ας έρθουν

δεν σου συνέχισα όμως την ιστορία.. ήθελα να είμαι καστανάς. αλήθεια. αμα ποτέ γίνω γέρος να είμαι καστανάς. με τον τσίγγινο θερμοσίφωνα γεμάτο κάρβουνα από τη μέση και πάνω και ρόδες στην κάτω μεριά. θα πιάνω μια γωνία καλή -μαιζώνος και ερμού για την δική μου πόλη είναι καλή- ή μια πλατεία και θα κάθομαι στο πτυσσόμενο σκαμνάκι μου. στην αρχή θα χει τόσο κρύο και με τα γάντια μου με κομμένα δάχτυλα θα βάζω στα κάρβουνα φωτιά. από κάτω ένα ντουλαπάκι γεμάτο με τα πιο ωραία κάστανα που θα παίρνω από τους φίλους μου τους ορεινούς. θα τα χαράζω ένα ένα με μια διαμετρική τομή, όπως σου έλεγα, και θα τα αφήνω να καούν ομοιόμορφα στα κάρβουνα. σε αυτό πρέπει ακόμα να προσπαθήσω για να γίνω καλός όπως είδες. και το κρύο θα φύγει και θα ζεσταίνομαι από τα κάρβουνα και τον τσίγγο που θα γίνεται ολόκληρος ένα φτηνό καλοριφέρ. το πιο ζεστό καλοριφέρ στη μέση της κρύας πλατείας.

και με την αστεία και μπάσα φωνή μου θα τραγουδώ «εδώ τα καλά κάστανα.. ζεστάνετε τα μέσα σας..! ζεστάνετε την αγάπη σας..!» και θα θυμάμαι τις μέρες που ήμουν νέος και με έπαιρναν κάμερες και τραγούδαγα και θα χαμογελάω. Τι σημασία είχε? είχε για μένα θα σκέφτομαι.. και θα χαμογελάω. θα χαμογελάω μάτια μου.

και θα ζεσταίνω καρδιές ήδη ζεστές. ζεστές από έρωτα και πάθος. νέα ζευγάρια θα με πλησιάζουν. πλέον νέοι θα ναι όλοι για μένα. ευτυχισμένοι σαραντάχρονοι με τα παιδιά τους, δυο δεκαεφτάχρονα παιδιά που νομίζουν ότι αγαπάνε ο ένας τον άλλο, ένας πενηντάρης καθηγητής με την δεκαεννιάχρονη φοιτήτριά του, μια σαραντάρα κατσαρομάλλα  που σκέφτεται τελευταία πολύ έναν μικρότερο της παίρνει κάστανα για την κορούλα της, δυο φίλοι που αγαπούν την ίδια κοπέλα, τρεις πρωτοετείς φοιτήτριες που μόλις μετακόμισαν εδώ, και δυο παιδιά νέα που προσπαθούν να είναι καλά και όταν πάνε σπίτι ίσως κάνουν τον πιο ωραίο έρωτα, ίσως τσακωθούν μέχρις εσχάτων για άλλη μια φορά.

εγώ πια δεν είμαι τίποτα από αυτά. ανίκανος να ερωτευτώ απλά αγαπάω. αγαπάω όλες τις παραπάνω εικόνες που κάτι μου θυμίζουν από την πολύχρονη ζωή μου, που με κάνουν να γυρνάω δεκαετίες πίσω και να αναπολώ. Έρχεται ο Αλέξης και με χαιρετά κάθε Κυριακή μετά το διαγώνισμα, κάθε τετάρτη βράδυ πριν το λάιβ, κάθε φορά που πάει να πάρει βιβλία για το πανεπιστήμιο στο παρακάτω βιβλιοπωλείο, κάθε φορά πάει για ποτό με τους φίλους του, κάθε φορά που χωρίζει με τη βιολέτα, κάθε φορά που σιχάθηκε ξανά τη ζωή του, κάθε μήνα που πληρώνεται καλά, κάθε χρόνο που δεν έχει σημασία που ήρθε ο νέος, κάθε δεκαετία που χρειάστηκε για να καταλήξει τελικά να χαρεί για όλα αυτά μόνο όταν είναι αναμνήσεις.

Τώρα που κάθομαι στο σκαμνάκι μου και μοιράζω ζεστασιά στους ανθρώπους βλέπω τι όμορφα που ήταν όλα. Ακόμα κι αυτά που δεν ήθελα, ακόμα κι αυτά που με έκαναν τρελό. Δε μπορώ άλλο να αγανακτώ με αυτά που ζω. Είμαστε φτιαγμένοι για κάτι μεγάλο. Όλα θα βοηθήσουν σε αυτό. Είμαστε φτιαγμένοι για κάτι μεγάλο. Ας μοιράζω έστω ζεστασιά σε τυχαίους ανθρώπους εκεί έξω.

Ας μεγαλώσω μίζερα και ανεκπλήρωτα γιατί βιάζομαι να φτιάχνω κάστανα σε χαρούμενους ανθρώπους. Ανυπομονώ να μην μπορώ πια να ερωτευτώ. Ανυπομονώ αν δω τον ευρύτερο λόγο που υπάρχω. Υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα, θλιβερότερα και τελειότερα μέσα στη θλίψη τους από το να μην μπορώ να καταλάβω πια γιατί δεν με καταλαβαίνει ο άνθρωπός μου. Ας μεγαλώσω γρήγορα, μίζερα και ανεκπλήρωτα γιατί βιάζομαι την αγάπη που έχω να την δώσω σε τυχαίους ανθρώπους που την χρειάζονται χωρίς καν να με κοιτάξουν στα μάτια. απλά θα ακούσουν «εδώ τα καλά κάστανα.. ζεστάνετε τα μέσα σας..! ζεστάνετε την αγάπη σας..!» τραγουδιστά και αστεία. και θα ρθουν.

ας έρθουν ακόμα και τότε. χωρίς να με γνωρίσουν ποτέ.

αλεξηςπ

Advertisements

~ από alexpan στο Ιανουαρίου 3, 2015.

Ένα Σχόλιο to “ας έρθουν”

  1. »Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή… Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
    Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους… Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. »
    Gabriel Garcia Marquez

    me ekane na skeftw auto… 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: