αντικατάσταση

Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι. Πόσες φορές το έχεις ακούσει αυτό. και όλο για άλλα είδη μιλούν. Γίνεται όμως να χωρίσεις το ίδιο σύνολο με πολλούς τρόπους, με πολλά κριτήρια. Εγώ θα σου μιλήσω για δύο είδη ανθρώπων που θα χεις γνωρίσει. Και να μην το ξέρεις ακόμα -αμοιρε γείτονα- θα το καταλάβεις. Ειναι αυτοί που σκοτώνουν ψυχές κι αυτοί που σκοτώνονται. Μπορεί μια μπορεί πολλές φορές. Φυσικά, όπως πάντα, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Υπάρχουν κι αυτοί που ανήκουν και στις δύο κατηγορίες, αυτοί που ξεκίνησαν σα θηράματα κι εξελίχθηκαν σε κυνηγούς ψυχών, αυτοί που γαμάνε και σκοτώνουν άλλες ψυχές για να αντέξουν κάπως τους δικούς τους βιασμούς. Θαρρώ κι εμένα έναν τέτοιο. Αλλά ας μη μιλήσω για μένα ακόμα. Ας μιλήσω για σας όπως στη βρώμα κάτω από τη βρώμα, έτσι κι εδώ μονοπωλείτε. Στη βρώμα. Στη σκέψη. Στο κλάμα. Στο θυμό. Στην αγάπη. Πάντα στην αγάπη.

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων. Κι εσύ είσαι από αυτούς που σκοτώνουν ψυχές. Νέα ακόμα δεν έχεις σκοτώσει πολλές, θαρρώ δύο. Τη δική μου και του επόμενου που αγάπησες. Έτσι αγαπάνε αυτοί οι άνθρωποι. Δε θέλω να παρεξηγηθώ. Αγαπούν αυτοί οι άνθρωποι. Και αυτοί. Κι εμένα μ αγάπησαν. Αυτά τα τέρατα αγαπούν κανονικά όπως όλοι. Αγκαλιάζουν. Δηλώνουν πράγματα βαριά, πράγματα παραδεισένια αυτοί οι άνθρωποι. Και τα πιστεύουν. Μην παρεξηγηθώ. Τα πιστεύουν όλα αυτοί οι άνθρωποι. Αλλά έρχεται η ώρα. Η ώρα που θα σκοτώσουν ό,τι έζησε δίπλα τους. Θα γαμήσουν ό,τι χτίστηκε δίπλα τους, θα ακυρώσουν όποια προσπάθεια, θα ξεσκίζουν με τα δόντια, τα έργα και τα νύχια τους τα θηράματά τους. Και κυρίως θα σκοτώσουν τα τωρινά θηράματα με άλλα, επόμενα, νέα. Θα τα φέρουν στην ίδια θέση για να εκτοπίσουν τελειωτικά από τις ψυχές και τις καλές υφές τους το προηγούμενο θήραμα. Με νέα. Που απλά δεν το ξέρουν ακόμα ότι είναι. Ούτε αυτοί το ξέρουν ακόμα, αναθαρρούν ότι θα πάει καλά δε θα χει αίμα αυτή τη φορά. Μα δε θα αντέξουν στον πειρασμό. Θα σκοτώσουν. Απλά και μόνο για την απόλαυση. δε θέλω να παρεξηγηθώ. ούτε αυτοί το ξέρουν ούτε και τα προς σφαγήν πρόβατα φυσικά. Μετά από ένα άγριο χoρό γύρω από το πτώμα με τα αίματά του, τα αίματά μου, στο πάτωμα του σπιτιού τους -τι μου θυμίζει άραγε- θα σκουπίσουν γρήγορα γρήγορα, θα ρίξουν χλωρίνη, θα φύγουν τα πάντα. Τα πάντα που θυμίζουν το άξεστο θήραμα που είχε το θράσσος να θέλει να ζήσει μαζί τους και να τους δείξει δικά του πράγματα κι όχι μόνο να προσκυνά τα δικά τους. Θα καθαρίσουν από τις τρίχες των προβάτων που μόλις έσφαξαν τα μαξιλάρια τα μαλακά σε κόκκινους και εκρού καναπέδες, θα τινάξουν τα σεντόνια από τα σπέρματα και τις κάβλες των σκοτωμένων ανθρώπων και γρήγορα θα σχεδιάσουν το πως θα αγαπήσουν το επόμενο θήραμα. Μέσα σε λίγες μέρες το έχουν βρει και θα το ζαλίσουν με λόγια (τα ίδια λόγια που σε όλους έλεγαν), με τραγούδια (τα ίδια που σε όλους τους σκοτωμένους έβαζαν), με χορούς (τους ίδιους που σε όλους έκαναν, με καβλιάρικες κινήσεις (που από τους σκοτωμένους έμαθαν). Κουρασμένοι οι σκατάνθρωποι αυτοί από τη μάχη τώρα μοιάζουν ήρεμοι, γαλήνιοι, απλοί και άξιοι να αγαπηθούν! Χαζέ, απλά είναι κουρασμένοι. Ουτε κι αυτοί το ξέρουν, θα στο πω πολλές φορές. Αλλά γελιέσαι και δε μ αρέσει να σε βλέπω έτσι γείτονα, κάποτε ορκιζόμουν θα σε γλύτωνα. Κι όμως κοίτα λυγίσαμε, κοίτα πως γείραμε.. αντί δυο ζωές δυο φάσκελα πήραμε. Θα σε γλύτωνα. Τώρα όμως όχι. Τώρα θα το καταλάβεις μόνος σου. Η κουρασμένη γλυκιά αλλά μες την κάβλα κοπέλα που δέχεται τώρα το σκληρό σου ανδρισμό με απόλαυση μέσα της είναι εκεί για να σε γαμήσει την κατάλληλη στιγμή. Όταν με τη γλώσσα στο πάτωμα θα γλύφεις και την τελευταία βρωμιά της, αλλά αυτό πια δε θα φτάνει. η απόφαση θα έχει παρθεί. Θα πεθάνεις στο πάτωμα που έσφαξε κι εμένα, ζωντανό με κοίταγε να σπαρταράω και χόρευε με το κομμένο κεφάλι μου στο ένα χέρι να βγάζει ακόμα αίμα ποτάμι.

Κι εσύ είσαι επίσης αυτός ο άνθρωπος. Φυσικά. Δε μπαίνεις τώρα στο έργο. Ησουν πάντα μέσα. Έτσι κι αλλιώς πάντα μέσα στο μυαλό μου. Άλλοτε με στεναχώρια κι άλλοτε με θυμό. Αλλοτε με κλάματα με αναφιλητά χωμένος μέσα στα μαξιλάρια πάλι κι άλλοτε με μίσος και βρισιμο. Αλλά με μένα πρέπει να θυμώνω. Που δυστυχώς εδώ έπρεπε να με κρεμάσει κάποιος επί μήνες και να με ποτίζει σταγόνες νερό κάθε μέρα (οι προσπάθειες που κατέβαλλε)  για να μην πεθάνω και απλά να υποφέρω, κι εγώ να νομίζω ότι αυτό μας κάνει καλό. Και το καλό θα νικήσει. Τι γράφω τόση ώρα ρε μαλάκα? Που βλεπεις το καλό να νικάει? Ο καριόλης νικάει. Το τέρας. Αυτοί οι άνθρωποι. Διττή και η σημασία του έργου. Ένα που γράφω, κι ένα που παίζεις τόσο καιρό υποκρινόμενη κάποια που άκουσες ότι θα ταν καλό να δείχνεις. Σε σένα και σε όλους. Μεγαλύτερη σε ηλικία, θαρρώ πως σκότωσες μέχρι τώρα περισσότερες ψυχούλες. Που τ απομεινάρια πολλών σε αποζητούν ακόμα, απλά να πας εκεί να τους ξανασκοτώσεις, δεν τους νοιάζει. Απλά να πας εκεί. Κι εγώ πέφτω στην παγίδα καμιά φορά και βρίσκομαι ανήμπορος σ αυτή την ομάδα δαρμένων προβάτων. Και μη ρωτάς τι κάνω για να συνέλθω. Γιατί πρώτον δε συνέρχομαι.Και δεύτερον κλείνω τα μάτια και βλέπω εκείνη τη στιγμή. Τη στιγμή που χορεύεις με δάκρυα ευτυχίας, πάνω από το γυμνό, άψυχο σώμα μου, γεμάτο ξεραμένο αίμα που λατρεύεις να απλώνεις πάνω σου και στα ρούχα σου. Λατρεύεις τη στιγμή της νίκης σου. Της επικράτησής σου. Βγάζεις ήχους πρωτόγονους, ήχους λατρείας στο κακό. Και αλλαλάζεις τη νίκη σου! Το θρίαμβο που σαν σφραγίδα φέρει άλλο φαλλό στη σπηλιά σου. Απλά κλέινω τα μάτια μου και φέρνω εκείνη τη στιγμή στο μυαλό. Που στην πραγματική ζωή που έζησα μαζί σου μπορεί να είναι ένας από τους τρόπους άμυνας σου, μπορεί μια κουβέντα που με θίγει και με μαχαιρώνει στη ψυχή, μπορεί μια κλωτσιά, μια τσιμπιά που με γουρλωμένα μάτια γεμάτο μίσος μου ρίχνεις, μπορεί μια ειρωνία που με κάνει απλά να θέλω να σε σκοτώσω εγώ την ώρα που την ξεστομίζεις, μπορεί ένα «άι γαμίσου», μπορεί ένα «είσαι καρμίρης στην ψυχή και στη ζώη, δεν ξέρεις ν αγαπάς», μπορεί ένα «είσαι το λάθος του πατέρα σου» ή ακόμα και το κοινότυπο πια «μη μ αγγίζεις σιχαίνομαι για όσες φορές με ακούμπησες» τι παράλογο τώρα που αφήνεις ό,τι ξένο (μα γνωστό και πάντα εκεί να περιμένει το κακόμοιρο) να σ αγγίζει όσο πιο μέσα γίνεται… Τόσοι τρόποι, τόσα αληθινά παραδείγματα από σένα να πάρω κάτι από την πραγματική ζωή που έζησα μαζί σου και να το εικονογραφήσω σαν τη σιχαμένη τελετουργία που έχεις μάθει και κάνεις πάνω από δεκα χρόνια τώρα στους ανθρώπους. κάθε τέτοια καθημερινή μου εμπειρία, άλλη μια θυσία στο θεό σου. Αλλη μια γιορτή για τα αιμοβόρα πνεύματα που υπηρετείς.

Οι άνθρωποι που σφάζονται -το άλλο είδος- έχουν πλάσει μια ιστορία, έναν αστικό μύθο, ότι τάχα αυτοί οι κυνηγοί κάποτε σκοτώνονται επίσης με τόσο φριχτό τρόπο όσων ψυχών μαζί πήραν στο διάβα τους. Γελιόνται. Οι άνθρωποι τέρατα, όσο μένουν τέρατα, δε θα σπιλωθούν ποτέ. Γι αυτό και τις περισσότερες φορές θα μείνουν για πάντα τέρατα. Είναι πολύ δύσκολο και μπορεί να οδηγήσεις ακόμα και στην τρέλα λένε, αν κάποιος τέτοιος άνθρωπος αποφασίσει να γίνει κανονικός. Αποφασίσει να αφήσει τους σκοτωμούς. Υπάρχει μεγάλος κινδυνος να σκοτωθεί ο ίδιος. Αλλά γιατί να προσπαθήσουν? Θα λένε στον εαυτό τους και γύρω ότι προσπάθησαν με τη ζωή τους. Ότι μόχθησαν αλλά δεν τα κατάφεραν. Και θα συνεχίζουν κανονικά. Θα βρίσκουν πάντα ψυχές να χέσουν πάνω, τραύματα να τρυπάνε και ν ανοίγουν κι άλλο, ομορφιές για να φτύσουν, προσωπικότητες να μειώσουν, χαρακτήρες να ευνουχίσουν.. πάντα. Ειδα τι έπαθαν τα θηράματα που με διαδέχτηκαν τις δυο φορές που σκοτώθηκα από τέτοιους ανθρώπους. Δε θα χάσουν ποτέ αυτοί. Να το ξέρετε. Μη γίνετε σαν τα μούτρα τους. Αλλά δε θα χάσουν ποτέ. Πάντα θα βρίσκουν χεστες της ζωής να σκοτώνουν και να πατάνε πανω τους ψάχνωντας για το σκοτάδι που υπηρετούν. πάντα. Μαθετέ το από έναν άνθρωπο που βρέθηκε και από τις δυο πλευρές. Γιατί έχω σκοτώσει κι εγώ. Αλλά αυτό είναι κάτι που μονοπωλεί τη ζωή μου. Ας μονοπωλείτε εδώ, σε κάτι πιο φτηνό που ταιριάζει ίσως καλύτερα με αυτή την πλευρά σας, εσεις. Ένα τελευταίο. Αυτοί οι άνθρωποι που αφιέρωσα αυτές τις πικρές λέξεις, να θυμάστε.. είναι ΠΑΝΤΑ όμορφοι. ΠΑΝΤΑ.

ένας ξένος.

Advertisements

~ από alexpan στο Απρίλιος 28, 2015.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: