ο δίσκος

Να μην τους εμπιστεύεσαι. Τόσο απλή είναι η απάντηση. Να μην τους εμπιστεύεσαι φίλε τους ανθρώπους. Ποιος σου είπε ότι έιναι άξιοι να τους εμπιστεύεσαι? Γιατί ανοίγεις την καρδιά σου και λες ότι σκέφτεσαι ακριβως? Γιατί τα γράφεις? Ποιο κομμάτι κάποιου σε κάνει να τον εμπιστεύεσαι και να του πεις βαθιές σκέψεις? Γεμάτες θυμό, γεμάτες αγανάκτηση για άλλους δήθεν φίλους. Γιατί? Τι σε έπεισε? Τι φτάνει για να σε πείσει? Ένα βλέμμα φτάνει? Ένα χάδι φτάνει? Μια πίπα φτάνει? Ένα ολόκληρο βράδυ που κλαίγοντας δε μπορούσε να πιστέψει πόσο ξεχωριστός είσαι φτάνει? Φτάνει για να μιλήσεις όπως ακριβώς σκέφτεσαι, να γράψεις ότι ακριβώς είναι ήδη γραμμένο στον εγκέφαλό σου? Τι κατάλαβες? Κράτησέ τα εκεί. Είδες τι τα έκανες. Μην τα γράφεις.  Είδες πως τα εκμεταλεύτηκε. Μην τα λες από δω κι από κει. Κι ένα κομμάτι μου φωνάζει τώρα «μα δεν είναι απο δω κι από κει!! Δεν ήταν τότε, δεν είναι τώρα ούτε και θα ναι!!!!» Κι όμως. Τελικά? Τι ακριβώς σε έπεισε? Κοίτα το τώρα. Κοίτα το τώρα ξανά. Η αδιαφορία της ξεχωριστής σου ύπαρξης γεμίζει ό,τι δεν γίνεται πια μηνύματα και χαζά λόγια και επίθετα. Η ανυπαρξία των αστείων βρισιών γεμίζει ό,τι δεν γίνεται πια απρόσμενες χαζές φωτογραφίες. Και πρέπει να πειστείς ότι ένα βλέμμα είναι ένα βλέμμα, ένα χάδι απλά ένα χάδι, ένα δάκρυ της στιγμής δάκρυ. Και πάει λέγοντας. Τόσο απλή είναι η απάντηση!

Κι εκείνο το βόδι, το μυαλό σου είναι που φωνάζει. Φωνάζει ακόμα πως «Όχι! δεν είναι έτσι! Δεν είναι τόσο απλά! Σκάσε! Δεν είναι όλοι τόσο άδειοι! Το κάνεις για να μπορείς να φεύγεις πιο εύκολα! Για να τα παρατάς κι εσύ με αυτή την αηδιαστική απλότητα αυτών των ανθρώπων. Υπάρχουν όλα αυτά που σκέφτεσαι. Όλα αυτά που καθημερινά λείπουν. Υπάρχουν παρ’ όλη την απουσία τους! Το σκέφτεσαι σωστά, υπάρχουν! Αυτοί μπορεί να μην το ξέρουν ακόμα, να μην το παραδέχονται ούτε στους ίδιους τους εαυτούς τους. Θα το δουν. Υπάρχουν. τέλος ρε. υπάρχουν.»

Κι όλο το βράδυ γίνεται ένα λουπ, ένα γαμημένο λουπ, μια μικροσκοπική ρωγμή που δεν αφήνει τη βελόνα να κυλίσει πάνω στο δίσκο. Και ξανά και ξανά, παίζουν τα δύο αυτά κομμάτια. Το απλό και ζωώδες. Που τόσο μ αρέσει να κάνω όλη την ώρα. Και αμέσως μετά το βαθύ και σκοτεινό. Που τόσο μου πάει και δε με αφήνει σε ησυχία όλη τη νύχτα. Δεν νικάει τίποτα και κανένα και ποτέ. Μην κοιτάς τώρα που όλα αυτά γίνονται για σένα. Απλώς προσωποποιείται η κατάρα μου. Ναι είμαι ένα ζώο που θέλει να σε κρατάει γερά απ τη μέση και να σε γαμάει δυνατα. Ναι είμαι ένα μικρό παιδί που θέλει να μπει στην αγκαλιά σου και να κλάψει για το τίποτα..

Είμαι γοητευτικά μίζερος, καβλιάρικα ξενέρωτος, ήρεμα θυμωμένος, απαλά τραχύς, βρώμικα καθαρός. Με αποφεύγεις μα σε ελκύω. Ξενερώνεις που σε καβλώνω. Με φοβάσαι όταν ηρεμώ. Χαλαρώνεις όταν φωνάζω. Πονάς που σε χαϊδεύω. Ηρεμείς παθιασμένα όταν σε βαράω. Σου μυρίζω τέλεια όταν είμαι βρώμικος. Μ’ αγαπάς όταν λείπω.

Μ’ αγαπάς όταν λείπω.

Μα ποιος αρχαίος θεός έφτιαξε αυτό τον καταραμένο δίσκο. Στην ίδια πλευρά σκέφτηκε να βάλει τόσο αντίθετα κομμάτια. Τόσο αντίθετα, το ίδιο όμορφα και το ίδιο άσχημα. Και πάντα. Και συνέχεια. Και χωρίς έλεος. Και τόσο ευχάριστα. Και τόσο εκωφαντικά. Και τόσο σιγανά και όμορφα.

Και πόσοι είμαστε κολλημένοι σε αυτό το δίσκο?
Εσείς είστε? Εσύ είσαι?

Εγώ? Εγώ? Εγώ.

Αλέξης π.

Advertisements

~ από alexpan στο Μαρτίου 11, 2017.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: