπε. Τη μαράζωσαν αφού την άνθισαν -δικαίωμά τους-, τη σκότωσαν αφού την ανέστησαν -δικαίωμά τους.

Αυτά που αγαπάω συνέβησαν. Αυτά που αγαπάω συνέβησαν από άλλους. Δανεική η ψυχή, δανεικά κι αυτά που αισθάνεται. Αν άλλοι ήταν σε κοινές διαστάσεις με αυτές που έζησα κι όχι αυτοί που έτυχαν, θα ήμουν ένας άλλος. Θα μου δανειζόταν μια άλλη ψυχή.. που θα αγάπαγε άλλους ανθρώπους.

Αλλά αυτά που συνέβησαν τα αγάπησα. Οχι σαν τυχαία αλλά σαν μοιραία. Όχι σαν δανεικά αλλά σαν δημιουργήματά μου. Αυτά που συνέβησαν χωρίς να με ρωτήσουν, αυτά αγάπησα. Υποκρίθηκα ότι τα γέννησα εγώ και ό,τι συνέβη ήταν δική μου απόφαση. Μόνο σε αυτό υποκρίθηκα. Πως αλλιώς να δεχτώ το πόσο τυχαίες είναι οι μεγαλύτερες μου αγάπες?

αλεξηςπ

Advertisements

~ από alexpan στο Δεκέμβριος 9, 2014.

Ένα Σχόλιο to “νεκρή οργανική ύλη”

  1. Καλημέρα – Σοφία Στρέζου

    Καλημέρα …
    με τα δάχτυλα στα πλήκτρα
    κι ο καφές μοιρασμένος, πικρός
    όπως το τσιγάρο στα χείλη
    καπνίζει τους φόβους
    στις ρεαλιστικές αγρυπνίες του ξύπνιου
    στις αυτοκτονικές πτήσεις
    μέσα σε ποιήματα
    με στίχους σε Καντινιακά περάσματα
    αισθητικών αντανακλάσεων
    στους καθρέφτες τερματικού τρόμου,
    στου Οιδίποδα την ανεξήγητη εξαφάνιση
    στους θυμούς της μνήμης σαν λείπει
    από την ανάμνηση εκείνου που έφταιξε…

    Πια δεν τολμάς να πεις… «καλημέρα»
    όταν όλα αλλάζουν ή χάνονται
    με ανεξήγητες προσμονές,
    Εσύ παραιτείσαι.
    μεταγγίζοντας νοσταλγία στο δικό μου χώμα.

    Ναυπηγός του τελευταίου ονείρου
    ναυαγείς σε προσχήματα δακρύων
    με υποσχέσεις ληγμένων συναισθημάτων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: