Να πειράζει

Είμαι τριάντα πια. Και με πειράζουν πολλά πράγματα. Και δεν έχω υπομονή για πολλά πράγματα. Απορώ πως για σένα είχα τόση. Είναι αρρώστια η υπομονή μετά από λίγο. Είναι κατάρα. Γιατί είναι ο βασικότερος τρόπος να χάνεις ζωή. Η ζωή κυλάει κι εσύ κανεις υπομονή. Η ζωή κυλάει κι εσύ λες δεν πειράζει. Αξίζει λίγο υπομονή ακόμα. Όχι. Πειράζει. Η καριολιά πειράζει και πρέπει να πληρώνεται. Και για τους ανθρώπους που είναι πια στα τριάντα, τις καριόλες και τους καριόληδες που είναι πια τριάντα, δυστυχώς το να αλλάξουν τώρα πια φαντάζει πολύ δύσκολο. Έχουν μεγαλώσει έτσι, έχουν σφυρηλατήσει τις απόψεις τους, δεν σηκώνουν κουβέντα κι όσο πούστικα κι αν φέρονται θα βρουν πάντα τρόπο να φύγουν, να φτύσουν, να λεηλατήσουν ψυχές με το κεφάλι ψηλά. Και πάντα με μια μικρή, άρρωστη δόση χαράς. Χαράς του πρωτόγονου που μόλις ξερίζωσε την καρδιά του πολεμιστή της γειτονικής φυλής. Το αίμα, το ψυχικό αίμα άλλων τρέφει αυτούς τους ανθρώπους. Και καμία τιμωρία δεν θα τους αλλάξει πια. Στη συντριπτική πλειοψηφία τους θα μείνουν τα ζώα που είναι. Θα βρουν νευραλγικές θέσεις στην κοινωνία για να έχουν μια ευρύτερη αποδοχή και να αποτελούν ανάγκη για πολλούς ανθρώπους. Θα κρύψουν την καριολιά τους, την έμφυτη πια παλιανθρωπιά τους κάτω από σακάκια ή ταγιέρ, πίσω από γραφεία προεδρικά ή πολυθρόνες δερμάτινες. Άρωμα πάνω από τη βρώμα τους. Αιθέρια έλαια πάνω από τη μπόχα τους.

Είμαι τριάντα χρονών πια και δεν είμαι παλιάνθρωπος. Και καταλαβαίνω τελικά πως αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμά μου. Κανένα πτυχίο, κανένα κορίτσι, κανένα αμάξι, κανένα λεφτό. Δεν είμαι παλιάνθρωπος και σιχαίνομαι τους παλιανθρώπους. Θέλω αυτομάτως να νεκρωθούν όλοι. Τώρα. Με μια μαγική συσκευή να πάψουν να κάνουν κακό στον υπόλοιπο κόσμο. Θα δείτε ανθρώπους να νεκρώνονται που ούτε που πήγαινε το μυαλό σας. Ευχαριστώ τον πατέρα μου που δεν άφησε να γίνω παλιάνθρωπος. Το μεγαλύτερό του επίτευγμα πάνω μου. Και νομίζω ότι θα μου έμοιαζε πολύ και στα δικά του τριάντα. Λέω φράσεις και κάνω πράγματα που κάνει κι αυτός ακόμα και σήμερα και προσποιούμαι ότι δυσανασχετώ. Αλλά χαίρομαι τόσο πολύ! Χαίρομαι που ένας απλός δάσκαλος που δεν έκανε «τίποτα» στη ζωή του είναι ο σοφότερος άνθρωπος του κόσμου! Τίποτα δεν έκανε, απλά έκανε σωστούς ανθρώπους εκατοντάδες παιδιά που πέρασαν από τις τάξεις του. τίποτα ιδιαίτερο. Φαντάζομαι ένας διευθυντής που ασχολείται με λεφτά και νομικές πουστιές όλη μέρα είναι πολύ πιο χρήσιμος στην κοινωνία των κωλανθρώπων.

Είμαι τριάντα χρονών κι ευτυχώς δεν είμαι παλιάνθρωπος. Με πείθουν γι αυτό αρκετά συχνά οι σκατάνθρωποι που άφησα να κυκλοφορούν στη ζωή και στην ψυχή μου. Κάνουν πράγματα ντροπιαστικά για κάθε απλή ύπαρξη για να φανούν δυνατοί. Αθλιότητες για να την σκαπουλάρουν με την πούστικη μορφή τους. Και πείθομαι ότι εγώ δεν θα τα έκανα ποτέ όλα αυτά. Θα προτιμούσα να χάσω. Καλύτερα να χάσω παρά να πουληθώ. Καλύτερα να χάσω παρά να βρωμάω. Καλύτερα να χάσω παρά να δηλητηριάσω. Καλύτερα να χάσω παρά να σκοτώσω ψυχές. Καλύτερα να χάσω παρά να γελάσω με τη μιζέρια του άλλου. Καλύτερα να χάσω παρά να μειώσω τους γύρω μου για να φανώ ανώτερος. ευτυχώς δεν είμαι παλιάνθρωπος. Ευτυχώς βρέθηκαν τέτοιοι στο δρόμο μου για να καταλάβω πράγματα για μένα. Αλλά δεν τους ευχαριστώ γι αυτό. Δεν αξίζουν ευχαριστίες, συγγνώμες, συμπόνιες οι σκατάνθρωποι γύρω σας. Μακάρι να μουν τόσο πράος που να μπορούσα. Αυτό μου λείπει. Αλλά να μου λείπει. Μου φτάνει που δεν είμαι παλιάνθρωπος. Μου φτάνει.

Οι μικροί άνθρωποι. Αυτοί μπορουν να πάρουν όποιο δρόμο μάθουν. Κι αν μάθουν στο δρόμο της καριολιάς, κάποια στιγμή θα γίνει γονιδιακό και θα το κουβαλούν για πάντα μαζί τους. Στους μικρούς ανθρώπους που έχουν όλα τα στοιχεία να γίνουν δολοφόνοι ψυχών υπάρχει μεγάλο νόημα να τους δείξεις άλλο δρόμο. Στους μικρούς σε ηλικία ανθρώπους που έχουν όλες τις ενδείξεις ότι αν συνεχίσουν έτσι θα φέρθούν πούστικα σε πολλούς ακόμα, έχει νόημα να τους χαστουκίσεις με κάποιο τρόπο. Γιατί υπάρχουν πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να αλλάξουν δρόμο. Κάτι ακόμα που ήρθε με τα τριάντα μου χρόνια είναι να τους ξεχωρίζω αυτούς τους ανθρώπους. Μικρές κοπέλες που αθώα και ψεύτικα τώρα φλερτάρουν και πηδιόνται με δυο ή τρεις την ίδια εποχή, μαλακισμένα αγόρια που λένε «σ αγαπω» ίσα για να χύσουν κάποια και να φύγουν, κωλοπαίδια που σχολιάζουν με τόση ασχήμια τους συμμαθητές που δεν ταιριάζουν με τη δική τους συμπεριφορά, καριολίτσες που θεωρούν ότι οι άνθρωποι άλλων λαών βρωμάνε. Τυχαίνει περισσότερο να συναντώ κοπέλες που καταλαβαίνω ότι θα γίνουν οι σκατάνθρωποι που περιγράφω παραπάνω όταν γίνουν κι αυτές τριάντα χρονών. Δεν είναι ακόμα. Γιατί ακόμα είναι μικρές. Και φαίνονται όλα αστεία όταν είσαι μικρός. Αν μπορώ να κάνω κάτι για να μη γίνουν παλιάνθρωποι καποιοι ακόμα αθώοι θα το κάνω. Και να το κάνεις κι εσύ. Ας μη λέμε πάντα «δεν πειράζει». Το «δεν πειράζει» οπλίζει το κακό. Οπλίζει την παλιανθρωπιά. Την πούστικη συμπεριφορά. Στην αρχή για πλάκα και μετά απο μια έμφυτη κακία και καριολιά που ούτε και ο ίδιος ο παλιάνθρωπος δεν ξέρει από που προήλθε ή δεν την αναγνωρίζει καν. Ας μη λέμε πάντα «δεν πειράζει». Μη λες πάντα «δεν πειράζει». Να πειράζει. Το λέω σε σένα που τα μάτια σου μου έιπαν όσο σε είχα μαθητή ότι παλιάνθρωπος δε θα γίνεις. Φρόντισε να μη γίνουν και οι γύρω σου.

Αλέξης Π.

Advertisements

~ από alexpan στο Ιουλίου 18, 2015.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: