ένα πένθιμο

Αδειος. Τίποτα. Κατι τέτοιες στιγμές είναι που θέλω να φύγω. να μη με ξερει κανεις εκει που θα παω. να μη μου μιλαει κανεις. μονο ο ήλιος να με εχει ξαναδεί και τα αστέρια. Ο σείριος και ο ρίγκελ τους χειμώνες, ο ντενέμπ και ο αντάρες τα καλοκαίρια. Τόσο μακρυα που αυτά τα αστέρια να τα βλέπω στις αντίθετες εποχές από αυτές που έχω συνηθίσει να τα ψάχνω εκει πάνω.

Να πεθάνω ένα πένθιμο. όχι στην κυριολεξία. μα να πεθάνω από δω, να γεννηθώ αλλού. Να φυτρώσω. να μη με γεννησε κανεις, να μην εχω γονεις, οικογένεια, φιλους και φίλες, αγαπημένες κι ερωμένες. αληθινές και ψεύτικες, σωστές και λάθος. τίποτα. να μην υπάρχει κανείς που θα πει «αυτόν? τον ξερω αυτόν. Ακου να σου πω ιστορια να δεις περι τι μαλακα προκειται/περι τι μαγκα πρόκειται/περι τι άχρηστου πρόκειται/περι τι άξιου πρόκειται.» Τίποτα! Να μην ξέρει τίποτα κανένας. ούτε κι εγώ στην πραγματικότητα. να με μαθω ξανά.

Και να σαι κι εσύ εκεί να με μάθεις ξανά. εσυ που δεν σε ξέρω και δε με ξέρεις όμως. Να σαι κι εσύ εκει να χαμογελάσεις σε ενα ξένο. Να μάθεις γι αυτόν μονο απο αυτόν. από κανενα αλλο. ούτε καλα ούτε κακα. ουτε αθλια ούτε τέλεια. Να τα ανακαλύψεις όλα μόνη σου. Να ξεκινήσεις από δυο μάτια που σε κοιτάν και να τα ακούσεις πριν καν σου μιλήσω. πριν καν πω γεια να στα εχω πει όλα. Να δω τα ματια σου να μου μιλούν πίσω πριν πω το πρώτο αστείο. πριν από το άγχος μου κοκκινίσω. Πριν προλάβουν να ιδρώσουν τα χέρια μου καθως θα σε χαιρετάω με μια σχεδόν φιλική χειραψία, να τα έχεις νιώσει να σε χαιδεύουν. Να με έχεις ακούσει να σου τραγουδάω προτού μάθεις τη χροιά της φωνής μου. όλα από μένα, μόνο από μένα, καθώς κι εγώ ακόμα θα με μαθαίνω.

Κάτι τέτοιες φορές, με κάτι τέτοιους ανθρώπους, πληγώνει αυτό. Γιατί με τους περισσότερους δεν καταφέρνει τίποτα. αλλά με κάτι τέτοιους ανθρώπους, που έχεις φανταστεί τη ζωή πριν καν την πρώτη βόλτα μαζί τους, πληγώνει. θανάσιμα. με την έννοια του θανάτου από εδώ. από τη μίζερη ζωή στο μικροπρεπές μας χωριό. που καθένας ξέρει. ξέρει. θα σου πει. γιατί ξέρει. το κάθε τυχαίο ον. ξέρει. και λέει. και κρίνει. και φυτεύει ιδέες. και ξέρει κι άλλες ιστορίες. και ξέρει. μα ξέρει! και λέει. γιατί ξέρει. κάθε τυχαιότητα που ούτε που σε ξέρει, ξέρει!

Μην ακούς. ακόμα δεν έφτασε η φωνή μου στα αυτιά σου. Μη νοιώθεις. ακόμα δε σε άγγιξαν τα τρεμάμενα χέρια μου. Μην μιλάς. ακόμα δε σχηματίστηκε η γλώσσα σου απο τα φιλιά μου. Μην κρίνεις. ακόμα δεν με ρώτησαν τα μάτια σου. Μην αποφασίζεις. ακόμα δεν απολογήθηκα με τη ζωή μου.

Σου μιλάω μέρα τη μέρα, μήνα το μήνα πιο δυνατά, ακου εμένα! μόρια αέρα συγκρούονται, φτιάχνουν τη φωνή μου, νιώσε το τρέμουλο! ψάξε βαθιά την κατασκευή μου, κάθε μικρό ελατήριο, και μετά μίλα μου! Δες τα μάτια μου να σου μιλούν και μετά κρίνε με! Άσε με να σου απαντήσω με ζωή και ύστερα αποφαίνεσαι.

με ζωή θα απαντάω σε όλα. όλα είναι μόνο όσα με ενδιαφέρουν. με ζωή. το κόλπο με τα λόγια το έχουν και όλοι οι άλλοι που με ξέρουν. που ξέρουν. που θα σου πουν αυτοί για μενα. εγώ όμως έχω τον τελευταίο λόγο. εγώ μόνο μπορώ να απαντήσω με ζωή.

ασε κάποια στιγμή τον τελευταίο λόγο σε μένα. μόνο αυτό.

αλέξης π.

Advertisements

~ από alexpan στο Σεπτεμβρίου 5, 2016.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: