«Με κάνει να μιλάω, την κάνω να γελάει»

Με κάνει να μιλάω. Πόσο μου χει λείψει ο άνθρωπος που θα με κάνει να μιλάω. Ελάχιστες στιγμές τα τελευταία χρόνια. Πόσο μάλλον όταν τις στιγμές που αποφασίζεις να μιλήσεις, ο άνθρωπος που θα αποφασίσεις να μιλήσεις σε χλευάζει. Γι’ αυτό που λες εκείνη την ώρα. Δεν το πιστεύει. Και φταις κι εσύ που δεν το πιστεύει αλλά και οι προηγούμενοι άνθρωποι που την πρόδωσαν στη ζωή της. Κι έτσι το φταίξιμο πηγαίνει από άνθρωπο σε άνθρωπο και απλώνεται τόσο που τελικά είναι σα να μη φταίει κανείς. Δε φταίει κανείς που οι άνθρωποι είναι κακοί, που σκέφτονται με δόλο και συμφέρον, που σε κάνουν να μη μιλάς σε άνθρωπο χρόνο με το χρόνο. Καιρό με τον καιρό. Και τελικά αποφασίζεις ότι θα μιλάς σε δύο τρεις ανθρώπους. Που είναι φίλοι. Και μερικοί φίλοι είναι τέτοιοι μέχρι να αποδειχτεί το αντίθετο. Μου θυμίζω κοριτσάκια που είχα κατά καιρούς δίπλα μου και είχαν μια αδερφική φίλη που τώρα δεν υπάρχει στη ζωή τους. Μου συνέβη σε μεγάλη ηλικία θαρρώ αυτό. Λίγο γιατί είμαι τυχερός και λίγο γιατί δε μιλάω. Δε μιλάω εδώ κι εκεί. Οι άνθρωποι ξέρουν περισσότερα για μένα όχι από μένα. Πολυ λίγοι άκουσαν για μένα περισσότερα από όσα έχουν ακουστεί γενικά. Και τελικά τι πειράζει? Τι είσαι τελικά? Είσαι αυτό που είσαι κι εξηγείς σε όλους τους γύρω σου ή μήπως αυτό που ακούγεται από τους περισσότερους ότι είσαι? Δε βιάζομαι να απαντήσω πιο σοφός τωρα. Πιο σοφός μετά από τόσα χρόνια που είδα στη ζωή μου ανθρώπους πολύ κοντά μου, ανθρώπους του «σ΄αγαπώ», να μου περιγράφουν καθημερινά κάποιον που ΔΕΝ είναι. Κάποιον που θά θελαν να είναι. Και πίσω απο τις περιγραφές του τι θα θελαν κρύβονται οι ίδιοι. Φοβάμαι ότι μπορεί να χουν δίκιο οι πολλοί. Φοβάμαι πως περιγράφω τι θα θελα, αλλά είμαι κάτι άλλο. Πότε έτσι πότε αλλιώς νιώθω. Γι αυτό δε βιάζομαι να απαντήσω. Είμαι πιο σοφός τώρα. Παιρνούν τα χρόνια και καταλαβαίνω τους ανθρώπους καλύτερα τώρα. Που και που γίνομαι κι εγώ σαν αυτούς. Που και που μ αρέσει. Κυρίως όμως το σιχαίνομαι. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνω. Κι αυτό που κατάλαβα είναι πως πρέπει να ζεις τη στιγμή σαν τίποτα άλλο. Το γράφει κάθε μικρός άνθρωπος με ευκολία στο φεισμπουκ, το κάνει μοτό στο ινσταγκραμ, αλλά παίρνει χρόνια να το καταλάβει κανείς, θαρρώ. Καμία αντίθεση δεν υπάρχει εδώ. Τελικά όσο μεγαλώνω και ωριμάζω καταλαβαίνω πως πρέπει να ζεις τις στιγμές. Ενώ νομίζουν όλοι ότι μεγαλώνοντας σταθεροποιείσαι. Συμβαίνει ακριβώς το ανάποδο. Ωριμάζοντας καταλαβαίνεις πόσο μικρή και πολύτιμη είναι η κάθε στιγμή. Πρέπει να βγάλεις από κάθε στιγμή κάτι. Γιατί καμιά δε σου κάνει το χατήρι να γυρίσει πίσω. Με κάνει να μιλάω. Πόσο όμορφο, πόσο μου έλειψε.

Την κάνω να γελάει. Ας το αλλάξω λίγο. Να θέλω να την κάνω να γελάει. Αυτό μου έλειψε ναι. Το προηγούμενο όχι. Είμαι τυχερός, έξυπνος και τα καταφέρνω στο προηγούμενο. Οι άνθρωποι γελούν μαζί μου, πολλοί με προσέχουν, πολλοί μαθαίνουν. Και κάποιοι με ερωτεύονται. Είμαι τυχερός σ αυτό. Και μ αρέσει πολύ και αυτό. Πάρα πολύ μερικές φορές. Αλλά να θέλω να την κάνω να γελάει. Πόσο μου έχει λέιψει ο άνθρωπος που θα θέλω να τον κάνω να γελάει. Καθημερινά. Συνέχεια. Κάτι να σκαρφίζομαι απλώς για να γελάει. Εδώ ναι.. υπάρχει αντίθεση. Είναι δύσκολο να μπουν και τα δύο στην ίδια πρόταση. Όπως εύκολα κάνεις εσύ. Είναι αντίθετες οι εννοιες για μένα νομίζω. Γι αυτό που είμαι. Γι αυτό που έγινα τριάντα χρόνια τώρα που σφυρηλατούμαι. Κάθε ανάμνησή σου και μια σφυριά. Μαζί με τόσες τόσες άλλες. Ένα γλυπτό που συνέχεια αλλάζει το σώμα μου. Ένα κέρινο άγαλμα που ζεσταίνεται και αλλάζει σχήματα η ψυχή μου. Ναι. Αλλάζω κι εγώ. Συνέχεια. Οι μεγαλύτεροι άνθρωποι αλλάζουν πιο εύκολα. Τείνει ο κόσμος, τείνει η ανθρώπινη φήμη να σε κάνει να πιστέψεις ότι μεγαλώνοντας σκεβρώνεις. Μα αυτό είναι το παράλογο. Μεγαλώνοντας αλλάζεις. Γιατί καταλαβαίνεις πιο εύκολα ότι όλα αλλάζουν γύρω σου. Άλλη μια φαινομενική αντίθεση που ένας σκέτος άνθρωπος θα πιστεύει σε όλη του τη ζωή. Που ένας σκέτος άνθρωπος, και συνέχεια άνθρωπος, θα διαλαλά σα μια αλήθεια που ανακάλυψε μετά από κόπο ενώ απλά άκουσε ομοίους του να την επαναλαμβάνουν συνέχεια.

Η μόνη αντίθεση για μένα είναι αυτή. Αυτή που εύκολα θα χρησιμοποιήσεις σε μια σου όμορφη στιγμή. Αυτή που ιδέα δεν έχεις ότι έγινε η αφορμή μέσα σε ένα κλάσμα δευτερολέπτου να γραφτούν όλα αυτά. Να μπουν αυτές οι δυο μικρές προτάσεις μαζί. Σε μία. Στο ίδιο σύνολο. Γιατί εγώ όταν μιλάω όπως θέλω δύσκολο μόνο να γελάς. Θα θες να φύγεις πολλές φορές. Να πας στα γέλια. Να πας στα καλά. Στα εύκολα. Στα μόνο όμορφα. Αυτό είναι ένας άνθρωπος που δεν αλλάζει όμως. Αυτό είναι ένας σκέτος άνθρωπος. Γιατί εγώ όταν θα σου μιλάω δε θα γελάς μόνο. Θα ακούς σοβαρά, θα τρέμεις, θα βουρκώνει, θα αηδιάζεις, θα κλαις, θα γελάς ξανά. Γιατί έτσι έιναι η ζωή. Η ζωή που αγαπάμε και μας αγαπάει μας τα μαθαίνει όλα. Μας κάνει να τα ζούμε όλα. Σε στιγμές. Στιγμές γέλιου. Αγωνίας. Φρίκης. Ευτυχίας. Θλίψης. Λαγνείας. Ένα παιδί περπατάει με τα χέρια μόνο για να γελάσει. Αν κουραστεί σταματά. Ένα παιδί ακούει την ιστορία σου μόνο αν το κάνει να γελά. Αν το φέρει σε θέση δύσκολη φεύγει. Μα εγώ είδα ένα φίλο που δε μπορούσε να περπατήσει ούτε στα πόδια του πρόσφατα. Κι έκλαψα μόνος μου το ίδιο βράδυ. Μα εγώ άκουσα μόνο πόνο από σένα μερικά βράδια. Πόνο που πηγάζει από τη ζωή σου όλη όχι μόνο από μένα. Και συμφιλιώθηκα μαζί σου και κοιμήθηκα δίπλα σου, παρά την ασχήμια σου που ακόμα με ταράζει. Να λοιπόν πως όταν ζήσεις πιο πολύ καταλαβαίνεις πως πρέπει να αλλάζεις. Να είσαι εξελίσιμος σαν το γενετικό σου υλικό. Να αλλάζεις σχήμα σαν το σύμπαν το ίδιο. Μη προσαρμόσιμος είναι και αυτός που μένει σταθερός στην ιδέα της μόνιμης ευτυχίας, της χαράς, του γέλιου και μόνο.

Η μόνη αντίθεση για μένα, λοιπόν, είναι αυτή. Να βάλω αυτές τις φράσεις στην ίδια πρόταση. Αυτές τις αντιθέσεις σε ένα βάζο. Ένα λουλούδι κι ένα αγκάθι μαζί. Αλλά μεγάλωσα. Κι αυτές οι αντιθέσεις μοιάζουν η ζωή η ίδια. Και γίνεται κι αυτό, θαρρώ. Καποια στιγμή θα γίνει. Το εύχομαι που και που. Που και που μ αρέσει..

«Με κάνει να μιλάω, την κάνω να γελάει»

Αλέξης Π.

Advertisements

~ από alexpan στο Μαρτίου 12, 2016.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: