μέχρι τότε

Σίγουρα.

Η χειρότερη περίοδος της ζωής ενός ανθρώπου είναι αυτή. Σίγουρα ακόμα και ο διαρκής θυμός, το πάθος με τα μέγιστα και τα ελάχιστα, ο πόνος ο ψυχικός ή ο βιολογικός είναι καλύτερα. Πόσο μάλλον όλες οι περίοδοι με θετικά μόνο συναισθήματα. Το χειρότερο είναι η απάθεια. Η απάθεια προς τη ζωή που πηγάζει απ τη μοναξιά.

Και εννοω τη μοναξιά. Την ένοιωσες ποτέ τη μοναξιά? Εγώ αλήθεια ποτέ μέχρι τώρα. Γιατί όποτε μ’ άφηνε μόνο μια αγάπη είχα να πάω στους φιλους να δούμε μια ταίνια, να πιούμε μια μπυρα και να ξεχαστώ. Η συνειδητά να μου θυμίζουν ότι και η αγάπη σημαντική είναι, κι άλλο τόσο σημαντικό που χάθηκε, αλλά η ζωή είναι σημαντικότερη. Κι όταν δεν είχα τους αντίστοιχους φίλους, που ειλικρινά μέχρι τώρα μάλλον ήμουν τυχερός ή τυφλός σε αυτό, υπήρχε η αγάπη να γεμίζει κάποια αντίστοιχα κενά. Πιο πολύ η αγάπη και φίλος μαζί. Πιο πολύ κάτι σαν εσένα που σε παρατούσα συνεχώς. Εσύ που συνεχώς με παρατούσες ταιριάζεις μάλλον στην πρώτη περιγραφη της αγάπης. Βρείτε τα. Ποιος είναι ποιος. Δεν με νοιάζει. Βρείτε τα. Κι εσείς φίλοι βρείτε τα. Βρείτε ποιοι είστε φίλοι και ποιοι όχι. Βρείτε αν αξίζει να σας λέω φίλους κι αν όχι. Είμαι τυχερός κατά μια έννοια. Γιατί κανείς από τους φίλους δε μπαίνει εδώ κι έχω μια κάποια ελευθερία να γράφω. Πιο ελεύθερα.. Πόσο περίεργο κι αυτό ε? Κανείς από τους φίλους δεν ξέρει ότι γράφω, δεν ξέρει ότι σκέφτομαι έτσι, δεν ξέρει ότι κλαίω, δεν ξέρει ότι είμαι μόνος. Κανεις ποτέ από τους φίλους δεν έδινε παραπάνω σημασία στη μουσική μου απ’ ότι οι ξένοι. Κανείς από τους φίλους δεν έδινε ποτέ σημασία στα γραπτά και στους στίχους μου από κάποιον ξένο που δε γνώρισε τίποτα από μένα παρά τους στίχους μου. Κι ενθουσιάστηκε. Οι φίλοι δεν ενθουσιάζονται με τίποτα. Οι φίλοι έχουν μια περίσσεια έλξη στο να μειώνουν. Στο να χλευάζουν το δημιουργικό. Στο να εξυψώνουν τους εαυτούς τους. Εγώ το σταμάτησα αυτό για τον εαυτό μου εδώ και καιρό. Σταμάτησα να έχω επιμονή στο να ακούσεις τη μουσική μου, στο να καταλάβεις τους στίχους μου, στο να έρθεις στα λαιβ μου, στο να διαβάσεις τις σκέψεις μου. Σταμάτησα να έχω οποιαδήποτε απαίτηση. Αρχικά από τους φίλους. Μετά απ τις αγάπες. Και πάντα από όλους τους άλλους.

Και αυτό έρχεται να δημιουργήσει μοναξιά. Τώρα το καταλαβαίνω. Είναι καταπληκτικό όταν αφήνεις τους ανθρώπους τελείως ελεύθερους να επιλέξουν θα επιλέξουν πάντα το ευκολότερο. Το πιο γελαστό. Το πιο απλό στη σκέψη. Το πιο ευγενές. Το πιο κοινωνικό το πιο ανοιχτόκαρδο στην όψη. Το πιο εύκολο. Το πιο εύκολο. Ακόμα και οι φίλοι. Αυτό είναι το καταπληκτικό. Οι ξένοι προτιμούν τη δημιουργικότητά σου ΜΟΝΟ. Οι φίλοι προτιμούν άλλους αφού αυτή η δημιουργικότητα έρχεται πακέτο με μιζέρια, με «παράπονα», με βαθιές σκέψεις, με πολυπλοκότητες, με εκνευρισμούς κι όχι με χαμόγελα, με χαιδέματα, με ανέκδοτα, με ωραία λόγια χωρίς ΚΑΝΕΝΑ νόημα. Αυτό είναι μάλλον το μυστικό. Το ΜΗ νόημα. Στο ΜΗ νόημα χτίζονται οι σχέσεις των ανθρώπων, φυσικά όχι όλων. Στο ΜΗ νόημα στήνονται οι πιο ωραίες παρέες, φυσικά όχι όλες.

Αλλά θα μείνω μόνος. Ναι θα μείνω μόνος απ το να γίνω ένας άνθρωπος χωρίς νόημα. Δε θέλω να μου μιλάει κανείς. Θέλω να βγάζει καταρχήν νόημα αυτό που σου λέω. Θελω να σαι όμορφος για να στο πω φίλε. Θέλω να δω την προσπάθειά σου για να σου πω μπράβο φίλε. Θέλω να σαι σωστός για να σε αγκαλιάσω φίλε. Ποτέ άνθρωπος χωρίς νόημα, ποτέ λόγια χωρίς νόημα κι ας σε χάσω φίλε.

Κι επιλέγω το μόνο που μένει. Επιλέγω το μόνο.

Θα φοβόμουν λίγο καιρό πριν και θα γύριζα σε σένα. Σε σένα και σε σένα. Θα φοβόμουν πριν από λίγο καιρό και θα προχωρούσα σε σένα. Σε σένα και σε σένα. Θα φοβόμουν πριν από λίγο καιρό και θα έψαχνα για ένα και δυό και τρεις φίλους ακόμα. Αλλά όχι. Τριάντα χρόνια ζωής με νόημα μου λένε όχι. Όχι. Μόνος. Μέχρι να βρεθούν φίλοι με νόημα, χωρίς να αποκλείεται να είναι τα ίδια πρόσωπα. Μέχρι να βρεθούν αγάπες με νόημα, χωρίς να αποκλείεται να είναι τα ίδια πρόσωπα.

Και ναι. Τότε, ελίτσα μου, τότε θα αγωνιστώ. Και ναι. Τότε φίλε μου, τότε θα αγωνιστώ. Μέχρι τότε μόνο θα γίνομαι καλύτερος. Μέχρι τότε μόνο θα κλαίω μόνος μου. Γιατί να κλαίς έχει νόημα μόνος. Η κοντά σε ανθρώπους με νόημα. Μέχρι τότε λοιπόν..

Αλέξης Π.

Advertisements

~ από alexpan στο Νοέμβριος 8, 2015.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: